Księga Izajasza 26:20 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety zwykle uznaje się za początek nowej części, a nie zakończenie pieśni z tego rozdziału. Wcześniej lud Boży mówił Bogu o swoich udrękach. Teraz Bóg odpowiada na ich skargi słowami pocieszenia, ostrzeżenia i obietnicy.

Najpierw zaprasza swój lud do pokojów, gdzie znajdzie schronienie (Księga Izajasza 26:20). Sens wezwania jest taki: „Chodźcie, mój ludu, schrońcie się ze Mną”. Bóg wzywa ich do miejsca, w którym sam będzie z nimi, a burza, która rozprasza innych, zbliży ich do Niego i do siebie nawzajem. Mają pozostać w środku, a nie narażać się na niebezpieczeństwo, podobnie jak Egipcjanie nie byli bezpieczni na zewnątrz podczas gradu (Księga Wyjścia 9:21).

W pewnym sensie oznacza to, że mają wejść do pokojów przygotowanych dla nich. Nie powinni nadal mieszać się z Babilonem, lecz wyjść spośród bezbożnych i odłączyć się od nich (Drugi List do Koryntian 6:17; Apokalipsa św. Jana 18:4). Skoro Bóg odłączył pobożnych dla siebie, oni również powinni się odłączyć. W innym sensie te pokoje są miejscem schronienia, w którym są bezpieczni dzięki Bożej opiece i mocy.

Tajemnym schronieniem jest sam Bóg, obecny w swoim przybytku (Księga Psalmów 27:5). Jego imię jest warowną wieżą, do której można się schronić (Księga Przysłów 18:10). Przez wiarę trzeba wejść do tych komnat i się w nich ukryć. Oznacza to spokojne trwanie pod Bożą opieką, z ufnością i opanowaniem.

Te komnaty są także miejscem modlitwy i oddania Bogu. Ta sama nauka płynie ze słów, by wejść do swojego pokoju i zamknąć drzwi (Ewangelia Mateusza 6:6). W czasie udręki powinniśmy zbliżać się do Boga, badać swoje serca, modlić się i uniżać przed Nim. W ten sposób się ukrywamy: powierzamy się Jego rękom, aby On nas osłonił, czy to w tym życiu, czy w przyszłym.

Izraelici musieli pozostać w domach, gdy anioł śmierci uśmiercał pierworodnych w Egipcie. W przeciwnym razie krew na odrzwiach nie ocaliłaby ich. Rachab i jej rodzina również musieli pozostać w domu podczas zniszczenia Jerycha. Najbezpieczniejsi są ci, którzy najmniej narażają się na niebezpieczeństwo. Prawdziwe jest stare powiedzenie: „Dobrze żył ten, kto umiał się właściwie ukryć”.

Po drugie, Bóg mówi swojemu ludowi, że udręka potrwa tylko krótko (Księga Izajasza 26:20). Wzywa, by ukryli się na chwilę. Nawet jeśli ta chwila wydaje się nam długa, w Bożych oczach jest bardzo krótka. Gdy minie, wyda się nieznacząca i będziemy się dziwić, jak szybko upłynęła.

Nie będą musieli długo pozostawać w ukryciu. „Gniew” oznacza wrogość i prześladowanie ze strony nieprzyjaciół, które zmuszają lud Boży do ukrywania się. Gdy bezbożni dochodzą do władzy, czasem trzeba się na jakiś czas schronić. Bóg jednak wkrótce położy kres ich potędze, udaremni ich plany i otworzy swojemu ludowi drogę wyjścia z ukrycia.

Atanazy, chrześcijański przywódca wygnany z Aleksandrii przez cesarza Juliana, czerpał pociechę z podobnej myśli. Mówił przyjaciołom, by się nie smucili, bo to tylko mała chmura, która wkrótce przeminie. Bóg powiedział Kościołowi w Smyrnie, że będzie przechodził ucisk przez dziesięć dni (Apokalipsa św. Jana 2:10), wskazując na krótki i ograniczony czas. Dzięki temu cierpiący lud Boży może uznawać swoje udręki za lekkie: trwają tylko chwilę.

Po trzecie, Bóg obiecuje, że nieprzyjaciele odpowiedzą za wszelką krzywdę wyrządzoną mieczem, wojną lub prześladowaniem (Księga Izajasza 26:21). Pan ukarze ich za przelaną krew. Nadejdzie czas, gdy Bóg powstanie, by osądzić świat za jego nieprawość. Choć wielu ludzi jednoczy się w złu i może wydawać się silnych, nie unikną kary.

Oprócz ostatecznej kary dla bezbożnych w przyszłym życiu Bóg często zsyła na tym świecie surowe sądy za okrucieństwo, ucisk i prześladowanie. Gdy gniew ludzi dokona już swojego dzieła, powinni spodziewać się gniewu Bożego, bo Bóg widzi nadchodzący dzień sądu (Księga Psalmów 37:13). Bóg wychodzi ze swego miejsca, by ukarać, czyli w szczególny sposób objawia się z nieba, ze swego świętego mieszkania.

Wydaje się, że wychodzi z ukrycia i jawnie dokonuje sądu. To, co wtedy czyni, wynika z Jego mądrych, sprawiedliwych i ukrytych zamysłów, niczym działanie króla, który wychodzi, by zasiąść na tronie albo wyruszyć do bitwy (Księga Zachariasza 2:13). Niektórzy mówią, że miejscem Boga jest przebłagalnia, w której chętnie przebywa. Dlatego o Bogu, który karze, mówi się, że wychodzi ze swego miejsca: nie ma upodobania w śmierci grzeszników.

Wina zostanie także ujawniona dzięki wyraźnym dowodom. Słowa o tym, że ziemia odsłoni swoją krew, oznaczają, że niewinna krew, zwłaszcza krew świętych i męczenników, nie pozostanie na zawsze ukryta. Jakby wsiąkła w ziemię i została przykryta, lecz Bóg wydobędzie ją na światło i rozliczy się z tym, co się stało. Za krew odpłaci krwią, bo ci, którzy ją przelali, zasługują na taki sąd.

Z czasem wyjdą na jaw skryte morderstwa i inne ukryte grzechy. Nawet zabici, których ziemia długo skrywała, przestaną być ukryci, gdy Bóg ujawni ich sprawę. Ich krew zawoła, jak wołała krew Abla z ziemi (Księga Rodzaju 9:10–11; Księga Hioba 20:27). Grzechy, które wydawały się pogrzebane i zapomniane, zostaną przywołane w dniu rozrachunku. Dlatego lud Boży powinien cierpliwie czekać, bo Sędzia już stoi u drzwi.