Księga Izajasza 42:18 – znaczenie i zastosowanie

Prorok wcześniej kierował słowa pocieszenia i otuchy do wierzących Żydów, którzy oczekiwali obiecanego Izraelowi pocieszenia. Teraz zwraca się do tych spośród nich, którzy nie wierzą, aby obnażyć ich grzech i upokorzyć ich pychę. Nawet wśród wygnańców w Babilonie byli tacy jak złe figi z wizji Jeremiasza, które zostały tam posłane ku nieszczęściu, aby stać się hańbą i przysłowiem (Księga Jeremiasza 24:9). Byli obrazem Żydów, którzy odrzucili Chrystusa, a potem zostali przez Niego odrzuceni, coraz głębiej popadając w przekleństwo, podczas gdy wierzący odziedziczyli błogosławieństwo. Zostali złamani i zrujnowani, a oni pozostają rozproszeni aż do dziś.

Po pierwsze, zwróćmy uwagę na wezwanie skierowane do nich (Księga Izajasza 42:18): „Słuchajcie, wy głusi! A wy, ślepi, przejrzyjcie, aby widzieć!”. Nie ma nic nierozsądnego w tym wezwaniu. Nakazywanie ludziom, by czynili to, co dobre, nie uwłacza mądrości ani dobroci Boga, nawet jeśli sami nie są w stanie tego uczynić. Ludzie nadal mają naturalne zdolności, z których powinni lepiej korzystać, i mogą otrzymać Bożą łaskę, jeśli nie zamyka jej przed nimi ich własna wina, mimo że moralnie nie potrafią czynić tego, co słuszne. Wezwanie głuchych, by słuchali, a ślepych, by przejrzeli, przypomina polecenie, które otrzymał człowiek z uschłą ręką: miał ją wyciągnąć. Nie mógł tego zrobić, ponieważ jego ręka była uschła, ale gdyby odmówił próby, nie zostałby uzdrowiony. Uzdrowienie nie było wynikiem jego własnego działania, lecz mocy Boga.

Po drugie, rozważmy, jak zostali opisani (Księga Izajasza 42:19–20): „Kto jest ślepy, jeśli nie mój sługa, a głuchy jak mój posłaniec?”. Żydzi z nazwy byli sługami Boga, a ich kapłani i starsi — Jego posłańcami (Księga Malachiasza 2:7). A jednak byli głusi i ślepi. Poprzedni werset można też rozumieć jako napomnienie skierowane do pogańskich czcicieli bożków, których Bóg nazywa głuchymi i ślepymi, ponieważ oddawali cześć bogom, którzy nie mogli ani widzieć, ani słyszeć. Chodzi jednak o to, że lud Boży był równie zepsuty, a wielu jego członków mocno trzymało się bałwochwalstwa.

Prorok skarży się na ich otępienie, bo byli ślepi, i na ich upór, bo byli głusi. Byli gorsi nawet od samych pogan. To, co najlepsze, gdy ulegnie zepsuciu, staje się najgorsze. Kto jest bardziej rozmyślnie i haniebnie ślepy oraz głuchy niż mój sługa i mój posłaniec — niż Jakub, który jest moim sługą (Księga Izajasza 41:8), oraz ich prorocy i nauczyciele, którzy są moimi posłańcami? Kto jest bardziej ślepy niż ludzie, którzy uważają się za doskonałych i powinni być bliżej prawości niż ktokolwiek inny? Ich prorocy mówią fałszywie, ludzie dają się im prowadzić, a mimo to nie chcą dostrzec prawdy, choć światło świeci im przed oczami. Niestety, często zdarza się, że ci, którzy podają się za sługi i posłańców Boga, są duchowo ślepi i głusi: nieświadomi, błądzący i niedbali. Ich ślepota jest gorsza niż u innych, ponieważ prowadzi do większego grzechu i hańby, przynosi Bogu większą ujmę, a im samym ściąga surowszy sąd.

