Księga Izajasza 46:5 – znaczenie i zastosowanie

Wyzwolenie Izraela wskutek zniszczenia Babilonu, będące głównym tematem tych rozdziałów, zostaje tu ponownie podkreślone i zapowiedziane. Bóg czyni to, by wykazać winę zarówno bałwochwalców, którzy przeciwstawiają się Jemu, jak i ciemiężycieli, wrogów Jego ludu.

Najpierw Bóg stawia wyzwanie tym, którzy tworzyli bożki i oddawali im cześć. Dotyczyło to zwłaszcza wielu Izraelitów, którzy chcieli mieć wizerunki własnego Boga, podobnie jak Babilończycy mieli wizerunki swoich bogów. Bóg pyta: „Z kim Mnie porównacie?”. Próba przedstawienia nieskończonego, wiecznego Ducha za pomocą jakiejkolwiek stworzonej postaci jest niedorzeczna. Wypacza Jego prawdę i zamienia Jego chwałę w hańbę. Nikt nigdy nie widział Jego podobieństwa, a kto zobaczy Jego oblicze, nie może pozostać przy życiu. Z kim więc można porównać Boga? (Księga Izajasza 40:18; Księga Izajasza 40:25). Równie niedorzeczne jest zrównywanie jakiegokolwiek stworzenia ze Stwórcą. Bóg przewyższa nawet najszlachetniejsze stworzenia, a między tym, co nieskończone, a tym, co ograniczone, nie ma prawdziwego porównania.

Następnie Bóg ukazuje głupotę tych, którzy sporządzają bożki, a potem się do nich modlą. Wydają na nie wielkie sumy i nie szczędzą kosztów, by przygotować je do tego, czemu mają służyć. Wyjmują złoto z sakiewki. Nic nie jest dla nich zbyt kosztowne, nawet jeśli przez to krzywdzą rodzinę i uszczuplają swój majątek. Jakże to zawstydzające w porównaniu ze skąpstwem wielu ludzi, którzy twierdzą, że służą Bogu, ale chcą religii, która nic ich nie kosztuje! Jedni wydają złoto, by stworzyć bożka i umieścić go w domu, inni zaś gromadzą złoto w sercu i czynią z niego bożka, bo chciwość jest bałwochwalstwem. To niebezpieczne, choć mniej rzuca się w oczy niż pokłon przed rzeźbionym wizerunkiem. Odważają też srebro: albo po to, by samemu wykonać bożka, bo nawet najgłupsi wiedzieli, że Bogu należy służyć tym, co najlepsze, albo by zapłacić rzemieślnikom. Grzech często wiele kosztuje.

Bardzo troszczą się też o swoje bożki i zadają sobie wiele trudu, by się nimi zajmować. Niosą je na własnych barkach, zamiast wynająć kogoś do pomocy. Przenoszą bożka i ustawiają go na miejscu, jakby nieśli martwe ciało, a nie żywego Boga. Umieszczają go na postumencie i tam już stoi. Trudzą się, by dobrze go umocować, żeby się nie poruszył. Chcą wiedzieć, gdzie go znaleźć, choć wiedzą, że nie może poruszyć ręką ani zrobić kroku, by im pomóc.

Po tym wszystkim nadal okazują tym bożkom wielki szacunek, choć są one jedynie dziełem ich rąk i wytworem wyobraźni. Gdy złotnik wykona to, co ludzie postanowili nazwać bogiem, kłaniają się temu, a nawet oddają mu cześć. Jeśli udają dumnych, jakby potrafili stworzyć boga, zarazem poniżają się, kłaniając przed tym, o czym wiedzą, że jest tylko wytworem ich rąk. Przyzwyczajenie mogło ich skłonić do tworzenia takich bogów, ale oszukują także samych siebie, gdy wołają do nich, chociaż wiedzą, że bożki nie potrafią odpowiedzieć ani zrozumieć ani słowa. Nie mogą nawet powiedzieć „tak” ani „nie”, a tym bardziej wybawić ich z kłopotów. Czy ktoś, kto zna prawdziwego i żywego Boga, powinien tak się ośmieszać?

Bóg odwołuje się następnie do ich rozumu. „Pamiętajcie o tym” — mówi — „i okażcie się ludźmi, a nie zwierzętami ani dziećmi”. Myślcie jasno. Działajcie odważnie i dla własnego dobra. Postępujcie mądrze i szlachetnie, nie hańbiąc własnego rozsądku przez oddawanie czci bożkom. Grzesznicy staliby się świętymi, gdyby tylko zachowywali się jak prawdziwi ludzie i korzystali z sił oraz zdolności, które dał im Bóg. Słyszeli już te ostrzeżenia wiele razy. Niech do nich wrócą, jeszcze raz je przemyślą i rozważą w sercu. Wy, którzy buntujecie się przeciw Bogu, zastanówcie się nad swoim postępowaniem, przypomnijcie sobie, gdzie upadliście, nawróćcie się i podnieście się.

