Księga Izajasza 13:19 – znaczenie i zastosowanie

Wielkie spustoszenie i zagłada, które Medowie i Persowie mieli sprowadzić na Babilon, znajdują tu swój ostateczny finał. Babilon był naprawdę wielkim miastem. Stanowił chlubę królestw i ozdobę dumy Chaldejczyków. Był głową ze złota (Księga Daniela 2:37–38). Nazywano go władczynią królestw (Księga Izajasza 47:5) i chlubą całej ziemi (Księga Jeremiasza 51:41). Określenie to oznacza coś pięknego i miłego, jak wdzięczna sarna, lecz Babilon miał stać się jak sarna ścigana, osaczona i bezradna, o czym mówi Księga Izajasza 13:14.

Chaldejczycy szczycili się pięknem i bogactwem swojej stolicy. Zapowiedziano jednak, że Babilon zostanie całkowicie zniszczony, jak Sodoma i Gomora. Zagłada nie miała nastąpić tak nagle ani w cudowny sposób, ale była równie pewna, choć miała postępować stopniowo. Miała nadejść, gdy mieszkańcy będą czuć się bezpiecznie, jedząc i pijąc, jak w czasach opisanych w Ewangelii Łukasza 17:28–29. Babilon został zdobyty, gdy Baltazar ucztował. Cyrus i Dariusz nie zburzyli go od razu, lecz z czasem miasto powoli podupadło i w końcu obróciło się w ruinę.

W Księdze Izajasza 13:20 zapowiedziano, że Babilon nigdy więcej nie będzie zamieszkany. Za czasów Hadriana pozostał z niego już tylko mur. O Niniwie, tym wielkim mieście, powiedziano, że stanie się tak opustoszałe, iż stada będą odpoczywać pośród jego ruin. Babilon opisano inaczej. Arabowie, którzy byli pasterzami, nie mieli tam nawet zakładać zagród, bo okoliczna ziemia miała być zbyt jałowa na pastwiska, nieodpowiednia nawet dla owiec.

Zamiast tego miejsce to miało stać się siedliskiem dzikich zwierząt, które lubią odludne okolice. Domy Babilonu, w których dawniej ludzie gromadzili się dla przyjemności, miały napełnić się ponurymi stworzeniami: sowami i satyrami. Zwierzęta te miały się tam zadomowić, bo miejsce im odpowiadało, i odstraszać innych. Historycy twierdzą, że przepowiednia spełniła się dokładnie. Benjamin Bar-Jona, opisując Babel w swojej relacji z podróży, napisał: „To ten Babilon, który niegdyś rozciągał się na trzydzieści mil wszerz. Dziś leży w ruinie. Wciąż można tam zobaczyć pozostałości pałacu Nabuchodonozora, lecz ludzie nie ośmielają się do niego wejść z obawy przed wężami i skorpionami, które opanowały to miejsce”.

Niech nikt nie chlubi się wspaniałymi pałacami, bo mogą zamienić się w coś gorszego niż skromne chaty. Niech nikt nie sądzi, że jego dom będzie trwał wiecznie (Księga Psalmów 49:11), skoro może po nim pozostać jedynie ruina i hańba. W Księdze Izajasza 13:22 zapowiedziano też, że zagłada nastąpi wkrótce: jej czas jest bliski. Proroctwo miało podtrzymywać i pocieszać lud Boży, który przebywał w niewoli babilońskiej i cierpiał pod ciężkim uciskiem.

Proroctwo spełniło się niemal dwieście lat po jego ogłoszeniu, a jednak nadeszło we właściwym czasie. Gdy Izraelici jęczeli pod ciężkimi rządami Babilonu, płakali nad rzekami Babilonu i słyszeli szyderstwa z pieśni Syjonu, a ich dumni ciemiężyciele byli u szczytu pychy (Księga Izajasza 13:11), mogli znaleźć pociechę w tej myśli: czas Babilonu dobiega końca, dzień jego upadku jest bliski, a dni pomyślności nie potrwają już długo. Gdy Bóg rozpocznie nad nim sąd, doprowadzi dzieło do końca. To samo powiedziano o zagładzie Babilonu z Nowego Testamentu, którego obrazem był dawny Babilon: jej sąd nadszedł w jednej godzinie.