Księga Izajasza 43:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment pojawia się w scenie sporu, w którym Pan zwołuje narody i pyta, kto potrafi zapowiedzieć rzeczy minione. Izrael zostaje nazwany świadkiem nie dlatego, że sam coś wymyślił, lecz dlatego, że doświadczył tego, co Bóg zapowiedział, wyzwolił i obwieścił, jak czytamy w Księdze Izajasza 43:12. Świadectwo ma więc źródło poza tym, kto je niesie. Cel tego świadectwa zostaje nazwany wprost: poznać, uwierzyć i zrozumieć, że tylko Bóg istnieje. To słowa o poznaniu, które dokonuje się w relacji, a nie o zdobytej wiedzy. Słowo „wybrałem” wiąże to poznanie z wyborem, który poprzedza każdą zasługę świadka, i stawia go w służbie, a nie w roli kogoś, kto dysponuje prawdą. W tym obrazie jest też coś ciepłego. Ten, który mówi, że poza Nim nie ma zbawcy, w Księdze Izajasza 43:13 zapewnia, że nikt nie wymknie się z Jego ręki. Pytanie, czy świadek sprosta zadaniu, zostaje przez to przesunięte na Boga, który go wezwał. Świadectwo nie spoczywa więc wyłącznie na ludzkich ramionach, bo trzyma je ręka, która je powołała.

W Izajasza 43:10 świadectwo nie jest przede wszystkim osobistą opinią Izraela. Bóg zwraca się do ludu, który wybrał, i nazywa go świadkiem swoich działań. W sąsiednich wersetach podkreśla, że to On zapowiedział i przyniósł wyzwolenie; Izrael ma potwierdzać, kim jest Bóg, na podstawie tego, co uczynił. Słowa „abyście mogli poznać i uwierzyć Mi oraz zrozumieć” pokazują, że świadectwo wiąże się z poznaniem, zaufaniem i rozumieniem. Nie chodzi o bezrefleksyjne powtarzanie twierdzeń, lecz o rozpoznanie, że Bóg Izraela nie ma sobie równego. Zdanie „Boga utworzonego przede Mną nie było ani po Mnie nie będzie” wyklucza zarówno poprzednika, jak i następcę: żaden inny bóg nie może rościć sobie prawa do Jego miejsca. Ważny jest też zakres obietnicy. To Izrael jest tu nazwany wybranym sługą i świadkiem; werset nie obiecuje każdemu człowiekowi wolności od cierpienia ani pomyślności. Pokazuje natomiast, na czym opiera się świadectwo ludu: nie na jego własnej wielkości, lecz na jedyności Boga i Jego wierności w wyzwalaniu.

Ten werset mówi najpierw o wyborze. Pan wskazuje tych, których nazywa swoimi świadkami i sługami. Świadek nie tworzy prawdy. Mówi o tym, co widział i czego doświadczył. Dlatego w Księdze Izajasza 43:12 Pan przypomina, że to On zapowiedział, wyzwolił i obwieścił, a lud ma o tym zaświadczyć. Werset łączy dwie rzeczy, które w codziennym życiu łatwo rozdzielić: poznanie i wiarę. Celem świadectwa jest to, aby ludzie mogli poznać Boga, uwierzyć Mu i zrozumieć, że tylko On istnieje. Takie świadectwo rzadko wygląda jak wielkie przemówienie. Pracownik, który po cichu dotrzymuje słowa wobec klienta, pokazuje, czyj jest. Matka, która w trudnym dniu wraca do modlitwy, mówi bez słów, że jej Bóg jest wiarygodny. Najmocniejszy akcent stoi w zdaniu: „Boga utworzonego przede Mną nie było ani po Mnie nie będzie”. To nie jest spekulacja o początkach świata. To oświadczenie, że Pan nie jest jednym z wielu bogów, lecz Tym, który trwa od zawsze do zawsze. Świadkowie nie wymyślają Boga na potrzeby chwili. Mówią o Tym, który działał wcześniej i będzie działał dalej.

W Księdze Izajasza 43:10 Izrael zostaje nazwany świadkiem Boga i Jego sługą. Nie jest to wezwanie do składania świadectwa o własnej sile, lecz o Tym, który mówi: „tylko Ja istnieję”. Lud ma poznać Boga, uwierzyć Mu i zrozumieć, że nie ma innego boga przed Nim ani po Nim. Świadectwo wyrasta więc z relacji i pamięci o tym, kto wyzwala. W sąsiednich wersetach ta prawda splata się z obietnicą obecności pośród wód i ognia oraz z zapowiedzią zgromadzenia rozproszonych. Nie oznacza to, że Izrael ominie trudności. Oznacza, że jego historia nie znajduje się poza zasięgiem Boga. Wieczne „Ja jestem” nie jest odległą ideą: należy do Boga, który nazywa swój lud i pozostaje z nim w drodze. Dla Izraela bycie świadkiem wiąże się z doświadczeniem, że zbawienie nie pochodzi od bożków ani od ludzkiej potęgi. Tożsamość narodu opiera się na wierności Boga, nie na jego niezmiennym bezpieczeństwie. W tej perspektywie świadectwo jest cichym, lecz stanowczym wyznaniem: historia może przechodzić przez ciemność, ale nie ma innego Pana, który byłby jej początkiem i kresem.