Księga Izajasza 33:13 – znaczenie i zastosowanie

To ostrzeżenie zasługuje na uwagę. Wszyscy, bliscy i dalecy, powinni słuchać tego, co Bóg mówi i czyni (Księga Izajasza 33:13). Niech odległe krainy i przyszłe pokolenia dowiedzą się o dziełach Boga. Tak się dzieje i tak będzie się dziać dzięki Pismu Świętemu, z taką samą pewnością, z jaką wiedzieli o nich ludzie żyjący w tamtym czasie w pobliżu.

Każdy, kto słyszy o tym, czego dokonał Bóg, bez względu na to, czy mieszka blisko, czy daleko, powinien uznać Jego moc. Nikt nie zdoła oprzeć się Jego sile, a On może uczynić wszystko. Kto słyszy o dziełach Boga, a mimo to odmawia oddania czci Jego potędze, postępuje naprawdę nierozsądnie. Czego więc dokonał Bóg, by zwrócić naszą uwagę i skłonić do zatrzymania się?

Przeraził grzeszników na Syjonie, czyli obłudników, którzy żyli pośród ludu Bożego, korzystali z przywilejów związanych z Syjonem i uczestniczyli w oddawaniu tam czci Bogu, lecz ich serca nie były z Nim w porządku (Księga Izajasza 33:14). Ukrywali grzechy pod pozorami publicznie wyznawanej wiary, przez co ujawniała się ich obłuda. Grzesznicy na Syjonie ponoszą większą odpowiedzialność niż inni grzesznicy. Przynależność do ludu Bożego ich nie chroni, lecz zwiększa zarówno ich winę, jak i karę.

Tacy grzesznicy zawsze mieli skłonność do ukrytych lęków, ale teraz wyrzuty sumienia wstrząsnęły nimi bardziej niż zwykle. Gdy zobaczyli, że wojska asyryjskie otoczyły Jerozolimę i są gotowe ją spalić oraz zniszczyć, poczuli się bezradni. Nie mogli uciec do Egiptu, jak uczynili niektórzy, a obietnicom, które Bóg przekazał przez swoich proroków, już nie ufali.

Wtedy wpadli w panikę i zawołali: „Któż z nas zdoła żyć pośród pożerającego ognia? Kto wytrwa pośród wiecznych płomieni?”. W gruncie rzeczy mówili: „Kto zdoła oprzeć się temu straszliwemu ogniowi? Lepiej opuśćmy miasto i ratujmy się”. Tak reagują grzesznicy na Syjonie, gdy pojawiają się Boże sądy. Dopóki są jedynie zapowiadane, lekceważą je. Kiedy nadchodzą, ogarnia ich przerażenie i mówią o nich w najmocniejszych słowach.

Może to jednak odnosić się do zagłady samej armii asyryjskiej. Gdy grzesznicy na Syjonie zobaczyli, że Boży gniew unicestwił tak wielkie wojsko, przerazili się. Wiedzieli, że rozgniewali Pana, potajemnie oddając cześć innym bogom. Zapytali więc: „Któż z nas zdoła żyć pośród tego pożerającego ognia? Kto z nas wytrwa pośród tych wiecznych płomieni?”. Powiedzieli tak albo powinni byli tak powiedzieć. Sądy Boga nad wrogami Syjonu powinny napełniać lękiem grzeszników na Syjonie. Wstrząsnęły nawet Dawidem (Księga Psalmów 119:120). Sam Bóg jest ogniem pożerającym (List do Hebrajczyków 12:29). Kto zdoła przed Nim stanąć? (Pierwsza Księga Samuela 6:20). Jego gniew będzie płonął wiecznie nad tymi, którzy sami stali się dla niego paliwem.

Ten ogień nigdy nie zgaśnie, bo jest to gniew wiecznego Boga, działający na nieśmiertelną duszę. Nawet najzuchwalsi grzesznicy nie zdołają mu się oprzeć, ani gdy nadejdzie, ani wtedy, gdy jedynie czekają na niego w strachu. Powinno to skłonić nas wszystkich, by uciekać przed nadchodzącym gniewem i szukać schronienia u Chrystusa.

