Księga Izajasza 40:12 – znaczenie i zastosowanie

Celem tych wersetów jest ukazanie, jak wielki i chwalebny jest Pan, Bóg i Zbawiciel Izraela. Prawda ta została przedstawiona ludowi z kilku powodów. Pociesza wygnańców w Babilonie i zachęca ich, by pokładali nadzieję w Bogu i polegali na Nim, oczekując ratunku, nawet jeśli są słabi, a ich wrogowie silni. Wzywa ich również, by pozostali Mu wierni i nie zwracali się ku innym bogom, bo nikt nie może się z Nim równać. Budzi też świętą bojaźń i cześć wobec Boga w każdym, kto słyszy dobrą nowinę o odkupieniu przez Chrystusa.

Choć Izajasz mówi: „Oto wasz Bóg” (Księga Izajasza 40:9) i zapowiada, że Bóg będzie karmił swoją trzodę jak pasterz (Księga Izajasza 40:11), Jego łagodna troska nie powinna sprawiać, że zapominamy o Jego wielkości. Jego dobroć nie pomniejsza Jego chwały. Powinniśmy dostrzegać, jak wielki jest nasz Bóg, i stać przed Nim w bojaźni.

Jego moc nie zna granic i żadne stworzenie nie może się z nią równać, a tym bardziej z nią walczyć (Księga Izajasza 40:12). Jego zasięg jest ogromny. Kiedy patrzymy na niebo, zdumiewa nas jego rozległość, a jednak Bóg mierzy niebiosa piędzią. Dla Niego są szerokie tylko na rozpiętość dłoni. Panuje też nad całą ziemią i morzem. Może odmierzyć wszystkie wody świata w zagłębieniu dłoni, podczas gdy my możemy utrzymać w niej tylko niewielką ilość. Z łatwością obejmuje również suchy ląd, bo mierzy proch ziemi małą miarą albo trzema palcami. To, co dla nas jest więcej niż garścią, dla Niego nie stanowi nic.

Bóg ma też wielką siłę. Może poruszać górami i pagórkami tak łatwo, jak kupiec kładzie towar na wadze, a potem z niej go zdejmuje. Waży je dłonią z taką dokładnością, jakby posługiwał się wagą szalkową. Może to wskazywać na stworzenie świata: niebiosa zostały rozciągnięte z doskonałym porządkiem, a ziemia i wody rozmieszczone we właściwych proporcjach. Góry otrzymały odpowiednią wagę, by świat zachował równowagę. Albo słowa te mogą odnosić się do Bożej opatrzności, Jego nieustannej troski i panowania nad wszystkim, w której każde stworzenie znajduje swoje miejsce pod Jego ręką.

Jego mądrości nie da się zgłębić i żadne stworzenie nie może udzielić Mu rady ani przekazać Mu wiedzy (Księga Izajasza 40:13, Księga Izajasza 40:14). Tak jak nikt nie potrafi dokonać tego, czego Bóg dokonał i nadal dokonuje, tak nikt nie może Mu w tym pomóc ani podsunąć Mu czegoś, czego wcześniej nie rozważył. Kiedy Pan przez swojego Ducha stworzył świat (Księga Hioba 26:13), nikt nie kierował Jego Duchem, nie mówił Mu, co ani jak ma robić. Nie potrzebuje doradców, którzy wskazywaliby Mu, jak rządzić światem, i nie zasięga niczyjej rady, choć nawet najmądrzejsi królowie konsultują się z tymi, którzy znają prawo i zasady sprawiedliwego sądu (Księga Estery 1:13).

Bóg nie potrzebuje, by ktoś mówił Mu, co się dzieje, bo wie wszystko doskonale. Nie potrzebuje też rady dotyczącej przyszłości, bo zna zarówno właściwy cel, jak i odpowiednie środki. Izajasz podkreśla to tutaj, ponieważ ubodzy wygnańcy nie mieli wśród siebie przywódców politycznych, którzy mogliby poprowadzić ich sprawę przed sądem ani utorować im drogi do wolności. Prorok mówi w istocie: „Nie martwcie się. Macie Boga, który może działać w waszej sprawie i nie potrzebuje pomocy mężów stanu”. W wielkim dziele naszego odkupienia przez Chrystusa wszystko zostało zaplanowane przed początkiem świata, gdy nie było nikogo, kto mógłby nauczyć Boga, jak sądzić (Pierwszy List do Koryntian 2:7).

Narody świata są niczym w porównaniu z Bogiem (Księga Izajasza 40:15, Księga Izajasza 40:17). Weźmy je wszystkie razem: potężne narody ziemi, najwspanialszych królów, najludniejsze królestwa i najbogatsze mocarstwa. Weźmy także liczne wyspy i rozsiane po nich narody. W oczach Boga, gdy się z Nim porównują albo Mu się sprzeciwiają, są jak kropla wody z wiadra wobec oceanu albo jak drobina pyłu na wadze, zbyt mała, by miała znaczenie. Podnosi je i odrzuca, jakby były czymś maleńkim, niewartym wzmianki. W Jego oczach są niczym, jakby nie istniały, bo niczego nie dodają do Jego doskonałości ani pełni.

Bóg uważa je za mniej niż nic i pustkę, gdy zestawia się je z Nim; tak samo powinniśmy je oceniać. Kiedy zechce, może obrócić je w nicość równie łatwo, jak wcześniej powołał je z nicości. Gdy Bóg ma coś do wykonania, nie zależy od pomocy żadnego stworzenia, a jego opór nie jest w stanie Mu przeszkodzić. Wszystkie są pustką — użyto tu tego samego słowa, które określa bezład z początku stworzenia (Księga Rodzaju 1:2), do którego ostatecznie powrócą. Powinno to kształtować nasze wzniosłe myśli o Bogu i pokorne myśli o świecie. Powinno skłaniać nas, byśmy to Boga, a nie ludzi, uznawali za Tego, przed którym należy mieć bojaźń i w którym należy pokładać nadzieję. Dzięki temu miłość Boga do świata wydaje się jeszcze bardziej zdumiewająca: choć świat jest tak mały w Jego oczach, dał swojego jedynego Syna dla jego odkupienia (Ewangelia Jana 3:16).

Nabożeństwa kościelne nie może niczego dodać Bogu ani dorównać Jego nieskończonej doskonałości (Księga Izajasza 40:16). Cedry Libanu nie wystarczą na drewno do ognia ofiarnego, a wszystkie jego zwierzęta nie wystarczą na ofiary. Niezależnie od tego, jak bardzo oddajemy Bogu cześć, zawsze będzie to dalekie od tego, na co zasługuje. Jest wywyższony ponad wszelkie błogosławieństwo i chwałę, ponad wszystkie całopalenia i ofiary.