Księga Izajasza 15:6 – znaczenie i zastosowanie

Prorok opisuje tu dalej żałosne zawodzenie, które rozlegnie się w całym kraju Moabu, gdy armia asyryjska złupi tę ziemię. Alarm dotarł już wszędzie (Księga Izajasza 15:8). Cały kraj ogarnia panika. Krzyk dociera do Eglaim, miasta na jednym krańcu kraju, i do Beer-Elim, miasta na drugim.

Tam, gdzie grzech szerzy się powszechnie, a wszyscy wypaczają swoje postępowanie, czego można się spodziewać, jeśli nie powszechnego zniszczenia? Wymieniono tu dwie przyczyny żałoby.

Po pierwsze, wody Nimrim pustoszeją (Księga Izajasza 15:6). Oznacza to, że kraj został złupiony i zubożał, a jego bogactwa zagarnęła zwycięska armia. Wojna zwykle przynosi głód. Na polach, które niegdyś były dobrze nawodnione i dawały zarówno piękno, jak i plony, nie ma już nic: nieprzyjacielscy najeźdźcy ogołocili je, a to, co zostało, stratowały konie, zamieniając ziemię w błoto. Gdy armia rozbija obóz na zielonych polach, ich zieleń szybko znika.

Zajrzyjmy też do domów: one również zostały ogołocone (Księga Izajasza 15:7). Bogactwa zdobyte dzięki umiejętnościom i ciężkiej pracy, a także rzeczy gromadzone z wielką troską i poczuciem bezpieczeństwa, zostają wyniesione nad potok wierzb. Być może właściciele sami ukryli tam swój dobytek, a może zabrali go tam wrogowie, by spakować i odesłać do siebie, być może drogą wodną. Ci, którzy gorliwie gromadzą dobra tego świata, często nie myślą o tym, jak szybko wszystko może zostać im odebrane. Wielkie bogactwo może przyciągać rabusiów, a to, czemu ludzie ufają, że ich ochroni, często wystawia ich na niebezpieczeństwo. W trudnych czasach wielkie bogactwo staje się nieraz ciężarem: przysparza właścicielowi zmartwień albo wzmacnia nieprzyjaciela. Jak głosi stare przysłowie, podróżny, który niczego przy sobie nie ma, może śmiać się, gdy zatrzyma go rabuś.

Po drugie, wody Dimonu zmieniają się w krew (Księga Izajasza 15:9). Oznacza to, że wielu ludzi ginie, a wody przy miastach, czy to w rzekach, czy w zbiornikach, barwią się ludzką krwią, przelewaną obficie. Imię Dimon znaczy „krwawy” i miejsce to spełni znaczenie swojej nazwy. Być może właśnie tam, w Moabie, Moabici zobaczyli wody wyglądające jak krew za czasów Elizeusza, co przyczyniło się do ich klęski (Druga Księga Królewska 3:22–23). Teraz jednak Bóg zapowiada, że ześle na Dimon jeszcze więcej nieszczęść i rozlewu krwi, niż widziano lub przewidywano wówczas. Sprowadzi kolejne sądy, bo wciąż ma dla nich dalsze kary.

Nawet po tym wszystkim Jego gniew nie ustępuje. Gdy Bóg dokonuje sądu, doprowadza go do końca. Lista przekleństw zostanie uzupełniona o wiele kolejnych słów (Księga Jeremiasza 36:32). Jedni uciekają i uchodzą z życiem, inni zostają i stają się resztką mieszkańców kraju. Bóg ześle jednak lwy, dzikie drapieżniki, na obie grupy, a one dobiją tych, którzy uszli przed mieczem. Ci, którzy trwają w grzechu bez skruchy, nawet jeśli unikną jednego sądu, zostają oszczędzeni tylko po to, by spotkał ich następny.