Księga Izajasza 19:18 – znaczenie i zastosowanie

Z mrocznych i groźnych chmur wcześniejszego proroctwa wyłania się teraz słońce pocieszenia, słońce sprawiedliwości. Bóg nadal zachowuje miłosierdzie dla Egiptu i okaże mu je nie tyle przez ożywienie handlu czy ponowne napełnienie rzeki, ile przez wprowadzenie wśród Egipcjan prawdziwej religii. Wezwie ich do oddawania czci jedynemu, żywemu i prawdziwemu Bogu i przyjmie ich jako swoich czcicieli. Te błogosławieństwa łaski były znacznie cenniejsze niż wszelkie doczesne bogactwa, którymi Egipt cieszył się w przeszłości.

Nie znamy żadnego wydarzenia, które w pełni odpowiadałoby temu proroctwu, poza nawróceniem Egiptu na wiarę w Chrystusa. Wydaje się, że nawrócenie to dokonało się dzięki głoszeniu Ewangelii przez Marka Ewangelistę, który, jak się powszechnie uważa, zaniósł ją do Egiptu i założył tam wiele wspólnot chrześcijańskich. Wspólnoty te rozkwitały przez wiele stuleci. Wiele proroctw w tej księdze wskazuje na czasy Mesjasza, więc dlaczego to miałoby nie mówić o tych samych czasach? Prorocy często opisywali błogosławieństwa i praktyki związane z Ewangelią, posługując się językiem Starego Testamentu. W takich proroctwach słowa „w tym dniu” mogą odnosić się nie tylko do wydarzeń bezpośrednio poprzedzających, lecz także do długo wyczekiwanego dnia, w którym wschodzące słońce z nieba miało nawiedzić ten pogrążony w mroku świat.

Niektórzy uważają jednak, że proroctwo to spełniło się częściowo już wcześniej, gdy Żydzi uciekający do Egiptu podczas najazdu Sennacheryba zabrali ze sobą swoją religię. Sennacheryb był królem Asyrii, który najechał Judę, a uchodźcy, wstrząśnięci swoimi doświadczeniami, otwarcie i gorliwie praktykowali w Egipcie swoją wiarę. Być może skłonili też wielu Egipcjan, by ją przyjęli. Byłby to wczesny znak i zapowiedź znacznie obfitszego żniwa dusz, które później miały zostać zgromadzone dla Boga dzięki głoszeniu Ewangelii Chrystusa.

Józef Flawiusz pisze, że Oniasz, syn arcykapłana Oniasza, który żył jako banita w Aleksandrii, poprosił Ptolemeusza Filometora, ówczesnego króla, oraz jego żonę Kleopatrę o zgodę na zbudowanie w Egipcie, w Bubastis, świątyni dla Boga Izraela. Utrzymywał, że upoważniają go do tego słowa Izajasza, zwłaszcza zapowiedź, że w ziemi egipskiej stanie ołtarz dla Pana. Według Józefa Flawiusza kult sprawowano tam przez około 333 lata, aż Paullinus zamknął świątynię niedługo po zburzeniu Jerozolimy przez Rzymian. Pobożni Żydzi zawsze uważali jednak tę świątynię za poważne naruszenie porządku i zniewagę dla świątyni jerozolimskiej. Dlatego nie możemy uznać, że proroctwo spełniło się właśnie tam.

Zwróćmy uwagę, jak opisane jest nawrócenie Egiptu. Jego mieszkańcy będą mówić językiem Kanaanu, językiem świętym, językiem Pisma. Nie tylko będą go rozumieć, lecz także używać (Księga Izajasza 19:18). Wprowadzą go do codziennego życia i będą swobodnie rozmawiać z ludem Bożym, bez potrzeby korzystania z tłumacza, jak niegdyś bracia Józefa w Egipcie (Księga Rodzaju 42:23). Łaska nawrócenia przemienia serce, a gdy serce się zmienia, zmienia się też język, bo usta mówią tym, czym przepełnione jest serce.

Pięć miast w Egipcie będzie mówić tym językiem. Może to oznaczać, że wielu Żydów osiedli się tam, rozmnoży i wkrótce zaludni pięć miast, z których jednym będzie Heliopolis, zwane również miastem Heres, czyli miastem słońca, gdzie szczególnie haniebnie oddawano cześć słońcu. Nawet tam dokona się wielka przemiana i mieszkańcy będą mówić językiem Kanaanu. Możliwe też, że spośród każdych pięciu miast, które przyjmą prawdziwą religię, jedno ją odrzuci. Będzie to szósta część miast Egiptu, nazwana miastem zagłady, ponieważ odrzuci drogę zbawienia.

