Księga Izajasza 44:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach wyraźnie ukazano dwie wielkie prawdy. Pierwsza mówi, że lud Boży jest szczęśliwy, przede wszystkim dzięki przymierzu, czyli wiążącej obietnicy, która łączy go z Bogiem. Izrael był pod tym względem obrazem Izraela ewangelicznego, Kościoła Chrystusa. Jego szczęście opiera się na trzech rzeczach.

Po pierwsze, na więzach przymierza, dzięki którym lud należy do Boga (Księga Izajasza 44:1–2). Izrael nazwano tu Jeszurunem, czyli „prawym”. Prawdziwymi uczestnikami tej obietnicy są ludzie tacy jak Natanael — prawdziwi Izraelici, w których nie ma podstępu — i tylko oni będą cieszyć się jej trwałymi dobrodziejstwami. Jakub i Izrael zostali przed chwilą opisani jako ci, którzy pobudzali Boga do gniewu i ściągnęli na siebie Jego niezadowolenie, a nawet zostali wydani na przekleństwo i zniewagę. Teraz jednak wkracza miłosierdzie, przynosząc słowa: „Mimo to”. Bóg mówi w istocie: „Słuchaj, Jakubie, mój sługo. Mimo wszystko nadal będziemy sobie bliscy”.

Bóg już wcześniej powiedział: „To Ja zmazuję twoje grzechy” (Księga Izajasza 43:25). To grzech oddziela Boga od Jego ludu. Kiedy zostaje usunięty, miłosierdzie znów płynie swoim właściwym nurtem. Przebaczenie grzechów otwiera drogę do wszystkich pozostałych błogosławieństw przymierza. Dlatego Bóg mówi w nowym przymierzu: „Zmiłuję się nad ich nieprawością” (List do Hebrajczyków 8:12). Właśnie dlatego Jakub ma słuchać tych pocieszających słów i się nie bać. Kiedy grzech zostaje przebaczony, nawet trudności nabierają innego znaczenia.

Ich więź z Bogiem daje im głębokie pocieszenie. Są Jego sługami, więc On uznaje ich za swoich, broni ich i troszczy się o to, by nie byli krzywdzeni. Są Jego wybranym ludem, a On pozostanie wierny swojemu wyborowi. Zna tych, którzy do Niego należą, i otacza szczególną opieką tych, których wybrał. Są też Jego stworzeniem. To On ich stworzył, ukształtował i uformował. Zaczął działać wcześnie, kształtując ich już w łonie matki, dlatego będzie im pomagał w trudnościach i w służbie.

Po drugie, Bóg zapewnił im i ich dzieciom błogosławieństwa przymierza (Księga Izajasza 44:3–4). Ci, którzy odczuwają swoje duchowe potrzeby i wiedzą, że rzeczy stworzone nie mogą ich zaspokoić, znajdą pełnię w Bogu. „Wyleję wodę na spragnioną ziemię” — mówi Bóg, mając na myśli tych, którzy pragną sprawiedliwości. Ludzie, którzy ponad wszystko pragną duchowych błogosławieństw, zostaną nasyceni. Nawet jeśli serce jest suche jak spieczona ziemia, Bóg ma strumienie łaski, które je nawodnią.

Obiecaną wodą jest Duch Boży (Ewangelia Jana 7:39). Bóg wylewa Go bez miary na Potomka, którym jest Chrystus (List do Galatów 3:16), a w określonej mierze na wszystkich wierzących, na tych, którzy się modlą i nie przestają prosić, jak dzieci Jakuba zmagającego się w modlitwie (Ewangelia Łukasza 11:13). To wielka obietnica Nowego Testamentu. Bóg posłał swojego Sługę, Chrystusa, i umocnił Go, a także pośle swojego Ducha, by nas umacniał. Wylanie Ducha Świętego to szczególne błogosławieństwo, które Bóg zachował na dni ostateczne. Kiedy mówi: „Wyleję mojego Ducha”, obiecuje swoje błogosławieństwo, bo tam, gdzie daje Ducha, daje również wszystkie pozostałe błogosławieństwa.

Obietnica ta należy do potomstwa i dzieci Kościoła, bo tak mówi przymierze łaski: „Będę Bogiem dla ciebie i dla twoich dzieci”. Wszyscy, którzy otrzymują przywileje przybrania za dzieci, otrzymają również Ducha usynowienia. Dzięki temu Kościół będzie się rozrastał. Dotarłszy do odległych miejsc, będzie trwał przez kolejne pokolenia i wzrastał jak wierzby nad wodą — szybko, silnie i pełen życia (Księga Izajasza 44:4). W tym, co dobre i godne, jego członkowie będą się wyróżniać i górować nad innymi, jak wierzby nad otaczającą je trawą. Dla Kościoła i ludzi pobożnych wielką radością jest widzieć, że kolejne pokolenie daje nadzieję. Stanie się tak, gdy Bóg wyleje swojego Ducha, największe ze wszystkich błogosławieństw.

