Księga Izajasza 47:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg przez proroka ostrzega Babilon, podobnie jak Jonasz został posłany do Niniwy. Przesłanie brzmi: zbliża się czas zagłady Babilonu. Ostrzeżenie ma dać mu szansę na nawrócenie i uniknięcie ruiny, a przynajmniej na jej odroczenie.

Najpierw ukazana zostaje sprawa Boga przeciw Babilonowi. Właśnie od niej zaczynają się jego nieszczęścia, bo Babilon uczynił Boga swoim wrogiem. Kto może się ostać, gdy Bóg występuje przeciw niemu? Bóg zapowiada, że dokona pomsty (Księga Izajasza 47:3), a gdy naród dopełni miary swoich grzechów, wezwie go do rozliczenia się z nich.

Przerażająca to rzecz wpaść w ręce Boga, gdy przychodzi sądzić. Gdyby przeciwnikiem był tylko człowiek, można by mieć nadzieję na ucieczkę albo układ. Bóg jednak nie przychodzi z ludzką, ograniczoną siłą, lecz z mocą, której nie da się odeprzeć. Nie sądzi też po ludzku, ulegając łapówkom, stronniczości czy nierozumnej litości. Przebaczając tym, którzy się nawracają, i karząc tych, którzy odmawiają nawrócenia, postępuje jak Bóg, a nie jak człowiek (Księga Ozeasza 11:9).

Jasny jest również konkretny powód tego sądu. Zagłada Babilonu to sprawiedliwa pomsta za to, co uczynił ludowi Bożemu, i za zbezczeszczenie Jego świątyni (Księga Jeremiasza 50:28), a także sąd za przemoc wyrządzoną Syjonowi (Księga Jeremiasza 51:35). W swoim gniewie Bóg pozwolił, by Jego lud dostał się w ręce Babilonu. Posłużył się Babilonem, by skarcić swoje dzieci, i dopuścił do zbezczeszczenia swojego dziedzictwa. Pozwolił nawet narodom wejść do swojego sanktuarium i splugawić świątynię (Księga Psalmów 79:1). W tym postąpił sprawiedliwie.

Babilon posunął się jednak za daleko. Nie okazał miłosierdzia ludziom, których miał w swojej mocy. Traktował ich okrutnie i z pogardą, a nawet zdawał się czerpać przyjemność z ich cierpienia. Nałożył na nich ciężkie jarzmo, dokładając bólu do bólu. Szczególnie uciskał starszych: zarówno ludzi w podeszłym wieku, jak i tych, którzy pełnili ważne urzędy. Byli wśród nich dawni sędziowie, urzędnicy i przywódcy. Jeremiasz ubolewał, że nie oddawano szacunku starszym (Księga Lamentacji 5:12). Niewiele rzeczy sprowadza na naród pewniejszą zgubę niż okrucieństwo, zwłaszcza wobec ludu Bożego.

Babilon powinien zadrżeć na widok Tego, który występuje przeciw niemu. „Nasz Odkupiciel”, czyli Goel, to krewny, który staje w obronie członka rodziny i dochodzi sprawiedliwości za doznaną krzywdę. Dwa Jego imiona przynoszą pociechę Jego ludowi, a trwogę jego wrogom. Jest Panem Zastępów, czyli władcą wszystkich stworzeń, mającym wszelką władzę w niebie i na ziemi. Gdy Pan z kimś walczy, całe stworzenie staje przeciw temu, kto Mu się sprzeciwia.

Jest także Świętym Izraela, Bogiem, który zawarł przymierze ze swoim ludem i pośród niego zamieszkuje. Z pewnością wypełni wszystkie obietnice dane swojemu ludowi. Jego moc i świętość zwracają się przeciw Babilonowi, a służą Syjonowi. Wskazuje to również na Chrystusa, naszego wielkiego Odkupiciela, który jest zarówno Panem Zastępów, jak i Świętym Izraela.