Będą przysięgać na Pana Zastępów. Oznacza to coś więcej niż samo przywoływanie Jego imienia w przysiędze, jak niegdyś ludzie powoływali się na czczonych przez siebie bogów. Oznacza uroczyste poświęcenie się Jego czci i zobowiązanie do służby dla Niego. Przyrzekną, że będą trwać przy Nim szczerym sercem i oddawać Mu cześć nie od czasu do czasu, lecz nieustannie. Przysięgną Mu wierność jako swojemu Królowi, a także Chrystusowi, któremu powierzono wszelki sąd.

Ustanowią też w swojej ziemi publiczny kult Boga (Księga Izajasza 19:19). W samym sercu Egiptu stanie ołtarz dla Pana, na którym będą składane ofiary i dary (Księga Izajasza 19:21), dlatego należy rozumieć to duchowo. Chrystus jest wielkim ołtarzem, tym, który uświęca każdy dar, i to Jemu będą tam oddawać cześć. Będą składane ofiary modlitwy i uwielbienia, właściwe Ewangelii. Prawo Mojżeszowe nie pozwalało składać ofiar na żadnym ołtarzu poza Jerozolimą. W Jezusie Chrystusie znikają jednak podziały między narodami. Duchowy ołtarz, wspólnota ewangeliczna pośrodku Egiptu, jest równie miły Bogu jak ołtarz pośrodku Izraela. Duchowe ofiary wiary, miłości i skruszonego serca podobają się Panu bardziej niż woły i byki.

Religia będzie też jawnie obecna w całym kraju, widoczna dla każdego, kto do niego wkroczy. Nie tylko w centrum państwa, lecz także na jego granicach stanie kolumna lub kolumny z napisem „Panu”, podobnie jak dawniej stawiano kolumny ku czci fałszywych bogów. Obcy wkraczający do Egiptu od razu zobaczy, komu jego mieszkańcy oddają cześć. Ci, którzy służą Bogu, nie powinni wstydzić się wyznawać swojej wiary. Powinni być gotowi uczynić wszystko, co może stać się znakiem i świadectwem dla Pana Zastępów. Nawet w Egipcie będzie miał On wiernych czcicieli, którzy z dumą będą przyznawać się do więzi z Nim i uczynią Jego imię swoją warownią i obroną na granicach kraju.

Gdy znajdą się w ucisku, będą szukać Boga, a On da się im znaleźć. Będzie to znak i świadectwo dla Pana Zastępów, że jest Bogiem wysłuchującym modlitw wszystkich, którzy do Niego przychodzą (Księga Izajasza 19:20; Księga Psalmów 65:2). Gdy zawołają do Boga z powodu swoich ciemiężycieli, okrutnych władców panujących nad nimi (Księga Izajasza 19:4), On im odpowie (Księga Izajasza 19:22). Dla porównania, Izraelowi, który sam wybrał sobie króla, Bóg powiedział, że nie wysłucha jego wołania, gdy lud będzie skarżył się na króla (Pierwsza Księga Samuela 8:18).

Będą też mieli udział w dziele wielkiego Odkupiciela. Gdy znajdowali się pod władzą okrutnych władców, Bóg mógł czasem wzbudzać dla nich potężnych wybawców, tak jak czynił to dla Izraela w czasach sędziów. Za ich pośrednictwem, choć dotknął kraj karą, ponownie go uzdrawiał. Gdy Egipcjanie nawracali się do Boga i zaczynali Mu służyć, On odpowiadał im miłosierdziem i naprawiał to, co zostało zniszczone w ich słabym i chwiejnym państwie. Skruszeni Egipcjanie znajdowaliby u Boga taką samą przychylność jak skruszeni mieszkańcy Niniwy. Wszystkie te wybawienia, podobnie jak wybawienia Izraela, były jednak tylko zapowiedzią zbawienia przyniesionego przez Ewangelię.

Z pewnością to Jezus Chrystus jest Zbawicielem i wielkim Wybawcą, o którym tu mowa. Bóg pośle Egipcjanom dobrą nowinę o Nim, a przez Niego uwolni ich od wrogów, aby mogli służyć Mu bez lęku (Ewangelia Łukasza 1:74–75). Jezus Chrystus uwolnił narody pogańskie od służby niemym bożkom. Wywalczył ich wolność i ogłosił ją jeńcom.

Poznanie Boga rozpowszechni się wśród nich (Księga Izajasza 19:21). Po pierwsze, będą mieli dostęp do środków, dzięki którym mogą Go poznać. Przez wiele wieków Bóg był znany tylko w Judzie, bo tylko tam znajdowały się żywe słowa Boga. Teraz jednak Pan, Jego imię i Jego wola będą znane w Egipcie. Może to po części wskazywać na grecki przekład Starego Testamentu, sporządzony w Aleksandrii w Egipcie na polecenie Ptolemeusza, króla Egiptu. Po raz pierwszy Pismo Święte zostało wtedy przełożone na inny język. Dzięki temu przekładowi oraz temu, że język grecki był już rozpowszechniony w tej ziemi, Pan stał się znany w Egipcie. Był to pełen nadziei znak i sposób, by wieść o Nim mogła dotrzeć dalej.

