Księga Izajasza 24:14 – znaczenie i zastosowanie

Księga Izajasza 24:14 pojawia się po obrazie ogromnej klęski. Ziemia jest spustoszona, miasto zburzone, a radość odeszła z ulic. Nagle jednak słychać inny dźwięk: „Ci to podniosą swój głos, będą sławić majestat Pana, wzniosą okrzyki od strony morza”. Wcześniej, w Księdze Izajasza 24:13, mowa była o resztkach po winobraniu, więc to właśnie ci, którzy zostali, zaczynają śpiewać. Najbardziej poruszające jest to, że uwielbienie rodzi się tam, gdzie wcześniej panowała pustka. Głos nie wraca dlatego, że wszystko wróciło do dawnego porządku, lecz dlatego, że ci, którzy pozostali, zwracają się ku Panu w tym, co im zostało. Tekst nie obiecuje szybkiego końca straty ani natychmiastowej ulgi. Mówi jedynie, że śpiew może wybrzmieć z miejsca, które wydawało się zamknięte. Wzmianka o morzu łączy ten werset z następnym, który mówi o czci na Wschodzie i na wyspach morskich, jakby głos z oddalonych brzegów miał się splatać w jeden chór. Być może najcenniejsze w tym fragmencie jest to, że wdzięczność nie czeka na koniec cierpienia, lecz rodzi się z tego, co pozostało, nawet gdy pozostało niewiele.

Werset 14 przerywa obraz spustoszenia nie opisem odbudowy, lecz głosem tych, którzy sławią Pana. Zaimek „Ci” odsyła do ocalałych, porównanych w poprzednim wersecie do resztek pozostających po zbiorach. Nie oznacza to, że nieszczęście już minęło: ziemia jest wyniszczona, miasto opustoszałe, a radość znikła z ulic. Właśnie na tym tle brzmi ich pochwała. Wzmianka o morzu nadaje scenie szeroki zasięg. W następnym wersecie pojawiają się Wschód i wyspy morskie, a dalej pieśń o chwale Sprawiedliwego. Nie jest to więc wyłącznie prywatny okrzyk ulgi. Chwała Pana rozbrzmiewa pośród narodów, mimo że świat przedstawiony w proroctwie pozostaje wstrząśnięty sądem. Ważne jest jednak napięcie, którego nie należy wygładzać: zaraz po pieśni prorok wypowiada lament nad zdradą i grozą. Radość głoszących nie unieważnia bólu ani nie dowodzi, że każda cierpiąca osoba zaraz doświadczy poprawy. Werset ukazuje raczej, że nawet pośród powszechnego kryzysu może wybrzmieć uznanie Bożego majestatu. Nadzieja tekstu nie polega na zaprzeczeniu zniszczeniu, lecz na tym, że zniszczenie nie odbiera Bogu chwały.

Werset czternasty zaczyna się od słowa „Ci”, które odsyła do tych, o których mowa w wersecie trzynastym, do resztek po otrząsaniu oliwek i po winobraniu. Ich głos nie rozbrzmiewa w czasie obfitości. Pojawia się tam, gdzie zbiory są skromne, a wiele rzeczy już się skończyło. Mówiąc praktycznie, łatwo odkładać wdzięczność na później, aż wszystko wróci do normy. Tekst pokazuje coś innego: „Ci to podniosą swój głos, będą sławić majestat Pana, wzniosą okrzyki od strony morza”. Wysławianie ma tu miejsce w ciszy po stracie, a nie jako nagroda za odzyskany spokój. Słowa „od strony morza” sugerują zasięg wykraczający poza najbliższe otoczenie. Głos tych, którzy zostali, dociera dalej, niż sięga ich własne podwórko. Wierność w zwykłym domu, w pracy przynoszącej mało satysfakcji czy w cichej modlitwie może stać się świadectwem dla kogoś, kogo nigdy nie zobaczymy. Werset nie obiecuje, że okrzyki od razu odmienią ziemię. Opisuje to, co wyrasta z serca wobec Boga, gdy wokół zostaje pustka. Majestat Pana staje się wtedy słyszalny w ludzkim śpiewie, który wybrzmiewa mimo ubytków.

Po obrazie spustoszonej ziemi rozlega się głos uwielbienia. „Ci to podniosą swój głos, będą sławić majestat Pana, wzniosą okrzyki od strony morza” — brzmi Księga Izajasza 24:14. Nie jest to pieśń opisana po ustaniu wszelkiego nieszczęścia. Wcześniej prorok mówi o zburzonym mieście, milknącej radości i resztkach pozostających po zbiorach. W takim otoczeniu głos chwały nie unieważnia bólu ani nie udaje, że ziemia nie została spustoszona. Ważne jest również to, że sławiący nie są zamknięci w jednym miejscu. Następny werset wspomina o czci oddawanej Panu na Wschodzie i na wyspach morskich. Okrzyk od strony morza wpisuje się więc w szerszy obraz uwielbienia docierającego z różnych krańców. To zaskakujący dźwięk: nie triumfalny hałas zwycięzców, lecz świadectwo, że majestat Boga nie zależy od pomyślności miasta ani pełnych stołów. Zaraz potem radosne pieśni współistnieją w słowach proroka z jego trwogą i skargą. Pismo nie każe wybierać między czcią a prawdą o cierpieniu. W tej wizji oba głosy pozostają słyszalne.