Księga Izajasza 42:10 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Izajasza 42:10 nowa pieśń jest odpowiedzią na coś, co Bóg dopiero zapowiada. Wcześniej, w wersecie 9, Pan mówi o nowych wydarzeniach, zanim się rozwiną, i to one stają się powodem śpiewu. Chwała ma więc swoje źródło w czynach, które nadchodzą, a nie tylko w tym, co już znane i powtarzane. Najbardziej poruszające jest jednak to, kto ma śpiewać. Prorok wzywa krańce ziemi, morze z tym, co je napełnia, oraz wyspy wraz z ich mieszkańcami. To miejsca odległe od środka wydarzeń, a mimo to wezwanie obejmuje je w całości, bez żadnego wymogu bliskości wobec świątyni. Nie zapowiada się tu, że najpierw trzeba znaleźć się blisko centrum, a dopiero potem wolno się radować. Głos ma wybrzmieć z tego miejsca, w którym rzeczywiście jest. W tym obrazie widać coś delikatnego. Morze napełnia się tym, co w nim żyje i płynie, a wyspa pozostaje wyspą, mimo że leży daleko od lądu. Żadna z tych rzeczy nie przestaje być częścią stworzenia. Pieśń może więc rozbrzmiewać z brzegu, który wydaje się mały albo oddalony, ponieważ Boże wezwanie nie czeka, aż ktoś znajdzie się w centrum.

„Śpiewajcie Panu nową pieśń” otwiera wezwanie, które obejmuje więcej niż zgromadzenie wierzących. W Księdze Izajasza 42:10 do uwielbienia zostają przywołane krańce ziemi, morze i wyspy wraz z mieszkańcami. To poetycki obraz powszechnego zasięgu chwały Boga: żaden odległy zakątek nie leży poza horyzontem tego wezwania. „Nowa pieśń” łączy się tu z zapowiedzią nowych wydarzeń, które Bóg ogłasza już w poprzednim wersecie. Nie chodzi więc jedynie o nową melodię ani o wymóg, by każdy śpiewał. Pieśń odpowiada na świeże działanie Boga i na nadzieję, że Jego sprawiedliwość oraz światło dotrą także do narodów. Wcześniej rozdział mówi o Słudze, który przyniesie narodom Prawo i będzie światłością; w dalszych wersetach wezwanie do chwały rozbrzmiewa pośród pustyni, miast i wysp. Werset nie zaciera różnic między ludami ani nie opisuje ich jednakowej sytuacji. Zmienia natomiast perspektywę: morze, wyspy i ich mieszkańcy stają się częścią jednego obrazu stworzenia oddającego cześć Panu. Nowa pieśń jest zatem odpowiedzią na Boże działanie, którego zasięg przekracza granice jednego miejsca i narodu.

Nowa pieśń w tym wersie odpowiada na coś, co już się zaczęło. Tuż wcześniej Pan zapowiada nowe rzeczy, zanim się rozwiną (Księga Izajasza 42:9). Chwała, do której wzywa, ma więc oparcie w wierności Boga, który dotrzymuje słowa. Wezwanie kieruje się do morza, wysp i ich mieszkańców, czyli do ludzi z odległych krańców ziemi, często z dala od świątyni. Rybak, który wraca nocą na brzeg z pustymi sieciami, może nie mieć wielkiej ochoty do śpiewu. Jego pieśń nie musi być jednak głośna ani długa. Może być krótkim dziękczynieniem wypowiedzianym w miejscu zwykłej pracy, a mimo to wpisuje się w wielką chwałę Pana. Dla codzienności wynika stąd prosty wniosek. Nowa pieśń rodzi się z uważności na to, czego Bóg już dokonał i co dopiero zapowiada. Ten werset pokazuje, że chwała nie jest zarezerwowana dla chóru w świątyni, skoro to właśnie morze i wyspy zostały wezwane do śpiewu.

„Śpiewajcie Panu nową pieśń” — to wezwanie rozbrzmiewa po zapowiedzi nowych wydarzeń, które Bóg ogłasza, zanim się rozwiną. Nie jest to nakaz udawania radości ani zapewnienie, że każda ludzka historia szybko się odmieni. Pieśń rodzi się wobec działania Boga, który powołuje Sługę, by przyniósł narodom światło i otworzył oczy niewidomym. Wers 10 rozszerza krąg głosów: śpiew ma się rozlegać „od krańców ziemi”, a wraz z ludźmi sławią Boga morze, jego pełnia i wyspy. Stworzenie nie jest tu tylko tłem ludzkiej wiary. Cały zamieszkany świat zostaje włączony w odpowiedź na Bożą chwałę, która należy wyłącznie do Niego. Nowa pieśń nie musi oznaczać zapomnienia dawnych ran. W sąsiednich wersetach obraz Sługi obejmuje troskę o nadłamaną trzcinę i nikły płomień. Nadzieja tego fragmentu ma więc zarówno rozległość morza, jak i czułość wobec tego, co kruche. Chwała Boga objawia się w dziele, które sięga narodów, nie gasząc słabych.