Potem ukazane zostają skutki dla Babilonu. Nazywa się go dziewicą, bo tak o sobie myślał, choć w rzeczywistości był matką nierządnic. Był piękny jak panna i podziwiany przez otaczających go ludzi. Nazywano go delikatnym i rozpieszczonym (Księga Izajasza 47:1), a także panią królestw (Księga Izajasza 47:5). Teraz wszystko ma się zmienić.

Babilon utraci zaszczyty i będzie musiał zrezygnować z całej godności. Ten, który niegdyś siedział dumnie i wygodnie w centrum władzy, będzie musiał zejść i usiąść w prochu. Zasiądzie na ziemi, nisko i w żałobie, bo zostanie ogołocony ze wszystkiego i zubożeje tak bardzo, że nie pozostanie mu nawet siedzisko.

Utraci też władzę i panowanie. Nie będzie już rządził jak dawniej ani narzucał prawa sąsiadom. Przesłanie jest jasne: córka Chaldejczyków nie będzie już miała tronu. Ci, którzy nadużywają zaszczytów lub władzy, prowokują Boga, by im je odebrał i poniżył ich.

Babilon straci również wygodę i beztroskę. Nie będzie już nazywany delikatnym i rozpieszczonym. Utraci luksusy, które podsycały jego pychę, i zostanie zmuszony do ciężkiej pracy oraz znoszenia trudów. Ten, kto z delikatności nie chciał nawet postawić stopy na ziemi, teraz doświadczy niedostatku i bólu, co dotkliwie go zaboli. Wypełni się w ten sposób ostrzeżenie z Księgi Powtórzonego Prawa 28:56. Rozsądnie jest nie przyzwyczajać się do życia w zbytku, bo nie wiadomo, jak surowo inni mogą nas kiedyś potraktować ani w jakich trudnościach przyjdzie nam się znaleźć przed końcem życia.

Babilon utraci także wolność i popadnie w niewolę. Będzie musiał znosić taki rodzaj rządów, jaki sam niegdyś narzucał innym. Nawet jego możni będą musieli słuchać zdobywców. Każe się im wziąć kamienie młyńskie i mielić ziarno, wykonując ciężką pracę (Księga Izajasza 47:2). Będą się tak pocić, że zdejmą nakrycia głowy, a podczas przemieszczania z miejsca na miejsce będą brodzić w wodzie z odsłoniętymi nogami. To upokorzyłoby ludzi, którzy kiedyś podróżowali z honorami. Nie powinni jednak narzekać, bo tak samo traktowali swoich jeńców. Miara, którą mierzyli innym, zostanie odmierzona im. Ci, którzy mają władzę, powinni o tym pamiętać i korzystać z niej z umiarem oraz życzliwością. Kto dziś jest na szczycie, jutro może znaleźć się na dole.

Babilon straci całą chwałę, a wraz z nią wszelkie powody do chełpienia się. Zamiast zaszczytów spotka go hańba. Jego nagość zostanie odsłonięta, a wstyd stanie się widoczny (Księga Izajasza 47:3). Odpowiada to okrutnemu sposobowi, w jaki Babilon zwykle traktował jeńców, pozostawiając im zaledwie tyle odzieży, by mogli się okryć. Takie postępowanie świadczyło o braku skromności i litości wobec ludzi stworzonych na obraz Boga. Zamiast się chełpić, Babilon zamilknie i pogrąży się w ciemności (Księga Izajasza 47:5). Ze wstydu nie będzie śmiał pokazać twarzy, bo utraci reputację i nie będzie już nazywany panią królestw. Bóg potrafi uciszyć tych, którzy niegdyś najgłośniej rozbrzmiewali w świecie, i pogrążyć w ciemności tych, którzy stali w najjaśniejszym świetle. Powodem do chluby niech będzie więc niezmienny Bóg, a nie bogactwo, przyjemności czy zaszczyty, bo wszystkie te rzeczy mogą przeminąć.