Po trzecie, lud z radością przyjmuje swoją część przymierza (Księga Izajasza 44:5). Kiedy Żydzi wrócili z niewoli, odnowili przymierze z Bogiem (Księga Jeremiasza 50:5), obiecując przede wszystkim odwrócić się od bożków (Księga Ozeasza 14:2–3, 14:8). Ci, którzy odeszli od Boga, powinni pokutować w ten sposób i powrócić do swoich pierwszych uczynków. W tamtym czasie przyłączyło się do nich wielu cudzoziemców, których pociągał wspaniały sposób, w jaki Bóg działał na ich rzecz (Księga Zachariasza 8:23; Księga Estery 8:17). Mówili: „Należymy do Pana” i przyjmowali imię Jakuba, bo dla rodowitych mieszkańców i cudzoziemców obowiązywało jedno prawo i jedno przymierze. Wskazuje to również na przyszłe nawrócenie pogan, czyli narodów. Wielu z nich przyłączyło się do Pana i do Kościoła po wniebowstąpieniu Chrystusa, gdy został wylany Duch. Nawracający się pochodzą z różnych grup i narodów, a wszyscy są mile widziani przez Boga (List do Kolosan 3:11). Gorliwość jednej osoby może pociągnąć za sobą wiele innych.

Oddają się Bogu. Nie wypowiada się za wszystkich tylko jedna osoba — każdy mówi we własnym imieniu: „Należę do Pana”. Bóg ma prawo mną rządzić, a ja Mu się poddaję: wszystkim Jego przykazaniom i wszystkiemu, co dla mnie wyznacza. „Należę do Niego i na zawsze chcę do Niego należeć. Będę żyć dla Jego chwały i umrę w Jego służbie”. Przyłączają się również do ludu Bożego, nazywając siebie potomkami Jakuba. Odcinają się od dawnego ludu i domu ojca, pragnąc nosić imię i znamię Bożej rodziny. Kochają cały lud Boży, przebywają w jego gronie, wspierają go i trwają przy nim. Troszczą się o dobro całego Kościoła i każdego z jego członków, gotowi dzielić ich los w każdych okolicznościach.

Czynią to z powagą i odpowiedzialnością. Niektórzy nawet podpisują się jako należący do Pana, tak jak podpisuje się umowę, by potwierdzić jej zawarcie. Im jaśniej określamy nasze przymierze z Bogiem, tym lepiej (Księga Wyjścia 24:7; Księga Jozuego 24:26–27; Księga Nehemiasza 9:38). To, co mocno związane, łatwo się nie rozwiązuje.

Druga wielka prawda mówi, że skoro Izrael Boży jest szczęśliwym ludem, to Bóg Izraela jest wielkim Bogiem i tylko On jest Bogiem. Przynosi to wielkie pocieszenie wszystkim, którzy Mu ufają (Księga Izajasza 44:6–8). Dla chwały Boga i naszego pocieszenia warto zauważyć dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg, któremu ufamy, ma niekwestionowaną władzę i niepowstrzymaną moc. Jest Panem, JHWH — Tym, który istnieje sam z siebie i sam sobie wystarcza. Jest Panem Zastępów, władcą wszystkich zastępów nieba i ziemi, aniołów i ludzi. Po drugie, łączy Go z Kościołem szczególna więź, a Kościół otacza On wyjątkową troską.

Jest Królem Izraela i jego Odkupicielem. Odkupuje go, ponieważ jest jego Królem. Ci, którzy uznają Boga za swojego Króla, przekonają się, że jest On również ich Odkupicielem. Kiedy Bóg chce pokazać, że tylko On jest Bogiem, nazywa siebie Bogiem Izraela, aby Jego lud był zachęcony do trwania przy Nim i radowania się Nim.

Jest także wieczny, pierwszy i ostatni. Jest Bogiem od wieczności, zanim powstał świat, i pozostanie Bogiem na zawsze, gdy świata już nie będzie. Gdyby nie było Boga, który stwarza, nic by nie istniało. Gdyby nie było Boga, który podtrzymuje wszystko, wszystko szybko powróciłoby do nicości. Jest wszystkim we wszystkim, pierwszą przyczyną, od której wszystko pochodzi, i ostatecznym celem, dla którego wszystko istnieje (List do Rzymian 11:36). Jest Alfą i Omegą, pierwszym i ostatnim (Księga Objawienia 1:11).