Następnie prorok dokładniej opisuje ślepotę i upór narodu żydowskiego, podobnie jak później uczynił to Jezus, mówiąc o swoich czasach (Ewangelia Mateusza 13:14–15): „Patrzycie na wiele rzeczy, lecz ich nie dostrzegacie”. Wielu ludzi ginie, ponieważ nie zwraca uwagi na to, co widzi wyraźnie. Nie dlatego są zgubieni, że brakuje dowodów, lecz dlatego, że są nieuważni. Żydzi za czasów Jezusa widzieli wiele znaków potwierdzających Jego boskie posłannictwo, ale nie dostrzegali ich znaczenia. Zdawało się, że otwierają przed Nim uszy, lecz tak naprawdę Go nie słuchali. To znaczy, nie zwracali uwagi, nie rozumieli, nie wierzyli i nie byli posłuszni. W takim razie można powiedzieć, że wcale nie słyszeli.

Po trzecie, widzimy, że Bóg troszczy się o chwałę swojego imienia nawet wtedy, gdy ludzie są ślepi i głusi, zwłaszcza w odniesieniu do Jego słowa, które wyniósł ponad całe swoje imię. Czy ludzka niewiara i upór mogą sprawić, że obietnica Boga zawiedzie? Z pewnością nie (List do Rzymian 3:3–4). Choć ludzie są ślepi i głusi, ostatecznie Bóg nie utraci swojej chwały. „Pan ma upodobanie ze względu na swoją sprawiedliwość” (Księga Izajasza 42:21). Nie ma upodobania w ich grzechu, ale cieszy Go ukazanie własnej sprawiedliwości, gdy odrzuca tych, którzy odrzucają wielkie zbawienie. Mówi tak, jak ktoś, kto z ulgą i zadowoleniem wydaje wyrok (Księga Izajasza 1:24; Księga Ezechiela 5:13). Pismo wypełniło się zarówno przez odrzucenie Żydów, jak i przez powołanie pogan, a w tym Pan miał upodobanie.

Bóg wywyższy prawo i uczyni je godnym czci. Prawo jest naprawdę godne czci, a jego sprawy mają wielkie znaczenie. Jeśli ludzie nie będą okazywać mu szacunku przez posłuszeństwo, Bóg okaże mu szacunek, karząc nieposłuszeństwo. Wywyższy prawo, wypełniając to, co ono mówi, i ukazując jego autorytet, moc oraz sprawiedliwość. Uczyni to podczas sądu ostatecznego, gdy wszyscy ludzie zostaną osądzeni według prawa wolności (List Jakuba 2:12). Czyni to każdego dnia. Czym innym zajmuje się Bóg w świecie, jeśli nie wywyższaniem prawa i ukazywaniem jego godności?

Po czwarte, Bóg ześle cierpienie na naród żydowski za to, że z własnego wyboru pozostał ślepy i głuchy, jak czytamy w Księdze Izajasza 42:22. Ludzie ci są ograbieni i złupieni. Ci, którzy na wygnaniu w Babilonie nie okazali skruchy ani się nie zmienili, zostali skazani na długotrwałą niewolę. Przez swoje grzechy stracili wszystko nie tylko we własnym kraju, lecz także na ziemi wrogów. Niektórzy zostali uwięzieni w dołach, innych zamknięto w więzieniach. Nie mogli się uwolnić, bo byli uwięzieni. Przyjaciele nie mogli im pomóc, bo przebywali w ukryciu. Wrogowie zapomnieli o nich w więzieniach. Oni sami i wszystko, co posiadali, stali się łupem, a nikt nie przyszedł ich uwolnić, ani siłą, ani za okup. Nikt nie śmiał nawet powiedzieć dumnym ciemięzcom: „Oddajcie to, co zabraliście”. Pozostali więc tam, gdzie się znaleźli, i zapewne mieli tam pozostać. W pełni spełniło się to podczas ostatecznego zniszczenia narodu żydowskiego przez Rzymian, które Bóg zesłał na nich za odrzucenie Ewangelii Chrystusa.

