Księga Izajasza 44:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi niezwykle. Niebiosa, podziemne krainy, góry i las zostają wezwane do głośnej radości, a nie do cichego zadumania. Sens tego wezwania jest prosty: skoro Pan zaczął działać, cała stworzona przestrzeń może wykrzykiwać. Radość nie wynika tu z zasługi tych, którzy śpiewają, lecz z tego, że Bóg podjął dzieło. Warto zauważyć, jak blisko tego okrzyku stoi odkupienie. W tym samym rozdziale prorok mówi o grzechach, które Bóg usunął jak chmurę, i o odkupieniu Jakuba. Bywa, że serce najpierw czeka na pewność, a dopiero potem pozwala sobie na radość. Tymczasem w Księdze Izajasza 44:23 świat zostaje zaproszony do śpiewu w chwili, gdy Bóg dopiero zaczyna działać, a nie wtedy, gdy wszystko jest już uporządkowane. Radość staje się tu świadectwem wiary, a nie jej nagrodą. Ktoś, kto długo dźwiga smutek, może odebrać takie wezwanie jako obce. Tekst jednak nie opisuje gotowości ludzi, lecz działanie Boga. Góry i lasy nie muszą niczego udowadniać. Ich głos brzmi dlatego, że Pan okazał swoją chwałę w Izraelu.

Okrzyk całego stworzenia w Księdze Izajasza 44:23 nie jest jedynie ozdobnym obrazem. Niebiosa, podziemne krainy, góry i lasy mają świętować, ponieważ Pan działa: odkupił Jakuba i okazał swoją chwałę w Izraelu. Radosna odpowiedź obejmuje więc nie tylko ludzi, lecz cały stworzony świat. Ważny jest kontekst. Wcześniej Izrael słyszy, że Bóg usunął jego grzechy i wzywa go do powrotu; zaraz potem Pan przedstawia się jako Stwórca wszystkiego i ten, który podniesie Jeruzalem z ruin. Odkupienie nie oznacza tu ogólnej obietnicy, że każde cierpienie szybko się skończy. Dotyczy Jakuba, czyli Izraela, i wiąże się z przywróceniem ludu oraz ujawnieniem Bożej wierności. Kontrast z bezsilnymi bożkami z tego rozdziału nadaje tej scenie szczególną ostrość. Wytwór ludzkich rąk nie może ocalić, natomiast Bóg stwarza, przebacza i odbudowuje. Dlatego chwała Izraela nie wynika z jego samowystarczalności: staje się widoczna w tym, co Bóg uczynił dla swojego ludu. Okrzyk stworzenia rozbrzmiewa nad odkupieniem, które jest dziełem Pana.

Wezwanie w tym wersecie kieruje się do niebios, podziemnych krain, gór i lasu. Ludzie w nim nie występują. Tekst podaje też powód radości: „bo Pan zaczął działać! […] Bo Pan odkupił Jakuba i swoją chwałę okazał w Izraelu”. Ten powód uzasadnia cały okrzyk. Warto zauważyć, że Księga Izajasza 44:23 nie stawia radości jako nagrody za zasługi. Stworzenie ma wykrzykiwać, ponieważ wydarzyło się coś, czego sam Bóg nie zostawił do wykonania nikomu innemu. Radość wyrasta z działania Boga, a nie z jakości ludzkich wysiłków. Kontekst pomaga zobaczyć tę kolejność. W Księdze Izajasza 44:22 zaproszenie „Powróć do Mnie” opiera się na zapewnieniu: „bo cię odkupiłem”. Nie wyprowadzam z tego żadnego schematu. Tekst po prostu pokazuje, że odpowiedź człowieka opiera się na tym, co Bóg już uczynił. Fragment poszerza też perspektywę. Świadkami zbawczego czynu, dotyczącego narodu, czynią się całe elementy stworzenia. Wiara, która dostrzega tak szeroki rozmach, nie musi go zawężać do własnej miary.

„Wznoście okrzyki, niebiosa” — radość z tego wersetu nie zatrzymuje się w granicach ludzkiego głosu. Niebiosa, podziemne krainy, góry i las z drzewami zostają wezwane do wspólnego świętowania. Całe stworzenie staje się jakby chórem, gdy Bóg działa dla swojego ludu. Powód tej radości jest konkretny: Pan odkupił Jakuba i okazał swoją chwałę w Izraelu. Wcześniejsze słowa rozdziału mówią o grzechu usuniętym jak chmura oraz o wezwaniu: „Powróć do Mnie, bo cię odkupiłem”. Nie jest to więc obietnica, że każdy ludzki ból natychmiast ustąpi. To ogłoszenie Bożej wierności wobec Izraela, ludu, którego Bóg ukształtował i nie zapomniał. Obraz lasu, w którym każde drzewo wykrzykuje radość, nadaje tej obietnicy szeroki horyzont. Odkupienie nie jest jedynie prywatnym pocieszeniem. Ujawnia, kim jest Bóg: Twórcą i Odkupicielem, którego działanie staje się widoczne pośród historii Jego ludu. Chwała należy do Niego, a odpowiedzią stworzenia jest radość.