Księga Izajasza 34:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu proroctwo o wojnach Pana, tak jak w innych miejscach znajdujemy ich opis historyczny. Możemy być pewni, że wszystkie wojny, które toczy Pan, są sprawiedliwe i kończą się powodzeniem. Bóg czyni dobro światu, który do Niego należy. Ponieważ jednak świat znajduje się także pod wpływem szatana, nazywanego bogiem tego świata, Bóg występuje przeciwko niemu.

Po pierwsze, rozlega się trąba i zostaje ogłoszona wojna (Księga Izajasza 34:1). Wszystkie narody mają usłyszeć i zwrócić uwagę nie tylko dlatego, że to, co Bóg zamierza uczynić, zasługuje na uwagę (Księga Izajasza 33:13), lecz także dlatego, że wszystkie są w to zaangażowane. Bóg ma z nimi spór i występuje przeciwko nim w gniewie. Niech wszystkie narody uświadomią sobie, że rozgniewał się na nie wielki Bóg. Jego gniew zwraca się przeciwko wszystkim narodom, dlatego niech wszystkie podejdą i słuchają.

W mieście rozlega się dźwięk trąby (Księga Amosa 3:6), a strażnicy na murach wołają, by słuchać jej głosu (Księga Jeremiasza 6:17). Niech słucha ziemia i wszystko, co ją napełnia, bo należy do Pana (Księga Psalmów 24:1) i powinna słuchać swojego Stwórcy i Władcy. Niech słucha świat i wszystko, co z niego pochodzi: ludzie, którzy z natury są związani z ziemią, z niej pochodzą i do niej wrócą. Możliwe też, że przywołane są tu nawet nieożywione płody ziemi, jakby mogły słuchać uważniej niż grzesznicy, których serca stwardniały na wezwania Boga. „Słuchajcie, góry, sprawy Pana” (Księga Micheasza 6:2). Sprawa ta jest tak słuszna, że można bez obaw poprosić cały świat, by osądził jej sprawiedliwość.

Po drugie, obwieszczenie wyjaśnia, przeciwko komu Bóg występuje i dlaczego (Księga Izajasza 34:2, 8). Gniew Pana zwraca się przeciwko wszystkim narodom. Zjednoczyły się przeciwko Bogu i prawdziwej religii, służą interesom diabła, dlatego Bóg gniewa się na nie wszystkie, także na narody, które o Nim zapominają. Przez długi czas pozwalał wszystkim narodom chodzić własnymi drogami (Dzieje Apostolskie 14:16), ale teraz nie będzie już milczał. Wszystkie korzystały z Jego cierpliwości, teraz więc muszą liczyć się z Jego sądem.

Szczególny gniew Boga zwraca się przeciwko ich wojskom. Po pierwsze, narody używały swoich wojsk, by krzywdzić lud Boży. Przelewały krew, dlatego same dostaną krew do picia. Po drugie, pokładają ufność w swoich wojskach, licząc, że pomogą im oprzeć się sprawiedliwości i potędze Boga. Uważają je za swoją obronę, dlatego właśnie na nie najpierw spadnie gniew Boga. W obliczu tego gniewu wojska, niezależnie od swej liczebności i odwagi, są jak sucha słoma przed ogniem.

Bóg występuje także w obronie Syjonu, świętego miasta, miasta, w którym odbywają się wyznaczone święta. Jest ono obrazem Kościoła Bożego na świecie. To dzień pomsty Pana, bo pomsta należy do Niego i nie postępuje niesprawiedliwie, gdy jej dokonuje (List do Rzymian 3:5). Tak jak jest dzień cierpliwości Pana, tak nadejdzie też dzień Jego pomsty. Choć nieskory jest do gniewu, nie będzie czekał bez końca.

To także rok odpłaty za sprawę Syjonu. Syjon ma słuszne powody, by skarżyć się na sąsiadów za wyrządzone krzywdy: okrutne i zdradzieckie traktowanie, zbezczeszczenie świętych rzeczy, zburzenie pałaców i zabicie synów. Syjon powierzył swoją sprawę Bogu, a On wystąpi w jej obronie, gdy nadejdzie właściwy czas, wyznaczona pora, by okazać Syjonowi przychylność. Wtedy odpłaci prześladowcom i ciemięzcom za całe wyrządzone zło. Sprawa zostanie rozstrzygnięta: Syjon doznał krzywdy, a wraz z nim skrzywdzono także jego Boga. Po wyroku nastąpi sąd i zostanie on wykonany.