Bóg łaskawie zapewnił też bezpieczeństwo swojemu ludowi, który Mu ufa. Usłyszmy o tym i uznajmy Jego moc, dzięki której ludzie postępujący uczciwie i mówiący prawdę mogą mieszkać na wysokościach (Księga Izajasza 33:15–16). Charakter człowieka prawego ujawnia się na kilka sposobów, nawet w czasach powszechnego zepsucia.

Postępuje sprawiedliwie. We wszystkim, co robi, kieruje się uczciwością i stara się oddać każdemu to, co mu się należy, zarówno Bogu, jak i innym ludziom. Całe jego życie cechuje sprawiedliwość. Nie zrobiłby świadomie nic nieuczciwego za żadną cenę.

Mówi uczciwie, a jego słowa są prawe. Mówi to, co prawdziwe i słuszne, i szczerze w to wierzy. Nie potrafi myśleć jedno, a mówić drugie ani postępować w jeden sposób, a mieć na myśli coś innego. Jego słowo wiąże go tak mocno jak przysięga.

Gardzi nieuczciwym zyskiem. Nie zabiega o pieniądze zdobyte kosztem krzywdy innych. Uważa taki zarobek za nikczemny i haniebny. Woli stracić pieniądze, niż zdobyć je przez coś złego lub krzywdzącego.

Jeśli ktoś proponuje mu łapówkę, by wypaczyć sprawiedliwość, odrzuca ją z odrazą. Sam fakt, że ktoś mu ją zaoferował, odbiera jako zniewagę.

Zatyka uszy na wszystko, co prowadzi do okrucieństwa, rozlewu krwi lub zemsty (Księga Hioba 31:31). Nie słucha ludzi, którzy kochają przemoc albo próbują wciągnąć go w swoje knowania (Księga Przysłów 1:14, 1:16).

Odwraca wzrok od zła. Tak bardzo nienawidzi grzechu, że nie chce z przyjemnością mu się przyglądać i chroni się przed każdą okazją do jego popełnienia. Kto chce zachować czystą duszę, musi uważnie strzec swoich zmysłów. Powinien odrzucać kuszące słowa i odwracać wzrok od tego, co marne.

Taka osoba znajduje też pocieszenie w trudnych chwilach (Księga Izajasza 33:16). Jest bezpieczna. Uniknie pożerającego ognia i wiecznych płomieni, a zarazem będzie miała przystęp do Boga, który sam jest ogniem pożerającym, lecz dla niej także radosnym światłem. Pośród obecnych utrapień będzie mieszkać na wysokościach, poza ich zasięgiem, a nawet poza ich zgiełkiem.

Te utrapienia nie wyrządzą jej prawdziwej krzywdy i nie zachwieją nią głęboko. Nawet jeśli wezbrane wody podniosą się przeciwko niej, nie zdołają się do niej zbliżyć. Gdy pojawi się niebezpieczeństwo, jej schronieniem będzie potężna skała, mocna i bezpieczna, chroniona zarówno przez naturę, jak i kunszt. Moc Boga zapewni jej bezpieczeństwo, a wiara w tę moc przyniesie spokój. Bóg, Skała wieków, będzie jej warownią na wysokościach.

Nie zabraknie jej też tego, czego potrzebuje. Otrzyma chleb nawet wtedy, gdy oblężenie będzie ścisłe, a dostawy żywności zostaną odcięte. Wody jej nie zabraknie, czyli będzie stale dostępna, więc nie będzie musiała oszczędzać jej ze strachu ani pić w popłochu.

Tym, którzy boją się Pana, nie zabraknie niczego, co jest dla nich dobre. Bóg ochroni też Jerozolimę i wyrwie ją z rąk napastników. Burza, która im zagrażała, przeminie, a oni znów będą cieszyć się pomyślnym życiem. Tekst ukazuje tę pomyślność w kilku obrazach.