Po drugie, otrzymają łaskę, by dobrze wykorzystać tę wiedzę. Obietnica mówi nie tylko o tym, że Pan będzie znany w Egipcie, lecz także o tym, że Egipcjanie poznają Pana. Przyjmą otrzymane światło i poddadzą się jego działaniu. Pan jest znany w naszym kraju, a jednak wielu jego mieszkańców nadal Go nie zna. Obietnica nowego przymierza mówi jednak, że wszyscy poznają Pana, od najmniejszego do największego, i jest pewna dla całego Jego ludu. Owocem poznania Boga będzie składanie Mu ślubów i ich wypełnianie. Nikt nie zna Boga właściwie, jeśli nie chce zobowiązać się wobec Pana albo nie dotrzymuje obietnic, które Mu składa.

Wejdą także do wspólnoty świętych. Gdy zostaną przyłączeni do Pana, dołączą do Kościoła i zjednoczą się ze wszystkimi wierzącymi. Wszelkie wrogości ustaną. Egipt i Asyria od dawna były śmiertelnymi wrogami i często prowadziły ze sobą wojny, lecz teraz między Egiptem a Asyrią powstanie droga (Księga Izajasza 19:23). Oznacza to, że między tymi dwoma narodami zapanuje radosny pokój. Będą ze sobą handlować i utrzymywać przyjazne stosunki. Egipcjanie będą wspólnie z Asyryjczykami służyć prawdziwemu Bogu, czyli oddawać Mu cześć. Asyryjczycy przybędą więc do Egiptu, a Egipcjanie do Asyrii.

Ci, którzy trwają we wspólnocie z tym samym Bogiem za pośrednictwem tego samego Pośrednika, powinni zachowywać pokój między sobą. Świadomość, że spotykamy się przed tym samym tronem łaski i razem służymy Bogu, powinna położyć kres naszej złości i gniewowi oraz zjednoczyć nasze serca w świętej miłości.

Narody pogańskie nie tylko zjednoczą się w ewangelicznej owczarni pod wodzą Chrystusa, wielkiego Pasterza, lecz także zostaną zjednoczone z Żydami. Gdy Egipt i Asyria połączą się w służbie Bogu, dołączy do nich Izrael (Księga Izajasza 19:24). Staną się potrójnym sznurem, którego niełatwo zerwać. Prawo ceremonialne, które przez długi czas oddzielało Żydów od pogan niczym mur, zostanie zniesione, a wtedy wszyscy staną się jedną owczarnią pod wodzą jednego Pasterza. Tak zjednoczeni będą błogosławieństwem pośród ziemi, a Pan Zastępów im pobłogosławi (Księga Izajasza 19:24–25).

Izrael będzie błogosławieństwem dla wszystkich, ponieważ z Izraela, co do ludzkiej natury, pochodzi Chrystus. Izrael był naturalną gałęzią dobrej oliwki; od początku należały do niego korzeń i bogactwo, podczas gdy poganie zostali jedynie wszczepieni między jej gałęzie (List do Rzymian 11:17). Izrael leżał między Egiptem a Asyrią i był błogosławieństwem dla obu narodów, łącząc je przez słowo Pana, które wyszło z Jerozolimy, oraz przez Kościół założony najpierw w ziemi izraelskiej. Jak głosi przysłowie, ci, którzy spotykają się wokół czegoś trzeciego, spotykają się także ze sobą nawzajem. Tym trzecim, co łączy Egipt i Asyrię, jest Izrael. Izrael jest więc błogosławieństwem, ponieważ prawdziwym i wielkim błogosławieństwem dla swojego pokolenia są ci, którzy pomagają pojednać ludzi skłóconych ze sobą.

Wszystkie te narody będą błogosławieństwem dla świata. Taką rolę pełni Kościół chrześcijański, złożony z Żydów i pogan. Jest ozdobą, bogactwem i podporą świata. Wszystkie te narody otrzymają też błogosławieństwo od Pana, który uzna je za swoje. Egipt był niegdyś domem niewoli dla ludu Bożego, a Asyria niesprawiedliwym wrogiem Izraela, lecz teraz wszystko to zostanie przebaczone i zapomniane. Będą tak samo mile widziane przez Boga jak Izrael. Wszyscy są jednakowo Jego ludem, który bierze pod swoją opiekę. To On ich ukształtował: są dziełem Jego rąk nie tylko jako naród, lecz także jako Jego naród. Ukształtował ich dla siebie, bo są Jego dziedzictwem, cennym w Jego oczach i bliskim Jego sercu. To od nich otrzymuje należną Mu cześć w tym doczesnym świecie.

Uzna ich wszystkich za swój lud, zjednoczony we wspólnym błogosławieństwie. Ci, których jednoczy Boża miłość i błogosławieństwo, powinni z tego powodu jednoczyć się także we wzajemnej miłości.