Księga Izajasza 42:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset prowadzi wzrok daleko poza to, co bliskie i oswojone. Mowa o wyspach, czyli o miejscach odległych od centrum, w których łatwo poczuć się zapomnianym. Właśnie tam Pismo wzywa do oddawania chwały Panu i głoszenia Jego czci, a więc do mówienia o tym, co wielkie, głośno i wspólnie. Otaczający kontekst, zwłaszcza Księga Izajasza 42:10 i 42:11, rozszerza ten obraz na morze, pustynię i góry, a każde z tych miejsc otrzymuje swój udział w uwielbieniu. Warto jednak zauważyć, że w Księdze Izajasza 42:2 i 42:3 Bóg opisuje swojego Sługę, który nie podnosi głosu i nie łamie nadłamanej trzciny. Wielka pieśń chwały pojawia się więc obok łagodności, a nie zamiast niej, i ta bliskość dwóch obrazów pozwala lepiej zrozumieć, jaki ton Bóg uznaje za godny Jego imienia. Sedno tego wezwania leży w przekonaniu, że nawet najdalszy brzeg ma swoje miejsce w Bożym dziele i może Go wysławiać. Głos cichy, dochodzący z odległego wybrzeża, również należy do wspólnego chóru chwały.

W Księdze Izajasza 42:12 wezwanie do oddawania chwały Panu obejmuje także „wyspy”. Nie chodzi jedynie o określone miejsca na mapie, lecz o ludzi mieszkających daleko od centrum wydarzeń i poza zasięgiem najbliższej wspólnoty. Chwała Boga nie jest więc sprawą jednej ziemi ani jednego narodu: ma być głoszona aż po odległe krańce. Werset należy do większego obrazu, w którym morze, pustynia, miasta i góry zostają wezwane do nowej pieśni. To poetycka wizja powszechnego uwielbienia, a nie opis wydarzenia, które już się dokonało. Sformułowanie „niech oddają” wyraża wezwanie: stworzenie i jego mieszkańcy mają uznać, komu należy się cześć. W sąsiednich wersetach Bóg mówi, że nie odstąpi swojej chwały bożkom, a zarazem zapowiada nowe wydarzenia. Dlatego pochwała nie jest tylko podniosłym nastrojem. Ma związek z rozpoznaniem, że to Pan działa i pozostaje godny zaufania. Zarazem rozmach tej pieśni nie unieważnia cichej troski o słabych, ukazanej wcześniej w obrazie nadłamanej trzciny i tlącego się knota. W Izajaszowej wizji Boża chwała rozbrzmiewa daleko, lecz nie oddala się od kruchych.

Werset „Niech oddają chwałę Panu i niech głoszą Jego cześć na wyspach!” nie opisuje nastroju nabożnej ciszy. Brzmi jak wezwanie. Wyspy, czyli odległe krainy i ich mieszkańcy, mają oddawać chwałę Panu i głosić Jego cześć. Wcześniej, w Księdze Izajasza 42:10, czytamy o nowej pieśni śpiewanej od krańców ziemi, a w wersecie 11 głos zabierają pustynia, osiedla i mieszkańcy Sela. Chwała nie zostaje zamknięta w świątyni. Wychodzi na drogi, do miast i na wybrzeża, tam, gdzie ludzie żyją swoimi zwykłymi dniami. Warto zauważyć, jak w tym rozdziale Bóg opisuje swojego Sługę. Nie złamie nadłamanej trzciny i nie zgasi knotka o nikłym płomyku (Księga Izajasza 42:3). Ten obraz pokazuje, że głoszenie chwały nie wymaga donośnego krzyku. Cicha wierność też ma swoje miejsce wśród narodów. Chwała bywa widoczna w uczciwej pracy, w cierpliwości wobec bliskich i w dotrzymanym słowie. Pan zapowiada też, że poprowadzi niewidomych ścieżkami, których nie znają, a ciemności zmieni w światło (Księga Izajasza 42:16). Dlatego chwała, którą wyspy mają głosić, nie opiera się na ich sile. Opiera się na Bożym działaniu, które, jak zapewnia Izajasz, nie zostanie zaniechane. Ludzka pieśń staje się wtedy odpowiedzią na to, co Bóg już uczynił.

„Niech oddają chwałę Panu i niech głoszą Jego cześć na wyspach!” — wezwanie z Księgi Izajasza 42:12 rozszerza pieśń poza granice znanego świata. Chwała Boga nie należy do jednego miejsca ani jednej wspólnoty. Ma rozbrzmieć także tam, gdzie wszystko wydaje się odległe: na wyspach, pośród ludzi żyjących własnym rytmem i historią. Wcześniejsze wersety mówią o Słudze, który nie łamie nadłamanej trzciny, oraz o nowych wydarzeniach zapowiadanych przez Boga. W tym świetle powszechna chwała nie wyrasta z ludzkiej siły ani z przymusu. Jest odpowiedzią na Boga, który działa i przynosi nadzieję, nie gasząc tego, co słabe. Zarazem sam Bóg mówi, że nie odstąpi swojej chwały bożkom. Pieśń kieruje się więc ku Temu, który jest jej źródłem. Wyspy są obrazem oddalenia, ale nie wyłączenia. Nawet daleki brzeg mieści się w horyzoncie Bożego wezwania. W tej perspektywie uwielbienie przekracza chwilę i lokalną granicę: różne głosy mogą należeć do jednej, szerokiej pieśni, której pełni człowiek jeszcze nie widzi.