Po pierwsze, Ezechiasz, król Judy, zdejmie wór pokutny, a z jego twarzy zniknie wyraz żałoby. Pokaże się publicznie w królewskim przepychu, z pogodnym i radosnym obliczem (Księga Izajasza 33:17), ku radości wszystkich wiernych mu ludzi. Ci, którzy postępują uczciwie, będą mieć nie tylko chleb i wodę, lecz dzięki wierze ujrzą też Króla królów w Jego pięknie, w pięknie świętości. To samo piękno spocznie również na nich.

Po drugie, gdy oblężenie dobiegnie końca, mieszkańcy nie będą już zamknięci za murami Jerozolimy. Będą mogli bez obaw podróżować w sprawach zawodowych lub dla przyjemności, nie lękając się pojmania. Zobaczą daleką krainę, odwiedzą najdalsze zakątki kraju i spojrzą w stronę sąsiednich państw. Po tak długim zamknięciu będzie to dla nich szczególnie radosne. Podobnie wierzący spoglądają ku niebiańskiemu Kanaanowi, tej odległej krainie, i w trudnych czasach znajdują pocieszenie w tej nadziei.

Po trzecie, wspomnienie przeżytego lęku zwiększy radość z ocalenia (Księga Izajasza 33:18). Gdy wszystko minie, będą z radością wracać myślami do chwili grozy. Niemal wciąż będą słyszeć w uszach alarm i okrzyki: „Zbroić się! Każdy na swoje stanowisko!”. Gdzie jest skryba, sekretarz wojenny, który powinien sporządzić spis? Gdzie urzędnik skarbca, który powinien policzyć pieniądze na obronę? Gdzie ten, kto liczył wieże, aby można było rozmieścić przy każdej z nich odpowiednią liczbę ludzi? Możliwe też, że słowa te oznaczają triumf Jerozolimy nad pokonaną armią asyryjską. Nowy Testament zdaje się nawiązywać do takiego zwycięstwa, gdy mówi o tym, że Chrystus pokonał mądrość tego świata (Pierwszy List do Koryntian 1:20). Dziewicza Córo Syjonu spogląda z góry na wszystkie ich wojenne plany. Gdzie jest skryba lub dowódca sporządzający wykaz żołnierzy armii asyryjskiej? Gdzie ich skarbnik i inżynierowie, którzy liczyli wieże? Wszyscy odeszli, polegli albo uciekli, a sprawa jest zakończona.

Po czwarte, widok Asyryjczyków nie będzie już budził strachu. Asyryjczycy z natury byli okrutni, a wobec Żydów szczególnie bezwzględni. Mówili obcym językiem, więc nie rozumieli próśb mieszkańców, a mieszkańcy nie rozumieli ich. Przez to wydawali się jeszcze groźniejsi (Księga Izajasza 33:19). Tekst mówi: „Twoje oczy nie będą już widzieć ich w całej ich groźnej potędze, lecz tylko ich martwe ciała, gdy utracą już siłę”.

Po piąte, nie będą już lękać się o Jerozolimę i Syjon, w tym o tamtejszą świątynię (Księga Izajasza 33:20). Czytamy: „Spójrz na Syjon, miasto naszych świąt”, miejsce, w którym lud gromadził się na nabożeństwa i święte zgromadzenia. W swoim utrapieniu pobożni ludzie najbardziej martwili się o Syjon, bo było to miasto ich świętych zgromadzeń. Obawiali się, że najeźdźcy spalą świątynię i nie będzie już miejsca, w którym mogliby obchodzić te święta. W czasach zagrożenia dla całego narodu najbardziej powinno nam zależeć na naszej wierze. Miasta, w których odbywają się nasze uroczyste święta, powinny być dla nas ważniejsze niż twierdze i miasta pełne zapasów. Bóg ocali Jerozolimę także dlatego, że jest ona miastem kultu religijnego. Jeśli wiernie wypełniamy święte obowiązki, które są chlubą ludu, możemy ufać, że Bóg otoczy tę chlubę ochroną.