Bóg przedstawia teraz jasny dowód, że tylko On jest Bogiem: „Ja jestem Bogiem i nie ma nikogo podobnego do Mnie”. Potrzebujemy, by nam o tym przypominać raz po raz. Najpierw Bóg wskazuje na świętą historię. „Wspomnijcie dawne wydarzenia” — to, co Bóg Izraela uczynił dla swego ludu na początku. Czy nie dokonał rzeczy, których nikt inny nie potrafił dokonać i których fałszywi bogowie nie mogli uczynić dla swoich czcicieli? Jeśli o nich pamiętamy, przyznamy, że tylko On jest Bogiem i nikt Mu nie dorównuje. To mocny powód, by oddać chwałę Jemu, jedynemu Bogu, i nie przypisywać jej nikomu innemu (Księga Wyjścia 15:11).

Bóg wskazuje także na święte proroctwa. Tylko On jest Bogiem, bo to On oznajmia koniec już na początku (Księga Izajasza 46:10). Od zarania dziejów zapowiedział kres czasu i wszystkich rzeczy. Od początku istnienia narodu oznajmia, jaki będzie jego koniec. Powiedział Izraelowi, co wydarzy się w późniejszych czasach i jaki będzie jego kres, pragnąc, by lud miał dość mądrości, by to rozważyć (Księga Powtórzonego Prawa 32:20). Już na początku wydarzenia Bóg oznajmia, jak się ono zakończy. Zna wszystkie swoje dzieła i kiedy zechce, ujawnia je. Poza tym, co odsłania proroctwo, nie możemy poznać dzieła, którego Bóg dokonuje od początku aż do końca (Księga Koheleta 3:11). Od dawna zapowiada rzeczy, które jeszcze się nie dokonały.

Wiele biblijnych proroctw, wypowiedzianych przed wiekami, jeszcze się nie wypełniło. Spełnienie części z nich jest jednak rękojmią, że pozostałe wypełnią się we właściwym czasie. Dowodzi to, że On jest Bogiem i nie ma innego. Tylko On może powiedzieć: „Mój zamiar się spełni” — i doprowadzić go do skutku. Ani niebo, ani ziemia, ani wszystkie moce piekielne nie mogą temu przeszkodzić, udaremnić tego ani zmienić. Skoro wszystkie działania Boga wynikają z Jego zamysłów, każdy Jego zamysł znajdzie spełnienie w Jego działaniu. Żaden z Jego planów nie zostanie złamany ani żadne z Jego przedsięwzięć nie zawiedzie. To głęboka pociecha dla tych, którzy całą nadzieję pokładają w Bożych zamysłach: Jego zamiar na pewno się spełni. Gdy dochodzimy do tego, że podoba nam się wszystko, co podoba się Bogu, nic nie może uspokoić naszych serc bardziej niż pewność, że Bóg uczyni wszystko, czego pragnie (Księga Psalmów 135:6).

Wypełnienie tego proroctwa, dotyczącego pojawienia się Cyrusa i jego roli w uwolnieniu ludu Bożego z niewoli, przywołane zostaje jako dowód prawdy, że Pan jest Bogiem i nie ma innego (Księga Izajasza 46:11). W swoim mądrym planie Bóg przywołuje ze wschodu żarłocznego ptaka drapieżnego — Cyrusa. Niektórzy twierdzą, że Cyrus miał nos przypominający dziób jastrzębia lub orła i sądzą, że może do tego nawiązuje ten obraz. Inni uważają, że chodzi o orła na jego wojskowym sztandarze; możliwe, że jest to nawiązanie do podobnego obrazu, który pojawia się później (Ewangelia Mateusza 24:28). Cyrus przybył ze wschodu, bo powołał go Bóg, który panuje nad wojskami i ich dowódcami. Jeśli Bóg powołuje człowieka do zadania, daje mu też powodzenie.

