Księga Izajasza 42:5 – znaczenie i zastosowanie

To pierwszy element przymierza, które Bóg zawarł z Mesjaszem, oraz powierzonej Mu misji (Księga Izajasza 42:5–7). Wersety te wyjaśniają słowa z Księgi Izajasza 42:1: „Oto mój sługa, którego podtrzymuję”.

Bóg najpierw przedstawia się królewskimi tytułami, ukazując swoją chwałę i odróżniając się od wszystkich fałszywych bogów. Słowa „Tak mówi Bóg, Pan” wskazują na Tego, który daje wszystkiemu istnienie i moc. On stworzył niebiosa i je rozpostarł, a także nadal podtrzymuje tę ogromną przestrzeń (Księga Izajasza 40:22). Rozciągnął również ziemię i uczynił ją miejscem odpowiednim do życia, a wszystko, co z niej wyrasta, zawdzięcza istnienie Jego mocy. Daje ludziom na niej tchnienie, nie tylko powietrze do oddychania, lecz samo życie, a także zdolności i siły rozumnej duszy.

Ten tytuł pojawia się przed opisem przymierza Boga z Mesjaszem nie bez powodu. Pokazuje, że Bóg ma pełne prawo zawrzeć takie przymierze i powierzyć taką misję. Ukazuje też, że dzieło odkupienia ma bronić czci Stwórcy i przywracać ludzi do posłuszeństwa, które są Mu winni jako swojemu Stwórcy.

Następnie Bóg zapewnia Mesjasza o swojej obecności i pomocy w wypełnieniu tego dzieła. Mesjasz nie przywłaszczył sobie zaszczytu pośrednika, czyli Tego, który staje między Bogiem a grzesznikami. Został powołany przez Boga w sprawiedliwości (List do Hebrajczyków 5:4). Powołując Go do tej trudnej służby, Bóg nie wyrządził Mu krzywdy, ponieważ Mesjasz dobrowolnie ofiarował siebie. Zarazem Bóg strzegł swojej czci i wypełniał wypowiedziane wcześniej słowo.

Bóg obiecuje także, że ujmie Go za rękę i umocni do wykonania tego dzieła. Będzie Go podtrzymywał, nie pozwoli Mu upaść i będzie Go wspierał przez cały czas. Obietnica ta spełniła się, gdy anioł z nieba przyszedł umocnić Chrystusa w Jego agonii, a Ojciec sam był z Nim. Tych, których Bóg powołuje, uznaje za swoich i wspiera. Ujmuje ich za rękę.

Cel tej misji jest dla ludzi źródłem wielkiej pociechy. Chrystus został dany jako „przymierze dla ludu”, czyli jako pośrednik i gwarant przymierza łaski: zbawczego przymierza, które Bóg zawiera ze swoim ludem i które w całości skupia się w Nim. Dając nam Chrystusa, Bóg dobrowolnie daje nam wszystkie błogosławieństwa nowego przymierza.

Chrystus przynosi światu pogan dwa wielkie błogosławieństwa: światło i wolność. Został dany jako światło dla pogan nie tylko po to, by przekazać im to, co powinni wiedzieć, lecz także, by otworzyć oczy niewidomym i uzdolnić ich do poznania prawdy. Przez swojego Ducha działającego przez Słowo ukazuje prawdę, a przez swojego Ducha działającego w sercu przygotowuje umysł na jej przyjęcie. Gdy nadeszła Ewangelia, zajaśniało światło, wielkie światło dla tych, którzy siedzieli w ciemności (Ewangelia Mateusza 4:16; Ewangelia Jana 3:19). Paweł został posłany do pogan, aby otworzyć im oczy (Dzieje Apostolskie 26:18). Chrystus jest światłością świata.

Został też posłany, by ogłosić wolność więźniom, podobnie jak uczynił to Cyrus, gdy wypuścił jeńców. Chrystus robi jednak więcej niż otwarcie więziennych drzwi i pozwolenie na wyjście, bo tylko tyle mógł uczynić Cyrus. Chrystus swoją łaską rzeczywiście wyprowadza ludzi na wolność i uzdalnia ich, by z niej korzystali. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy Bóg porusza ich ducha.

Dalsza część tekstu potwierdza tę obietnicę, byśmy mogli mieć pewność, że jest prawdziwa. Po pierwsze, zwróćmy uwagę na autorytet Tego, który ją składa: „Ja jestem Panem, takie jest moje imię” (Księga Izajasza 42:8). Tym imieniem Bóg dał się poznać, gdy zaczął wypełniać obietnicę daną patriarchom; wcześniej objawiał się jako Bóg Wszechmocny (Księga Wyjścia 6:3). Jeśli jest Panem, który daje wszystkim rzeczom istnienie i życie, to sprawi, że ta obietnica również się wypełni. Ponieważ JHWH jest imieniem samego Boga, możemy mieć pewność, że nie odda On swojej chwały nikomu innemu, a już na pewno nie rzeźbionym podobiznom.

Dlatego pośle Mesjasza, by otworzył ludziom oczy i odwrócił ich od niemych bożków, aby służyli żywemu Bogu. Choć Bóg przez długi czas pobłażliwie znosił czasy niewiedzy, teraz będzie strzegł swojej czci i nie podzieli się swoją chwałą z rzeźbionymi podobiznami. Dotrzyma słowa, bo nie utraci czci należnej Mu jako Temu, który mówi prawdę. Wybawi też swój lud spod władzy bałwochwalców, gdyż pozostawienie czcicieli Boga pod ich panowaniem mogłoby wyglądać tak, jakby Bóg oddał chwałę podobiznom.