Tylko On jest Bogiem (Księga Izajasza 44:6). Mówi: „Oprócz Mnie nie ma Boga” (Księga Izajasza 44:8). Możemy powołać się na największych uczonych i ludzi, którzy poznali najróżniejsze strony życia. Czy kiedykolwiek znaleźli innego prawdziwego Boga? Jest wielu tak zwanych bogów i wielu fałszywych bogów (Pierwszy List do Koryntian 8:5–6), ale czy poza naszym Bogiem istnieje ktoś nieskończony i wieczny? Czy ktoś oprócz Niego stworzył świat, chroni całe stworzenie i zapewnia mu to, czego potrzebuje? Czy ktoś poza Nim może uczynić dla swoich czcicieli to, co On może i chce uczynić dla swoich?

„Wy jesteście moimi świadkami. Pośród was nie było nikogo podobnego do Mnie. Próbowaliście czcić innych bogów. Czy któryś z nich okazał się dla was w pełni wystarczający? Czy znaleźliście kogoś takiego jak Ja?”. Nie ma innego Boga ani skały — jak mówi to słowo — poza JHWH, który może być mocnym fundamentem, na którym można budować, i bezpieczną skałą, ku której można uciec po schronienie. „Bóg jest Skałą, a ich skała nie dorównuje naszej Skale” (Księga Powtórzonego Prawa 32:4, 32:31). „Nie znam żadnego” — jakby mówił: „Nigdy nie spotkałem nikogo, kto mógłby ze Mną konkurować ani odważyłby się poddać swoje roszczenia uczciwej próbie. Gdybym znał kogoś, kto mógłby służyć wam lepiej niż Ja, wskazałbym wam go. Ale nikogo takiego nie znam”. Oprócz JHWH nie ma Boga. Jest nieskończony, więc nie może być innego. Jest w pełni wystarczający, więc nie potrzeba nikogo więcej.

Słowa te miały umacniać wiarę ludu Bożego w obietnicę uwolnienia z Babilonu, a zarazem uwalniać go od bałwochwalstwa. Gdy cierpienie spełni swoje zadanie, zostanie usunięte. Ludowi przypomina się podstawową prawdę wiary: ich Bóg, Pan, jest jedyny (Księga Powtórzonego Prawa 6:4). Nie muszą więc pokładać nadziei w żadnym innym bogu. Kto stoi w pełnym słońcu, nie potrzebuje światła księżyca, gwiazd ani własnego ognia. Nie muszą też bać się innych bogów, bo ich Bóg ma o wiele większą moc, by im pomóc, niż wszyscy fałszywi bogowie ich wrogów, by im zaszkodzić.

Nikt poza Bogiem nie potrafił z góry powiedzieć, co się wydarzy. A jednak Bóg przez swojego proroka zapowiadał te wydarzenia światu na ponad 200 lat przed ich spełnieniem (Księga Izajasza 44:7). Kto jak On może wezwać Cyrusa do Babilonu? Czy ktoś poza Bogiem potrafi skutecznie wezwać i mieć pod swoją władzą każde stworzenie i każde serce? Kto może zapowiedzieć, co się wydarzy i za czyim pośrednictwem, tak jak On? Co więcej, Bóg nie tylko zna przyszłe wydarzenia, lecz także nimi kieruje, bo sprawuje nad nimi pełną władzę. Czy ktokolwiek inny może to o sobie powiedzieć?

Bóg od zawsze układał bieg wydarzeń zgodnie z zamysłem swojej woli, począwszy od chwili, gdy wybrał dawny lud Izraela. Izraelici mogli przedstawić prawdziwszy i pełniejszy opis dziejów swojego narodu niż opis dziejów własnych, jaki mogło przedstawić jakiekolwiek inne królestwo. Ponieważ Bóg uczynił ich swoim szczególnym ludem, otaczał ich szczególną troską i z wyprzedzeniem zapowiadał, co ich spotka: niewolę w Egipcie, uwolnienie z niej i osiedlenie w Kanaanie. Wszystko było ujęte zarówno w Bożych zapowiedziach, jak i w Jego planach. Czy ktoś inny mógłby tego dokonać? Czy ktoś inny troszczyłby się o nich równie głęboko?

Bóg rzuca wyzwanie tym, którzy podają się za bogów: niech pokażą, co wydarzy się w przyszłości. Jeśli potrafią, niech podadzą imię człowieka, który zniszczy Babilon i wyzwoli Izraela. Jeśli nie umieją zapowiedzieć przyszłych wydarzeń, niech przynajmniej powiedzą, co stanie się wkrótce. Niech powiedzą, co wydarzy się jutro, ale nie potrafią tego zrobić. Nie ma więc powodu, by się ich bać. Jaką krzywdę mogą wyrządzić? Co mogą powstrzymać, skoro Bóg zapowiedział, że stanie się to we właściwym czasie, i wyraźnie złożył tę obietnicę? Ci, którzy polegają na słowie Boga, nie muszą obawiać się żadnej przeciwnej siły ani intrygi.