Po piąte, prorok udziela wskazówek, które mogą przynieść ulgę, bo choć ich sytuacja jest smutna, nie jest beznadziejna. Większość z nich pozostaje głucha i nie chce słuchać słowa Boga. Dlatego Bóg spróbuje innej drogi i zobaczy, kto spośród nich usłucha Jego rózgi, jak czytamy w Księdze Izajasza 42:23. Nie powinniśmy rezygnować z ludzi, którzy od dawna na próżno opierali się rozsądnym argumentom i napomnieniom. Niektórzy z nich mogą w końcu zwrócić uwagę i posłuchać. Jeśli jeden sposób nie działa, może zadziałać inny. Dzięki temu grzesznicy nie będą mieli wymówki. Pamiętajmy o dwóch rzeczach: wszyscy możemy usłyszeć głos Boga, jeśli tylko jesteśmy gotowi, a zarazem jesteśmy wzywani i zobowiązani, by go słuchać. Warto zastanowić się, kto naprawdę dostrzega, że Bóg przemawia, i kto jest gotów słuchać.

Spośród wielu, którzy słyszą głos Boga, bardzo niewielu naprawdę go słucha i zwraca na niego uwagę. Mogą słyszeć słowa, ale nie słuchają uważnie ani nie odnoszą ich do siebie. Gdy słuchamy Słowa Bożego, powinniśmy wybiegać myślą ku temu, co jest poza tym życiem. Powinniśmy słuchać z myślą o dniach, które są przed nami, o wszystkim, co może się wydarzyć, zanim umrzemy, a przede wszystkim o wieczności. Musimy słuchać, mając na względzie przyszły świat.

Pierwsza wskazówka brzmi: uznać, że to Bóg stoi za ich utrapieniami. Niezależnie od tego, kto był ludzkim sprawcą, powinni dostrzec, że głównym działającym jest Bóg. Pytanie z Księgi Izajasza 42:24 oznacza w istocie: „Kto wydał Jakuba i Izraela, lud niegdyś cieszący się przychylnością nieba i potężny na ziemi, w ręce rabusiów, tak jak teraz stało się to za sprawą Babilończyków i Rzymian? Czy nie Pan?”. Znają już odpowiedź. Powinni więc nad nią rozmyślać i usłyszeć głos Boga w tych wyrokach.

Po drugie, muszą przyznać, że sami sprowokowali Boga, by ich opuścił, i że sami ściągnęli na siebie te nieszczęścia. Kary te spadły na nich najpierw dlatego, że złamali prawo Boga. Prorok zalicza siebie do grzeszników, tak jak Daniel (Księga Daniela 9:7–8). Mówi w istocie: „Zgrzeszyliśmy. Wszyscy przyczyniliśmy się do podsycenia ognia, a niektórzy spośród nas uparcie odmawiali chodzenia drogami Boga”. Jakub i Izrael nigdy nie zostaliby wydani w ręce rabusiów, gdyby własnym grzechem sami nie sprzedali się w niewolę.

Bóg sprowadził więc na nich przekleństwa prawa, ponieważ złamali jego przykazania. Nie pozwolił po prostu, by spadł na nich gniew. Wylał na nich całą furię swojego gniewu i siłę wojny. Przyniosło to wszelkie zniszczenia, jakie niesie wojna, a cała ziemia wokół stanęła w ogniu. Boża przychylność chroni sprawiedliwych, ale Jego gniew jest potężny i nie można mu się oprzeć ani przed nim uciec. Grzech wyrządza wielką krzywdę, bo wznieca gniew Boga przeciwko całemu ludowi i szerzy zniszczenie wszędzie.

Te wyroki nadal nad nimi ciążyły, ponieważ pozostawali nieczuli i nie zmieniali się mimo Bożego karcenia. Ogień Bożego gniewu płonął przeciwko nim, lecz nie rozumieli tego. Nie dostrzegali ręki Boga w nieszczęściach.

Nawet gdy nie mogli nie widzieć i odczuwać bólu, nie brali go sobie do serca. Surowe ostrzeżenia Boga nie skłoniły ich do pokory ani w żaden sposób ich nie poruszyły. Ci, których łagodniejsze sądy nie złamały, powinni spodziewać się cięższych, bo gdy Bóg sądzi, ostatecznie zwycięża.