Cyrus ma wykonać Boży plan, choć przybywa z dalekiego kraju i nic o nim nie wie. Pokazuje to, że nawet ludzie, którzy nie znają ani nie troszczą się o objawioną wolę Boga, mogą zostać użyci do wypełnienia Jego ukrytej woli. Wszystko, co Bóg zaplanował, zostanie wykonane dokładnie we właściwym czasie przez wybraną przez Niego osobę. To także pokazuje dziedzicom Bożej obietnicy, że Jego zamiar nigdy się nie zmienia. Bóg mówi niejako: „Oznajmiłem to przez moje sługi, proroków, i dokładnie to zaplanowałem”. Bóg może mieć wiele zamysłów, które nie zostały zapisane w proroctwach, ale niczego nie objawia przez proroków, jeśli nie leży to już w Jego planie.

Bóg to uczyni, bo nigdy nie zmienia zdania. Doprowadzi to do skutku, bo żadne stworzenie nie może Mu przeszkodzić. Zwróć uwagę na majestat Jego słów, wypowiedzianych z pełną mocą: „Powiedziałem i doprowadzę to do skutku. Zaplanowałem i wykonam”. To, co mówi Bóg, staje się rzeczywistością, gdy tylko zostaje wypowiedziane. Prędzej przeminą niebo i ziemia, niż zawiedzie choćby jedno słowo Boga.

Słowa te oskarżają także tych, którzy zuchwale sprzeciwiają się Bożym zamysłom. Bóg oznajmia nie tylko, że Jego plany zostaną wykonane, lecz także, że stanie się to wkrótce (Księga Izajasza 46:12; Księga Izajasza 46:13). Zwraca się do ludzi o zatwardziałych sercach, być może do dumnych i bezlitosnych władców Babilonu, dalekich od sprawiedliwości, miłosierdzia i współczucia. Nie chcą uwolnić uciśnionych, choć ci błagają o wolność albo Bóg już zapowiedział, co się wydarzy.

Może też chodzić o załamanych, lecz niewierzących Żydów, którzy od dawna cierpieli, a mimo to nie zmiękli. Podobnie jak szemrzący Izraelici na pustyni, uważali, że Boża sprawiedliwość jest odległa. Wątpili więc w spełnienie Jego obietnicy i w nadejście chwili, gdy Bóg zadziała dla nich. Przez brak zaufania sami oddalali od siebie dobro, tak jak ich przodkowie nie mogli wejść do Ziemi Obiecanej, ponieważ nie uwierzyli. Pasuje to również do późniejszych dziejów narodu żydowskiego, kiedy odrzucił Ewangelię Chrystusa. Choć zabiegali o sprawiedliwość przez Prawo, nie osiągnęli jej, bo szukali jej nie przez wiarę (List do Rzymian 9:31–32). Nie osiągnęli celu, ponieważ mieli zatwardziałe serca (List do Rzymian 10:3).

Takim ludziom Bóg mówi, że niezależnie od tego, co myślą — czy są pełni pychy, czy zniechęceni — zbawienie dla Jego ludu na pewno nadejdzie. Jeśli ludzie nie oddadzą im sprawiedliwości, uczyni to Bóg. Jego sprawiedliwość dokona dla nich tego, czego nie może dokonać ludzka sprawiedliwość. Bóg ustanowi zbawienie na Syjonie, czyli uczyni Jerozolimę bezpiecznym miejscem dla wszystkich, którzy tam zamieszkają. Stamtąd zbawienie dotrze do Izraela, który jest Jego chwałą. Bóg raduje się swoim ludem, Izraelem, i zostanie uwielbiony przez zbawienie, którego dla niego dokona. Przyniesie Mu ono wielką chwałę.

Zbawienie będzie na Syjonie, bo stamtąd rozpocznie się głoszenie Ewangelii (Księga Izajasza 2:3). Odkupiciel przychodzi na Syjon (Księga Izajasza 59:20; List do Rzymian 11:26), a Król Syjonu przynosi zbawienie (Księga Zachariasza 9:9). Zbawienie nadejdzie także bardzo szybko. Podkreśla się to szczególnie wobec tych, którzy sądzą, że jest odległe. Bóg zapewnia, że przybliża swoją sprawiedliwość — jest bliżej, niż się wydaje. Być może jest najbliżej właśnie wtedy, gdy utrapienie jest największe, a wrogowie najbardziej okrutni. Nie będzie daleko, gdy nadejdzie właściwy czas (Księga Psalmów 85:9).

Sędzia stoi już u drzwi. Zbawienie nie będzie czekało dłużej, niż trzeba, by nadszedł właściwy czas i by ludzie byli gotowi je przyjąć. Dlatego nawet jeśli wydaje się, że się opóźnia, trzeba na nie czekać cierpliwie, bo Ten, który nadchodzi, przyjdzie i nie będzie zwlekał.