Księga Izajasza 40:9 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Izajasza 40:5 zapowiedziano, że chwała Pana zostanie objawiona. Ta obietnica jest pociechą, której lud Boży powinien się trzymać. Teraz Izajasz wyjaśnia, w jaki sposób ta chwała się ukaże.

Po pierwsze, objawi się Syjonowi i Jerozolimie. Wiadomość dotrze do reszty ludu, która pozostała w Syjonie i Jerozolimie: do ubogich mieszkańców tej ziemi, którzy uprawiali winorośl i ziemię. Usłyszą, że ich bracia wracają. Ta sama wieść dotrze też do jeńców, którzy nadal miłowali Syjon i Jerozolimę.

Mówi się, że Syjon mieszka u córki Babilonu, czyli pośród Babilończyków (Księga Zachariasza 2:7). Nawet tam dociera do niego wiadomość o łaskawym dekrecie Cyrusa. W przypisie na marginesie czytamy: „Ty, która niesiesz Syjonowi dobrą nowinę”. Chodzi o posłańców, którzy przekazywali tę wieść. Mieli czynić to z radością, rozgłaszać ją w całym kraju i mówić synom Syjonu w ich własnym języku: „Oto wasz Bóg”.

Po drugie, sam Syjon i sama Jerozolima mają rozgłaszać tę wieść. Słowa tego fragmentu wzywają tych, którzy tam pozostali albo już wrócili, by zabrali głos, gdy wybawienie będzie się dopełniać. Mają ogłaszać je w miejscach publicznych, tak aby usłyszał je cały kraj Judy. Powinni wołać jak najgłośniej, nie obawiając się, że nadwyrężą głos. Nie mają się bać, że usłyszą ich wrogowie i będą stawiać opór, że wieść okaże się nieprawdziwa albo że nie będzie tak dobra, jak początkowo się wydawało.

Mają powiedzieć miastom Judy i wszystkim mieszkańcom kraju: „Oto wasz Bóg”. Gdy Bóg dokonuje wybawienia swojego ludu, Jego lud powinien starannie przekazać tę wiadomość przyjaciołom. Powinien jasno powiedzieć, że dokonał tego sam Bóg. Inni mogli być narzędziami w Jego ręku, ale to On działał. Jest ich Bogiem, Bogiem związanym z nimi przymierzem, i działa dla ich dobra oraz pociechy. „Oto On” — mówią. „Dostrzeżcie Jego działanie i spójrzcie ponad wszystkich ludzkich pomocników. Bóg, na którego tak długo czekaliście, wreszcie przyszedł” (Księga Izajasza 25:9).

Te słowa mogą też wskazywać na zaproszenie, które po powrocie z niewoli wysłano z Jerozolimy do miast Judy, gdy lud po raz pierwszy odbudował ołtarz i zgromadził się na składanie ofiar (Księga Ezdrasza 3:2–4). Gdy zostaje przywrócony kult Boga, Jego lud powinien szybko powiadomić o tym braci, aby i oni mogli dzielić tę radość. Pełne znaczenie tego wersetu sięga jednak dalej: zapowiada odważne, publiczne głoszenie Ewangelii przez apostołów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Głos na pustyni zapowiedział, że przychodzi Chrystus; teraz wieść brzmi: On już przyszedł. „Oto Baranek Boży”. Spójrzcie uważnie na swojego Odkupiciela. „Oto wasz Król, oto wasz Bóg”.

Izajasz wyjaśnia teraz, czym jest objawiona chwała: „Przyjdzie wasz Bóg”, a da się poznać na dwa sposoby.

Przyjdzie z mocą i majestatem władcy (Księga Izajasza 40:10). Przyjdzie z potężną ręką, której nic nie zdoła powstrzymać, nawet opór. Jego silna ręka podporządkuje sobie Jego lud, a Jego wrogów i wrogów Jego ludu poskromi i pokona. Jest dość potężny, by usunąć każdą przeszkodę ze swojej drogi. Nasz Pan Jezus był pełen mocy, był potężnym Zbawicielem. Niektórzy rozumieją te słowa tak, że przychodzi On przeciwko mocarzowi i go pokonuje. Szatan jest silnym, uzbrojonym człowiekiem, lecz nasz Pan Jezus jest silniejszy i to udowodni.

Będzie panował mimo wszelkiego sprzeciwu. Jego ramię będzie sprawować władzę i realizować Jego zamiary, przynosząc Mu chwałę, ponieważ On sam jest ostatecznym celem. Odpłaci też każdemu stosownie do jego czynów, jako sprawiedliwy Sędzia. Jego nagroda jest z Nim. Przynosi karę buntownikom, a wiernym poddanym zaszczyt, jak powracający król. Dokończy też dzieła, do którego przyszedł. Jego dzieło jest przed Nim. Wie dokładnie, co ma zrobić, jak to zrobić i jak tego dokonać. Sam wie, co uczyni.

Przyjdzie również z litością i czułością pasterza (Księga Izajasza 40:11). Bóg jest Pasterzem Izraela (Księga Psalmów 80:1), a Chrystus jest Dobrym Pasterzem (Ewangelia Jana 10:11). Ten sam, który panuje silną ręką władcy, łagodną ręką pasterza prowadzi swoją trzodę i daje jej pokarm. Troszczy się o całą trzodę, także o te owce, które są małe i słabe. Będzie pasł swoją trzodę jak pasterz. Jego słowo jest dla niej pokarmem, Jego ustanowienia są miejscem, gdzie się nim karmi, a Jego słudzy są pasterzami pomocniczymi, wyznaczonymi do opieki nad nią.

Szczególnie troszczy się o tych, którzy najbardziej Go potrzebują: o jagnięta, słabe i bezradne, oraz o matki spodziewające się młodych, które są obciążone i mogą ponieść stratę, jeśli zostaną zranione. Czuwa też nad wzrostem swojej trzody, aby nie wyginęła. Dobry Pasterz czule troszczy się o dzieci, które rokują nadzieję, o młodych wierzących, dopiero rozpoczynających chrześcijańskie życie, o słabych w wierze i o tych, którzy mają strapionego ducha. To jagnięta z Jego trzody i niczego, czego wymaga ich położenie, im nie zabraknie.

Zgromadzi je w ramionach swojej mocy. Jego moc najpełniej objawia się w ich słabości (Drugi List do Koryntian 12:9). Będzie je gromadził, gdy zabłądzą, podnosił, gdy upadną, i jednoczył, gdy się rozproszą, aż w końcu przyprowadzi je do siebie. Nikt nie zdoła wyrwać ich z Jego ręki (Ewangelia Jana 10:28).

Będzie nosił je na piersi swojej miłości i otaczał tam troską. Gdy się zmęczą, zachorują, osłabną albo obciążą je trudne drogi, poniesie je dalej i dopilnuje, by nikt nie został z tyłu. Będzie je też łagodnie prowadził. Przez swoje słowo nie wymaga od nich więcej, niż są w stanie uczynić, a w swojej opatrzności nie zsyła więcej utrapień, niż — jak wie — mogą znieść, bo zna ich naturę.