Jerozolimie dane są dwie obietnice. Po pierwsze, będzie bezpieczna i mocno ugruntowana. Stanie się spokojnym domem dla ludu Bożego, wolnym od trwogi przed wojną i prześladowaniami, jak w Księdze Izajasza 29:20. Będzie spokojnym domem, bo jest miastem naszych uroczystych świąt. Dobrze jest zaznawać pokoju we własnym domu, ale jeszcze lepiej, gdy pokój panuje w domu Boga i nikt nie napawa nas tam lękiem. Tak będzie w Jerozolimie, a ludzie zobaczą to na własne oczy. Przyniesie to wielką radość osobie pobożnej (Księga Psalmów 128:5–6). Oznacza to, że ludzie doczekają się, by cieszyć się pomyślnością Jerozolimy i pokojem Izraela.

Po drugie, Jerozolima będzie mocno ugruntowana. W porównaniu z Nową Jerozolimą nazwana jest namiotem, ponieważ obecne znaki Bożej chwały i łaski są niewielkie w zestawieniu z tym, co dopiero nadejdzie. Będzie to jednak namiot, którego nie zburzą. Gdy przeminie utrapienie, Jerozolima zazna trwałego pokoju, a jej święte przywileje, niczym kołki i sznury namiotu, nie zostaną usunięte. Nic nie zakłóci porządku jej kultu. Kościół Boży na ziemi również przypomina namiot. Może przenosić się z miejsca na miejsce, ale nie zostanie zburzony, póki trwa świat, bo Chrystus zawsze będzie miał lud, który Mu służy. Obietnice przymierza są kołkami tego namiotu i nigdy nie zostaną poruszone. Ewangeliczne ustanowienia i nakazy są jego sznurami i nigdy nie zostaną zerwane. To rzeczy niewzruszone, nawet gdyby zachwiały się niebo i ziemia.

Wreszcie, sam Bóg będzie ich obrońcą i Zbawcą (Księga Izajasza 33:21–22). To główny powód ich ufności. Bóg jest pełnym chwały Panem, a swoją chwałę ukaże w ich obronie i sam będzie ich chwałą, przyćmiewając pełen pychy przepych wroga. Bóg jest chwalebny, bo jest łaskawy, a Jego dobroć należy do Jego chwały. Będzie Zbawcą Jerozolimy i jej pełnym chwały Panem, przede wszystkim chroniąc ją przed wrogami z zewnątrz. Będzie dla niej jak szerokie rzeki i strumienie. W przeciwieństwie do wielu wielkich miast Jerozolima nie leżała nad dużą rzeką. Miała tylko potok Cedron, brakowało jej więc jednej z najlepszych naturalnych osłon i jednego z największych udogodnień dla handlu. Z tego powodu wrogowie patrzyli na nią z góry i sądzili, że łatwo ją zdobyć. Jednak obecność i moc Boga wystarczą, by wyrównać każdy brak naturalnej siły czy piękna. W Bogu mamy wszystko, czego potrzebujemy i czego możemy naprawdę pragnąć.

Jerozolima może nie mieć zewnętrznych atutów, którymi cieszą się inne miejsca, ale w Bogu ma więcej niż dość, by im dorównać. Skoro jednak wokół Jerozolimy są szerokie rzeki i strumienie, czy napastnicza flota mogłaby nimi wpłynąć do miasta? Nie. To rzeki i strumienie, po których nie przepłynie ani galera, ani okręt wojenny, ani żaden dumny żaglowiec.

Jeśli sam Bóg jest ich rzeką, wróg nie zdoła do nich dotrzeć. Nie znajdzie drogi naokoło ani nie przebije się przez tę przeszkodę. Bóg wystarczy, by zapewnić im bezpieczeństwo.

Bóg jest także przewodnikiem ich codziennego życia. Jest ich Sędzią, przed którym odpowiadają i którego wyroki uznają. Jest ich Prawodawcą, dlatego Jego słowo jest dla nich prawem, któremu musi być posłuszna każda ich myśl. Jest ich Królem, więc oddają Mu cześć i są Mu winni wierną służbę. Dlatego ufają, że ich ocali. Ochrona wiąże się z wiernością, a wierność może oczekiwać Bożej ochrony.

