Księga Izajasza 34:9 – znaczenie i zastosowanie

Proroctwo to brzmi bardzo ponuro, ale wykracza poza Edom i Bosrę. Opisuje smutne przemiany, które Boża opatrzność często sprowadza na kraje, miasta, pałace i rodziny. Miejsca, które niegdyś rozkwitały i przyciągały tłumy, czasem popadają w ruinę. Żyzna ziemia może stać się jałowa, a tętniące życiem miasta mogą zamienić się w sterty gruzów.

Proroctwo przedstawia też niszczycielskie sądy wynikające z Bożego gniewu — słuszną karę dla tych, którzy występują przeciw Jego ludowi. Bóg ześle te sądy, gdy nadejdzie czas odkupienia i gdy ujmie się za Syjonem. Ci, którzy próbują zniszczyć Kościół, nigdy nie zdołają tego dokonać. Sprowadzają ruinę jedynie na samych siebie.

Proroctwo wskazuje również na ostateczną zagładę tego niegodziwego świata, który jest zachowany dla ognia na dzień sądu (Drugi List Piotra 3:7). Ziemia sama, wraz ze wszystkim, co na niej uczyniono, spłonie. Dla tych, którzy przywiązują serce do rzeczy ziemskich, taki koniec będzie niczym piekło. Mimo to ten fragment mówi przede wszystkim o losie tych, którzy są pod Bożym przekleństwem.

Kraj stanie się jak Sodoma — miejscem zniszczonym przez ogień i sąd (Księga Izajasza 34:9, Księga Izajasza 34:10). Jego potoki, które niegdyś nawadniały ziemię i orzeźwiały mieszkańców, zamienią się w smołę. Pył stanie się siarką, tak że ziemia dotknięta Bożym gniewem będzie wyglądać, jakby miała zapłonąć od pierwszej iskry. Gdy już zajmie się ogniem, stanie się płonącą smołą, a ogień rozprzestrzeni się wszędzie, nie tylko na jeden dom czy jedno miasto. Nikt nie zdoła go ugasić. Będzie płonął dniem i nocą, a dym będzie się unosił na zawsze.

Dopóki grzesznicy będą się mnożyć na ziemi, Bóg będzie zachowywał przeciwko nim sprawiedliwy sąd (Księga Liczb 32:14). Jeśli lud będzie nadal wydawał na świat grzeszników, Bóg będzie zsyłał kolejne plagi. Nikt, kto znajdzie się pod Bożym gniewem, nie zdoła się z niego wydostać o własnych siłach. Ludzie mogą to lekceważyć, ale straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego. Gdy kraj jest skazany na zagładę, nikt nie będzie chciał przez niego podróżować. Ludzie wybiorą długą drogę naokoło, byle nie zbliżać się do jego odoru.

Miasta staną się jak stare, zrujnowane domy, które właściciele opuścili. Takie miejsca często budzą lęk i zwykle zasiedlają je dzikie zwierzęta lub ptaki przynoszące złą wróżbę. Pałace wroga będą wyglądały ponuro i obrócą się w ruinę. Bóg wyznaczy je na zagładę, rozciągając nad Bosrą sznur mierniczy chaosu i pion pustki (Księga Izajasza 34:11). Pokazuje to, że Jego sąd jest sprawiedliwy i dokładny. Ruina nie jest przypadkowa — zostaje odmierzona, jakby przy użyciu sznura i pionu.

Chaos i pustka, które ogarną cały kraj, będą przypominały ziemię sprzed Bożego dzieła stworzenia, gdy była bezładna i pusta (Księga Rodzaju 1:2). Grzech może szybko zamienić raj w chaos i zniszczyć piękno stworzenia. Gdzie pojawia się chaos, wkrótce następuje pustka. Jedno i drugie zsyła jednak Władca świata, we właściwej mierze.

Możni zostaną zgładzeni i żaden z nich nie odważy się pokazać (Księga Izajasza 34:12). Będą wzywać dostojników, by zajęli się trudnymi sprawami, które ich czekają, ale nie będzie nikogo, kto przejmie władzę. Książęta usłyszą złe wieści i okażą się bezsilni. Nie będą mogli pomóc ani uchronić swoich poddanych przed zagładą.

Nawet siedziby rządzących i twierdze obronne zamienią się w pustkowie (Księga Izajasza 34:13). Wyrośnie tam trawa, ale także ciernie, pokrzywy i osty, a nikogo nie będzie, by je wyplenić. Czasem widzimy zrujnowane budynki porośnięte chwastami i otoczone potłuczonymi kamieniami. To świadczy o czymś więcej niż pustka i zaniedbanie. Pokazuje, że miejsce znalazło się pod Bożym przekleństwem, bo ciernie i osty pojawiły się wraz z przekleństwem po grzechu (Księga Rodzaju 3:18).

Miejsce to stanie się potem siedliskiem i schronieniem dzikich, budzących grozę stworzeń, które zwykle zamieszkują odludne ruiny. Ich obecność jeszcze bardziej podkreśli grozę spustoszenia. Osiądzie tam kormoran, a może pelikan — ptak lubiący odludne miejsca (Księga Psalmów 102:6). Zamieszkają tam także bąk, którego głos jest chrapliwy, ponura sowa i kruk — ptak drapieżny, którego przyciągają zwłoki — a także wszelkie nieczyste ptaki, które nie służą człowiekowi (Księga Izajasza 34:13).

