Księga Izajasza 46:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw dowiadujemy się, że fałszywi bogowie z pewnością zawiodą tych, którzy im ufają, właśnie wtedy, gdy najbardziej będą potrzebować pomocy (Księga Izajasza 46:1-2). Bel i Nebo były dwoma znanymi bożkami Babilonu. Niektórzy uważają, że Bel to skrócona forma imienia Baal, inni zaś sądzą, że chodzi o Belusa, jednego z dawnych królów, którego później czczono jako boga. Niektórzy sądzą też, że Nebo był fałszywym bogiem związanym z przepowiadaniem, ponieważ jego imię może oznaczać proroka. Być może więc te dwa bóstwa przypominały babilońskie odpowiedniki Jowisza i Merkurego albo Apolla.

Bożki te od dawna otaczano czcią, a ich wyznawcy sławili je podczas uczt, przypisując im zwycięstwa (Księga Daniela 5:4). Drwili też z Izraela, jakby Bel i Nebo byli silniejsi od Pana i mogli na zawsze zatrzymać lud Boży w niewoli. Aby jeńcy nie straciły ducha, Bóg objawił im, co stanie się z tymi bożkami. Gdy Cyrus podbije Babilon, bożki upadną. Zdobywcy często niszczyli bóstwa podbitych krajów i zastępowali je własnymi, jak w przypadku opisanym w Księdze Izajasza 37:19. Cyrus miał postąpić podobnie.

Bel i Nebo, niegdyś ustawione wysoko i otoczone przepychem, miały pochylić się u stóp żołnierzy plądrujących ich świątynie. Pokrywały je ilości złota i srebra, które miały przydawać im czci, lecz czyniły je tylko łatwym łupem. Bożki miały zostać załadowane na zwierzęta juczne i wywiezione do Persji wraz z pozostałymi łupami. Zamiast pomagać swoim wyznawcom, stały się ciężarem dla zmęczonych zwierząt. Nie mogły nawet pomóc sobie nawzajem, jak czytamy w Księdze Izajasza 46:2: razem się pochylają i padają. Wszystkie są słabe i chwiejne, a ich dzień upadku nadszedł.

Ich wyznawcy również nie mogli ich ocalić. Nie zdołali wyrwać tego ciężaru z rąk wroga i zarówno bożki, jak i ich czciciele trafili do niewoli. Dlatego lud Boży nie powinien bać się ani jednych, ani drugich. Kiedy Filistyni zdobyli Arkę Bożą, stała się ona ciężarem nie dla zwierząt, lecz dla zdobywców, którzy musieli ją odesłać. Gdy jednak Bel i Nebo trafią do niewoli, ich wyznawcy mogą pójść za nimi bez słowa, bo tych bogów nikt już nie ocali.

Po drugie, prawdziwy Bóg nigdy nie zawiedzie tych, którzy Mu ufają. Wzywa: „Słuchaj Mnie, domu Jakuba” (Księga Izajasza 46:3-4). Przypomina: widzieliście, co spotkało Bela i Nebo. Czy jestem taki jak oni? Nie. Nawet jeśli zostaniecie poniżeni, a z domu Izraela pozostanie tylko resztka, wasz Bóg był, jest i zawsze będzie waszym silnym i wiernym opiekunem.

Bóg prosi Izraela, by przyznał, jak dobry zawsze był dla niego. Od początku ukształtował Izrael jako lud. Stworzył go, wyznaczył mu miejsce i dał mu życie jako narodowi. Każdy dobry człowiek zawdzięcza Bogu to, kim jest. Bóg prowadził Izrael przez całą drogę. Niósł go od narodzin i opiekował się nim od łona matki. Zaczął mu okazywać dobro bardzo wcześnie, gdy Izraelici byli jeszcze nieliczni i obcy. Otoczył ich szczególną opieką i nie pozwolił nikomu ich skrzywdzić (Księga Psalmów 105:12-14). Gdy byli jak dziecko wśród narodów, bezbronni i często uparci, Bóg niósł ich na ramionach swojej mocy i miłości, jak na skrzydłach orła (Księga Wyjścia 19:4; Księga Powtórzonego Prawa 32:11). Mojżesz nie potrafił dźwigać ich tak, jak piastunka nosi niemowlę (Księga Liczb 11:12), lecz Bóg ich niósł i znosił ich słabości (Dzieje Apostolskie 13:18).

Bóg wcześnie zaczął im okazywać dobro i nie przestał. Niósł ich od łona matki aż do tamtego dnia. Możemy powiedzieć to samo o sobie: gdyby Bóg nie niósł nas od łona matki, umarlibyśmy przy narodzinach. Nieustannie otacza nas troskliwa opieka Jego opatrzności. Niesie nas swoją mocą i obejmuje miłością oraz współczuciem. Podobnie jest z nowym życiem, które daje Bóg. Wszystko, co się w nas narodziło z Boga, On podtrzymuje, bo bez Niego szybko by osłabło. Nasze życie duchowe jest podtrzymywane przez Jego łaskę równie pewnie, jak nasze życie cielesne przez Jego opatrzność. Święci często mówili o tym w ten sposób i pocieszali się tą prawdą w najcięższych doświadczeniach (Księga Psalmów 22:9-10; Księga Psalmów 71:5-6, 17).

Bóg obiecuje też, że nigdy ich nie opuści. Ten, który dał im początek, będzie ich kresem. Ten, który rozpoczął ich pomyślność, doprowadzi ją do końca. Mówi, że niósł ich od urodzenia i opiekował się nimi, gdy byli dziećmi (Księga Izajasza 46:4). Będzie taki sam aż do ich starości. Gdy ich siły osłabną, znów będą potrzebować pomocy, tak jak w dzieciństwie. Izrael się starzał, a wraz z nim starzało się przymierze, które ich łączyło (List do Hebrajczyków 8:13). Pojawiły się już siwe włosy (Księga Ozeasza 7:9), a Izrael sam sprowadził na siebie starość i jej utrapienia przez swoje grzechy. Mimo to Bóg go teraz nie odrzuci. Nie zawiedzie go, gdy zabraknie mu sił. Nadal jest jego Bogiem i nadal będzie go niósł na tych samych wiecznych ramionach, które podtrzymywały go za czasów Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 33:27).

Bóg ich stworzył i nadal są Jego. Dlatego będzie ich podtrzymywał, cierpliwie znosił ich słabości i przeprowadzi ich przez utrapienia. Mówi: „To Ja będę was niósł i was ocalię. Wyprowadzę was z Babilonu na skrzydłach orła, tak jak niegdyś wyprowadziłem was z Egiptu”. Ta obietnica dana dawnemu Izraelowi odnosi się również do każdego wierzącego, który się starzeje. Bóg obiecał wspierać i pocieszać swoich wiernych sług nawet w podeszłym wieku. Mówi: „Aż do starości, gdy nie będziecie już mogli pracować, gdy osłabniecie i gdy inni mogą się zmęczyć opieką nad wami, Ja wciąż będę tym samym Bogiem, którego znacie od dawna. Wy się zmieniacie, Ja nie. Jestem Bogiem, którym obiecałem być, którego takim poznaliście i jakiego pragniecie. Będę was niósł, podtrzymywał i umacniał, aż w końcu bezpiecznie doprowadzę was do domu”.