Przez wiarę wierzący przyjmują Chrystusa jako swojego Władcę i Zbawcę. Pokładają w Nim ufność i oddają Mu siebie. Zauważ, z jaką pewnością umacniają się świętym imieniem Boga: Pan jest naszym Sędzią, Pan naszym Prawodawcą, Pan naszym Królem. Istnieje sam z siebie, niczego nie potrzebuje z zewnątrz i w pełni wystarcza swojemu ludowi.

Wróg popadnie w całkowite zamieszanie, a wszystkie jego plany legną w gruzach niczym statek podczas burzy. Statek z porwanym olinowaniem i połamanymi masztami nie może utrzymać się na wodzie i uznaje się go za stracony (Księga Izajasza 33:23). Asyryjska armia będzie jak statek z luźnymi linami albo załoga, która straciła nadzieję, bo nie da się już ocalić okrętu. Najeźdźcy sądzili, że Jerozolima już należy do nich, lecz gdy byli niemal w porcie, nagle stali się bezsilni. Nie mogli nawet rozwinąć żagli i musieli czekać, aż Bóg wyleje na nich swój gniew. Wrogowie ludu Bożego często tracą siły właśnie wtedy, gdy sądzą, że zwycięstwo jest blisko.

Bogactwa obozu wroga staną się cennym łupem dla Żydów. Gdy większa część armii zginie, pozostali uciekną w popłochu i porzucą namioty, jak wcześniej uczynili Syryjczycy. Cały zgromadzony w nich skarb trafi więc w ręce mieszkańców miasta, a udział w łupie wezmą nawet chromi. Ci, którzy zostali w domu, również będą mogli skorzystać z łupów. Zdobycie ich będzie tak łatwe, że nawet człowiek chromy, który nie mógł walczyć ani nikogo ścigać, zdoła coś zebrać. Zwycięstwo nie będzie ich narażać na niebezpieczeństwo, a zdobycie łupu nie będzie wymagać wielkiego wysiłku. Będzie go tak dużo, że wystarczy nawet dla tych, którzy przyjdą na końcu. W ten sposób Bóg obróci utrapienie w dobro: nie tylko ocali Jerozolimę, lecz także ją wzbogaci i wynagrodzi jej straty. Tak często kończą się lęki i utrapienia ludu Bożego: pociechą i miłosierdziem.

Usunięte zostaną zarówno choroba, jak i grzech. Choroba zostaje naprawdę usunięta w miłosierdziu, gdy jej ostatecznym skutkiem jest zgładzenie grzechu. Mieszkaniec nie będzie mówił: „Jestem chory”. Chorzy będą mogli dotrzeć do porzuconego obozu i zabrać coś dla siebie, tak jak chromi, którzy wezmą łup. Możliwe też, że radość będzie tak wielka, iż nawet chorzy na jakiś czas zapomną o bólu i dołączą do świętowania w mieście. Ocalenie miasta samo w sobie będzie rodzajem uzdrowienia. Może to również wskazywać, że choć długie oblężenia często przynoszą choroby, Jerozolimę to ominie. Lud będzie cieszył się pokojem i zdrowiem, a także zwycięstwem, i nikt w mieście nie będzie skarżył się na chorobę.

Mieszkańcom zostaną przebaczone grzechy. Oznacza to nie tylko przebaczenie winy całemu narodowi, gdy ustanie kara zesłana na naród, lecz także nawrócenie poszczególnych osób, zmianę ich postępowania i odpuszczenie grzechów. To najgłębsze błogosławieństwo, na którym opierają się wszystkie pozostałe. Bóg uczyni dla nich te rzeczy, bo okaże miłosierdzie ich nieprawościom (List do Hebrajczyków 8:12). Grzech jest chorobą duszy. Gdy Bóg odpuszcza grzech, leczy tę chorobę. A gdy miłosierdzie przebaczające uzdrawia chorobę grzechu, usuwa również jad cielesnej choroby i jej przyczynę. Dlatego mieszkaniec albo nie będzie chory, albo przynajmniej nie będzie mówił: „Jestem chory”. Jeśli grzech zostaje usunięty, niewiele pozostaje powodów, by skarżyć się na zewnętrzne utrapienia. „Synu, nabierz otuchy, twoje grzechy są odpuszczone”.