W Bożym planie wyznaczono czas na wyzwolenie Kościoła i zagładę jego wrogów: rok odkupionych, rok odpłaty za sprawę Syjonu. Trzeba cierpliwie czekać na ten czas i nie wydawać wyroków przed właściwą porą.

Po trzecie, sposób, w jaki wojna zostanie przeprowadzona, jest ustalony, a jej wynik pewny. Miecz Pana jest skąpany w niebie (Księga Izajasza 34:5). Może to nawiązywać do zwyczaju zanurzania lub polerowania miecza, aby stał się twardszy albo jaśniejszy, podobnie jak przy ostrzeniu czy nadawaniu mu blasku (Księga Ezechiela 21:9–11). Miecz Boga jest skąpany w niebie w Jego planie, postanowieniu, sprawiedliwości i mocy. Gdy tak się dzieje, nic nie może mu się oprzeć.

Miecz zstąpi na ziemię. To, co Bóg postanowił, na pewno się dokona. Zstąpi z nieba, a im wyżej znajduje się źródło ciosu, tym cięższy będzie jego skutek. Spadnie na Edom, zwany także Idumeą, na lud objęty Bożym przekleństwem i przez nie przeznaczony na zagładę. Nieszczęśliwi są na zawsze ci, którzy przez swoje grzechy sami stali się ludem przekleństwa Bożego, bo miecz Pana z pewnością wypełni Jego przekleństwo. Ci, których Bóg przeklina, są naprawdę przeklęci. Miecz spada, by osądzić grzeszników. Miecz Boga w wojnie jest zawsze mieczem sprawiedliwości. O Tym, z którego ust wychodzi ostry miecz, powiedziano, że sprawiedliwie sądzi i prowadzi wojnę (Apokalipsa św. Jana 19:11, 15).

Narody i ich wojska zostaną wydane na pastwę miecza (Księga Izajasza 34:2). Bóg wydał je na rzeź, więc nie zdołają ocalić ani siebie, ani swoich sprzymierzeńców. Giną tylko ci, których Bóg wydaje na rzeź, bo klucze śmierci są w Jego ręku. Wydając ich na rzeź, już w pewnym sensie ich zgładził. Gdy Bóg skazuje na zagładę, ich upadek jest równie pewny, jakby już nastąpił. Bóg w pewnym sensie wydał na rzeź wszystkich okrutnych wrogów swojego Kościoła, wypowiadając słowa: „Kto zabija mieczem, od miecza musi zginąć”, bo Pan jest sprawiedliwy (Apokalipsa św. Jana 13:10).

Gdy ten wyrok zostanie wykonany, dokona się wśród nich straszliwa rzeź (Księga Izajasza 34:6). Gdy miecz Pana przychodzi z Jego upoważnienia, dokonuje wielkiego spustoszenia. Napełnia się krwią, syci krwią zabitych i obciąża tłuszczem poległych. Gdy mija czas, w którym Bóg okazywał miłosierdzie i cierpliwość, miecz Jego sprawiedliwości nie okazuje litości i nikogo nie oszczędza. Przez grzech ludzie utracili godność właściwą ludzkiej naturze i stali się podobni do zwierząt, które giną. Słusznie więc odmawia się im życzliwości i szacunku należnych ludziom, a ich śmierć przypomina ubój zwierząt. Rzeź wojska zostaje opisana jak zarżnięcie stada jagniąt i kozłów albo jak spożywanie tłuszczu z nerek baranów.

Miecz Pana nie powali jedynie jagniąt i kozłów, czyli zwykłych żołnierzy. Razem z nimi dosięgnie także dzikich wołów i byków, choćby były dumne, silne i groźne. Wielcy ludzie, potężni wojownicy i dowódcy (Apokalipsa św. Jana 6:15) będą równie łatwym łupem jak jagnięta i kozły. Nawet najpotężniejsi nic nie znaczą wobec gniewu wielkiego Boga.

