Księga Izajasza 40:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o widzeniu, które ma objąć wszystkich naraz. Chwała Pańska ma się objawić, a wszelkie ciało, czyli cały człowiek z jego kruchością, ma ją zobaczyć razem z innymi. Warto zauważyć, że ten sam zwrot pojawia się zaraz potem, w Księdze Izajasza 40:6, gdzie wszelkie ciało zostaje porównane do trawy. Prorok nie ukrywa więc słabości. Stawia ją obok obietnicy i nie czyni z niej ostatniego słowa. Szczególnie zatrzymuje uwagę końcówka: „bo usta Pańskie to powiedziały”. Uzasadnieniem nie jest to, co widać w świecie, ani to, jak mocno człowiek potrafi w coś uwierzyć. Pewność spoczywa na Bożym słowie. W Księdze Izajasza 40:8 czytamy, że trawa usycha, a słowo naszego Boga trwa na wieki. Nadzieja nie musi więc czekać, aż ludzka kondycja stanie się mocna. Wystarczy, że to Bóg wypowiedział obietnicę. Werset nie opisuje, kiedy i w jaki sposób chwała się objawi. Zostawia to Bogu. Zostawia natomiast spokój tego, kto wie, że przyszłości nie trzyma w swoich rękach, a słowo, na którym się opiera, jest wierne.

W Księdze Izajasza 40:5 obietnica objawienia chwały Pańskiej wyrasta z obrazu drogi przygotowanej przez pustynię. Doliny mają się podnieść, góry obniżyć, a nierówności ustąpić. Nie jest to tylko opis zmiany krajobrazu: obraz mówi o usunięciu przeszkód, gdy Bóg przychodzi, by pocieszyć swój lud. Zarazem tekst nie ogranicza skutków tego objawienia do samego Jeruzalem: „wszelkie ciało” zobaczy chwałę razem. Kluczowe rozróżnienie dotyczy przemijania człowieka i trwałości Bożego słowa. W następnych wersetach lud zostaje porównany do trawy, która usycha, podczas gdy słowo Boga trwa na wieki. Chwała Pańska nie zależy więc od siły narodu ani od ludzkiej zdolności podtrzymania nadziei. Jej pewność opiera się na tym, że Bóg sam ją zapowiedział. „Wszelkie ciało” wskazuje na szeroki zasięg tego widzenia, ale werset nie obiecuje, że każda osoba od razu zrozumie je jednakowo. Mówi, że chwała zostanie ukazana wspólnie, a podstawą tej zapowiedzi jest wiarygodność Boga. To właśnie nadaje pocieszeniu w tym rozdziale ciężar większy niż chwilowa ulga: opiera się ono na słowie, które nie przemija wraz z ludzką kruchością.

Ta obietnica zaczyna się od Boga, a nie od ludzkich zdolności. Księga Izajasza 40:5 mówi, że chwała Pańska się objawi i że zobaczy ją wszelkie ciało. Słowo „wszelkie” jest szerokie. Nie wyłącza nikogo, kto żyje w zwyczajnym, zmiennym rytmie dni. Kontekst jest jednak bardzo trzeźwy. W Księdze Izajasza 40:6 wszelkie ciało zostaje porównane do trawy, a jego wdzięk do kwiatu polnego. Trawa usycha, a kwiat więdnie, gdy powieje wiatr Pana. Człowiek widzi tu własną kruchość. Tekst nie pozwala jednak zatrzymać się na tym obrazie, bo w Księdze Izajasza 40:8 pada zdanie o słowie naszego Boga, które trwa na wieki. Warto zauważyć, na czym opiera się obietnica: „bo usta Pańskie to powiedziały”. Pewność stoi na wypowiedzianym słowie, a nie na nastroju ani na ludzkich siłach. Werset nie precyzuje, kiedy nastąpi to „wtedy”, ale wskazuje, kto ręczy za wydarzenie. Dla codziennego życia oznacza to spokojną wytrwałość. Ktoś, kto wie, że słowo Boga się wypełni, może wykonywać swoją pracę rzetelnie, nawet gdy jego czas jest krótki i niepewny. Kruchość człowieka jest prawdziwa, ale nie ma ona ostatniego słowa.

Chwała Pańska objawi się po słowach pocieszenia skierowanych do ludu i po wezwaniu, by przygotować drogę Bogu. Nie jest tu nagrodą za ludzką doskonałość ani prywatnym przeżyciem dostępnym tylko nielicznym. Prorok mówi o chwili, w której wszelkie ciało zobaczy ją razem. Nadzieja obejmuje więc wspólnotę i przekracza granice pojedynczego życia. Słowa „wszelkie ciało” brzmią szczególnie mocno obok obrazu trawy i kwiatu, które więdną. Ludzkie życie jest kruche, a nawet jego blask przemija. W tej kruchości nie ma jednak ostatniego słowa: trwa słowo Boga, a Jego obietnica nie zależy od ludzkiej siły. Chwała Pańska nie oznacza, że każda osoba uniknie cierpienia ani że doczesne trudności znikną natychmiast. W tym fragmencie jest zapewnieniem o wierności Boga wobec Jego ludu i o nadziei większej niż przemijanie. Obraz wspólnego ujrzenia przypomina otwartą drogę, na której nikt nie musi sam wytwarzać światła. Chwała należy do Boga; człowiek może ją przyjąć z nadzieją, nawet gdy to, co kruche, zaczyna więdnąć. Jej pewność opiera się na tym, że sam Bóg wypowiedział obietnicę.