Zamieszkają tam również smoki, jadowite i szkodliwe stworzenia. W wysokich komnatach, gdzie niegdyś gromadzili się pyszni dostojnicy, smoki będą syczeć, a wilki wyć. Na dziedzińcach niegdyś pełnych możnych panów wąż podniesie łaciatą głowę albo zwinie się do odpoczynku. Miejsce, które było dworem książąt, stanie się siedzibą sów lub strusi (Księga Izajasza 34:14).

Dzikie zwierzęta pustyni spotkają się ze zwierzętami z mokradeł, jakby przybyły tam na umówione spotkanie, i będą cieszyć się całkowitą ruiną, którą zastaną. Lamparty i wszelkie drapieżne bestie uczynią to opustoszałe miejsce swoim domem. Satyr, stworzenie z pogańskich wyobrażeń, jest przedstawiony tak, jakby nawoływał innego, by dołączył do niego na pustkowiu, albo sam osiadł w tym miejscu i cieszył się niezwykłym nowym domem. Tam odpocznie sowa krzykliwa, a wielka sowa uwije sobie gniazdo, zniesie jaja i wysiedzi pisklęta (Księga Izajasza 34:15). Ich gatunek będzie tam trwał, jakby miał pozostawić potomstwo na tej opustoszałej ziemi.

Zbiorą się tam sępy żywiące się padliną, każdy ze swoją parą. Zwróć uwagę na trzy rzeczy. Miejsca porzucone i omijane przez ludzi stają się odpowiednim domem dla innych stworzeń, o które Boża opatrzność nadal się troszczy i o których nie zapomina. Pokazuje to również, jacy są ludzie, gdy stają się oziębli, zamknięci i nieustannie wycofują się od innych. Przypominają samotne ptaki, którym zdają się odpowiadać ruiny i pustkowia.

To także pokazuje, jak straszny jest grzech. Może przemienić żyzną ziemię w pustkowie, a tętniące życiem miasto w pustynię. Ten sam grzech, który wypełnia jakieś miejsce życiem, może je opustoszyć i obrócić w ruinę.

Jest tu również zapewnienie, że proroctwo wypełni się w całości, co do najdrobniejszego szczegółu (Księga Izajasza 34:16, Księga Izajasza 34:17). „Szukajcie w księdze Pana i czytajcie” — głosi ten fragment. Gdy nadejdzie zagłada, porównaj to, co się wydarzy, z tym, co zapowiedziano, a zobaczysz, że wszystko dokładnie się zgadza. Księga proroków jest księgą Pana, dlatego powinniśmy uznawać, że pochodzi od Boga i ma boski autorytet. Nie wystarczy jej przeczytać — trzeba ją badać, przechodzić od jednego fragmentu do drugiego i porównywać je ze sobą. Uważne czytanie Pisma Świętego pozwala zgromadzić wiele pożytecznej wiedzy, której nie przynosi pobieżna lektura.

Czytając proroctwo w księdze Pana, zwróć uwagę na kilka rzeczy. To, co przeczytasz, zobaczysz też w rzeczywistości: żadne z tych stworzeń, ani zwierzę, ani ptak, nie będzie nieobecne. Skoro zapowiedziano, że będą tam żyły z pokolenia na pokolenie, każdy gatunek przetrwa i żaden nie pozostanie bez pary. Te znaki zagłady same się rozmnożą i wypełnią kraj.

A skoro Bóg nakazał zgromadzenie tych stworzeń, Jego Duch doprowadzi je do skutku. Tak jak stworzenia kierowane instynktem przychodziły do Adama, by otrzymać imiona, i do Noego, by znaleźć schronienie, tak i te zostaną zgromadzone mocą Bożego kierownictwa. To, co wyznacza słowo Boga, Jego Duch doprowadzi do skutku, bo żadne słowo Boga nie zawiedzie. W ten sam sposób Duch urzeczywistnia również Boże obietnice.

W spełnieniu tej przestrogi panują też dokładny porządek i właściwa miara. Bóg wyznaczył tym ptakom i zwierzętom ich miejsce, tak że każde z nich zna swoją przestrzeń, jakby była dokładnie oznaczona. Porównaj Księgę Joela 2:7 i Księgę Joela 2:8, gdzie czytamy, że nie łamią szyku ani nie tłoczą się nawzajem. Wśród pogan wróżbici próbowali przepowiadać wydarzenia z lotu ptaków, jakby ludzki los od nich zależał. Tutaj jednak widzimy, że lot ptaków podlega władzy Boga Izraela. To On wyznaczył im ich miejsce.

Wreszcie spustoszenie będzie trwało na zawsze: będą posiadać tę ziemię na wieki. Jerozolima Boża może zostać obrócona w ruinę, ale dawna Jerozolima podniosła się z ruin, aż ustąpiła miejsca Jerozolimie ewangelicznej. To ewangeliczne miasto może zostać poniżone, lecz zostanie odbudowane i przetrwa, aż ustąpi miejsca Jerozolimie niebiańskiej. Wrogowie Kościoła pozostaną jednak na zawsze spustoszeni i zostaną ukarani wieczną zagładą.