Zobaczmy, jak krwawy będzie to obraz. Ziemia nasiąknie krwią niczym podczas częstego i obfitego deszczu. Ich ziemia, sucha i jałowa, wzbogaci się od tłuszczu zabitych ludzi, którzy polegli u szczytu sił, jakby użyźnił ją nawóz. Nawet góry, choć twarde i skaliste, spłyną krwią (Księga Izajasza 34:3). To śmiałe, przesadne obrazy, podobne do widzenia Jana, w którym krew sięga końskich uzd (Apokalipsa św. Jana 14:20). Mają wzbudzić trwogę, bo ludzki język ledwie potrafi opisać grozę Bożego gniewu. Zobaczmy, do czego prowadzą grzech i gniew nawet w tym świecie, i pomyślmy, jak straszny będzie nadchodzący gniew. Dosięgnie nawet dzikich wołów, aż po bramy otchłani.

Ta wielka rzeź będzie także wielką ofiarą składaną sprawiedliwości Boga (Księga Izajasza 34:6). Pan ma ofiarę w Bosrze, a tam wielki Odkupiciel ma szaty zabarwione krwią (Księga Izajasza 63:1). Ofiary miały oddawać cześć Bogu. Ukazywały, że nienawidzi On grzechu, wymaga za niego zadośćuczynienia, a jedynie krew może dokonać przebłagania, czyli zakryć grzech i zaspokoić sprawiedliwość. Dlatego dochodzi do tej rzezi, aby z nieba objawił się gniew Boga przeciwko wszelkiej bezbożności i nieprawości, a szczególnie przeciwko złej nienawiści wobec Jego ludu, z której znani byli Edomici.

Podczas wielkich ofiar zabijano wiele zwierząt, całe ich stosy, a ich krew wylewano przed ołtarzem. Tak będzie w dniu pomsty Pana. Cała ziemia spłynęłaby krwią grzeszników, gdyby Jezus Chrystus, wielka ofiara przebłagalna, czyli Ten, który swoją ofiarą odwraca gniew Boga, nie przelał za nas swojej krwi. Ci jednak, którzy Go odrzucają i nie chcą pojednać się z Bogiem przez tę ofiarę, sami padną ofiarą Bożego gniewu. Zgubieni grzesznicy pozostaną na zawsze ofiarami (Ewangelia Marka 9:48–49). Ci, którzy nie składają ofiary, co cechuje bezbożnych (Księga Koheleta 9:2), sami muszą stać się ofiarą.

Zabici będą znienawidzeni przez ludzi tak samo, jak wcześniej budzili w nich strach. Zostaną wyrzuceni, a nikt nie odda im czci przez pochówek. Odór unoszący się z ich ciał sprawi, że ludzie, poruszeni zarówno wstrętnym zapachem, jak i przerażającym widokiem, znienawidzą grzech i zaczną się lękać Bożego gniewu. Ich ciała pozostaną niepogrzebane, by na zawsze przypominać o Bożej sprawiedliwości.

Skutkiem tej rzezi będzie całkowity chaos i zniszczenie, jak gdyby cały porządek natury rozpadł się i stopił (Księga Izajasza 34:4). Wszystkie zastępy niebios zmarnieją. Słońce pociemnieje, a księżyc stanie się czarny albo wręcz krwawy. Same niebiosa zostaną zwinięte jak zwój lub pergamin odłożony po użyciu, albo jak coś skurczonego od ognia. Gwiazdy spadną niczym jesienne liście. Zniknie całe piękno, radość i pociecha pokonanego narodu. Upadną urzędy i rządy, a wszelka władza i zwierzchność ustąpią przed mieczem wojny.

Zdobywcy często chcieli pustoszyć podbite ziemie. Ten fragment za pomocą barwnych obrazów opisuje takie całkowite zniszczenie. Słowa te wypełnią się jednak także dosłownie i w pełni u kresu czasów, gdy wszystko ulegnie rozpadowi. Sądy, które Bóg niekiedy zsyła teraz na grzeszne narody, stanowią obrazy, ostrzeżenia i pierwsze znaki owego ostatecznego sądu. Dlatego te słowa pojawiają się tutaj oraz w Apokalipsie św. Jana 6:12–13. Zostały też użyte wprost, bez przenośni, w Drugim Liście Piotra 3:10, gdzie czytamy, że niebiosa przeminą z wielkim hukiem, a ziemia spłonie.