Po drugie, Bóg wskazuje na wypełnienie wcześniejszych obietnic jako dowód, że Jego słowo jest prawdziwe i że troszczy się o swój lud (Księga Izajasza 42:9). „Dawne rzeczy się dokonały” oznaczają, że Bóg już wcześniej pomagał swojemu Kościołowi, podtrzymywał go w trudnych chwilach i przynosił mu ulgę w ucisku, zgodnie z obietnicą daną ojcom. Nie zawiodło ani jedno słowo (1 Księga Królewska 8:56). Teraz zapowiada nowe rzeczy. Złoży nowe obietnice, które wypełnią się równie pewnie jak dawne, i udzieli nowych błogosławieństw, jakich wcześniej nie było.

Izrael otrzymał już wiele błogosławieństw Starego Testamentu. Teraz Bóg zapowiada błogosławieństwa Nowego Testamentu: nie przede wszystkim żyzną ziemię i panowanie nad sąsiadami, lecz duchowe błogosławieństwa w rzeczywistości niebiańskiej. Mówi o nich, zanim ukażą się w głoszeniu Ewangelii, posługując się obrazami i wzorami dawnych wydarzeń. Błogosławieństwa, których Bóg już udzielił, powinny zachęcać nas, by oczekiwać kolejnych, bo Bóg nie przestaje troszczyć się o swój lud, a Jego miłosierdzie odnawia się każdego dnia.

Potem rozbrzmiewa pieśń radości i uwielbienia, która ma przynosić chwałę Bogu (Księga Izajasza 42:10). „Śpiewajcie Panu pieśń nową” oznacza pieśń Nowego Testamentu. To, że Chrystus został dany jako światło dla pogan, było czymś nowym i zaskakującym (Księga Izajasza 42:6). Paweł mówi o tej tajemnicy ukrytej przez minione wieki, a teraz objawionej: poganie mają wraz z ludem Bożym udział w dziedzictwie (List do Efezjan 3:5–6). Skoro Bóg zapowiada tę nową rzecz, pieśń jest nowa także w tym sensie, że wcześniej pieśni śpiewane Panu wiązały się głównie ze świątynią jerozolimską. Psalmy Dawida były napisane w języku żydowskim i śpiewane przez Żydów w ich własnym kraju. Gdy przebywali na obczyźnie, wieszali harfy i nie potrafili śpiewać pieśni Pana (Księga Psalmów 137:2–4). Teraz pieśni świętej radości i uwielbienia będą rozbrzmiewać na całym świecie.

Narody pogańskie miały mieć równy udział z Żydami w błogosławieństwach Nowego Testamentu. Miały więc również dołączyć do uwielbienia i oddawania czci właściwych Nowemu Testamentowi. Wśród pogan miały powstawać wspólnoty, które zaśpiewają nową pieśń. Nawrócenie pogan często zapowiadano właśnie w ten sposób, między innymi w Liście do Rzymian 15:9–11.

Obietnica mówi, że ludzie mieszkający w najdalszych zakątkach ziemi będą z radością i wdzięcznością wysławiać łaskę Boga. Dotyczy to mieszkańców krajów odległych od Jerozolimy. „Z krańców ziemi słyszymy pieśni” — czytamy w Księdze Izajasza 24:16. Wypełniło się to, gdy chrześcijaństwo zakorzeniło się także w naszej ojczyźnie.

Obietnica obejmuje również żeglarzy i kupców, tych, którzy wypływają na morze i prowadzą handel na głębokich wodach. Czerpią bogactwo z morza i korzystają z tego, co w nim jest, słusznie więc powinni chwalić Boga, bo morze i wszystko, co je napełnia, należy do Niego (Księga Psalmów 24:1; Księga Psalmów 95:5). Żydzi niewiele handlowali drogą morską, zatem jeśli żeglarze mają śpiewać Bogu chwałę, chodzi o pogan. Żeglarze są wezwani do chwalenia Boga także w Księdze Psalmów 107:23.

Obietnica obejmuje również wyspy i ich mieszkańców, o których mowa w Księdze Izajasza 42:10 i ponownie w Księdze Izajasza 42:12. Mają głosić chwałę Boga na wyspach pogan, zapewne na wyspach greckich. Obejmuje też pustynię i jej miasta oraz osady Kedaru, położonego na wschód od Jerozolimy, podczas gdy wyspy leżały na zachodzie. W ten sposób pieśni Ewangelii miały rozbrzmiewać od wschodu słońca aż po jego zachód.

Cały pogański świat przypominał niegdyś wyspę odciętą od Kościoła Bożego oraz pustynię, której nie uprawiano i która nie przynosiła Bogu owocu. Teraz jednak wyspy i pustynia będą Go chwalić. Chwała popłynie również z miejsc skalistych i górskich szczytów, nie tylko od pogan, lecz także od ludzi ubogich, mało znaczących i pomijanych. Będą Go chwalić zarówno mieszkańcy chat, jak i miast oraz wsi. Nawet najdziksi i najmniej ucywilizowani ludzie, tacy jak często mieszkańcy gór, zostaną przemienieni i ukształtowani przez Ewangelię.

Przez „mieszkańców skał” może też mieć na myśli ludność Arabii Skalistej. Być może pobliskie narody dzieliły radość Izraela, gdy Izraelici wrócili z Babilonu, a niektórzy przyłączyli się do ich uwielbienia. To jednak nie oddawałoby w pełni wielkiego zasięgu tego proroctwa. Trzeba rozumieć je szerzej: jak wiele innych proroctw o radości narodów, które według Nowego Testamentu zapowiadają nawrócenie pogan i ich wiarę w Chrystusa. Gdy zostają włączeni do Kościoła, zaczynają oddawać chwałę Panu. Stają się Jego sławą i chwałą, a wysławianie Go staje się ich zadaniem. On odbiera chwałę w nich i przez nich.