Księga Izajasza 13:6 – znaczenie i zastosowanie

To żywy obraz straszliwego zamętu i zagłady, które miały spaść na Babilon podczas najazdu Medów i Persów. Tym, którzy czuli się bezpiecznie, zapowiedziano, że będą lamentować i opłakiwać swój los, bo Bóg miał wystąpić przeciwko nim w gniewie. Straszna to rzecz wpaść w Jego ręce. „Bliski jest dzień Pana” (Księga Izajasza 13:6) — krótki, lecz poważny dzień sądu, kiedy Bóg występuje jako sprawiedliwy mściciel, broniąc swojej sprawy i krzywd swojego ludu. Zawsze są tacy, którzy mają powód do drżenia, gdy ten dzień się zbliża.

Ludzie mogą sądzić, że są bezpieczni, a nawet wyobrażać sobie, że zachowają kontrolę nad sytuacją. Bóg śmieje się z tej pewności, bo widzi, że nadchodzi Jego dzień (Księga Psalmów 37:13). Bogiem nie kieruje niepohamowana furia, a jednak sąd nad Babilończykami opisano jako okrutny, pełen gniewu i zapalczywości. Bóg surowo się z nimi rozprawi, ponieważ oni sami tak bezwzględnie potraktowali Jego lud. Wobec okrutnych okazuje surowość, a żądnym krwi daje pić krew.

Odwaga Babilończyków załamie się, a oni sami zostaną bez sił i pocieszenia. Nie zdołają oprzeć się nadchodzącemu sądowi ani go znieść, nie będą mogli walczyć z wrogiem ani zebrać się na odwagę (Księga Izajasza 13:7–8). Ci, którzy za dni pokoju byli dumni, wyniośli i budzili postrach (Księga Izajasza 13:11), w obliczu nieszczęścia zostaną całkowicie zdruzgotani. Ręce im opadną, niezdolne utrzymać broni, a serca stopnieją ze strachu, który omal ich nie zabije. Ogarną ich bóle podobne do bólów rodzącej kobiety, a w oszołomieniu będą spoglądać na siebie nawzajem. Zdumieje ich widok ludzi, którzy dawniej byli odważni, albo będą patrzeć na siebie jak ci, którzy nie wiedzą, co robić (Księga Rodzaju 42:1). Na ich twarzach widać będzie przerażenie: zbledną ze strachu albo poczerwienieją ze wstydu i trwogi, jakby opalił je ogień, lub sczernieją jak bukłak pozostawiony w dymie (Księga Psalmów 119:83).

Zabraknie im także wszelkiego pocieszenia i nadziei (Księga Izajasza 13:10). Gwiazdy na niebie nie dadzą światła, a słońce ściemnieje już o wschodzie, jakby zbliżała się gwałtowna nawałnica. Będą jak żeglarze w niebezpieczeństwie, którym ani słońce, ani gwiazdy nie wskazują drogi (Dzieje Apostolskie 27:20). Ich los będzie równie przerażający, jak gdyby wszystkie światła na niebie zgasły. Ten obraz wskazuje również na przyszły dzień sądu, kiedy słońce się zaćmi. Gdy niebo tak ciemnieje, jest to znak niezadowolenia Boga niebios. Nawet jeśli na ziemi panuje mrok, wystarczy, że wszystko jest jasne w górze. Lecz jeśli stamtąd nie otrzymujemy pocieszenia, skąd miałoby ono przyjść?

Bóg ukarze ich również za grzech, a całe to cierpienie będzie sądem nad grzechem, zwłaszcza nad pychą (Księga Izajasza 13:11). To jeszcze bardziej pogłębi ich niedolę. Grzech musi teraz ponieść karę. Choć Babilon był jak mały świat sam w sobie, był światem niegodziwym, dlatego nie uniknie kary. Grzech sprowadza zagładę na świat ludzi bezbożnych. A gdy królestwa ziemskie walczą ze sobą, jest to część sporu, jaki Bóg prowadzi z nimi wszystkimi.

Pycha musi teraz upaść. Zostanie poniżona wyniosłość tych, którzy budzili postrach, zwłaszcza Nabuchodonozora i jego syna Baltazara, którzy swoją pychą gnębili lud Boży i wzbudzali strach. Pycha człowieka prowadzi go do upadku. Rzeź będzie tak wielka, że ludzi zabraknie (Księga Izajasza 13:12). Bóg mówi: „Uczynię człowieka cenniejszym niż czyste złoto”. Nie dałoby się znaleźć nikogo, kto mógłby zająć się sprawami państwa, służyć w wojsku, a nawet poślubić Twoją córkę i założyć rodzinę — choćbyś oferował za niego pieniądze. Wojska sąsiednich ludów nie będą chciały służyć królowi Babilonu, bo zobaczą, że wszystko obraca się przeciwko niemu. Wojna szybko wyludnia zatłoczone miejsca. Bóg może w krótkim czasie przemienić królestwo, które podziwiano i o które zabiegano, w takie, którego wszyscy się boją i którego unikają, jak domu bliskiego zawalenia albo statku, który zaraz zatonie.

Zapanuje też całkowity zamęt i panika. Ich sprawy zostaną wstrząśnięte, jakby niebo rozdarły grzmoty, a ziemią zatrzęsło trzęsienie ziemi. Wszystko obróci się w ruinę w dniu gniewu Pana Zastępów (Księga Izajasza 13:13). Strach tak całkowicie zawładnie ich umysłami, że Babilon, niegdyś dla sąsiadów jak ryczący lew i rozjuszony niedźwiedź, stanie się jak ścigana łania i owca bez pasterza, który zebrałby ją w jedno stado (Księga Izajasza 13:14). Wojsko, które wystawią do walki i które będzie złożone z oddziałów wielu narodów, straci ducha z powodu strachu, a miecze wrogów rozproszą je tak, że każdy żołnierz ucieknie do swojego ludu. Każdy będzie próbował ocalić samego siebie. Nawet silni nie zdołają stawić oporu (Księga Psalmów 76:5) i zamiast tego rzucą się do ucieczki.

Rozegra się krwawa i przerażająca scena, jak to zwykle bywa, gdy miecz sieje zagładę. Nic dziwnego, że wszyscy będą próbowali uciec, skoro zdobywca nie okaże litości i zabije każdego, kto pozostanie. Nie chodzi tylko o tych, których zastanie w walce, co zdarza się nawet w wyjątkowo okrutnych wojnach, lecz o każdego żywego człowieka, którego przebiją mieczem, gdy tylko okaże się, że jest Babilończykiem (Księga Izajasza 13:15). Co więcej, ponieważ miecz będzie zabijał bez rozróżnienia, zginą wszyscy związani z Babilonem, również ludzie z innych narodów, którzy przybyli mu z pomocą. Niebezpiecznie jest trzymać się złego towarzystwa i pomagać tym, których Bóg postanowił zgładzić. Ci, którzy przyłączają się do Babilonu, muszą liczyć się z tym, że dotkną ich jego plagi (Apokalipsa św. Jana 18:4).

Wojna odsuwa na bok najbardziej podstawowe prawa natury i ludzkiej życzliwości, choć nie może ich naprawdę unieważnić. Zdobywcy będą więc postępować w sposób skrajnie okrutny i nieludzki: będą roztrzaskiwać dzieci, a kobiety gwałcić. „Niegodziwość będzie się szerzyć bez przeszkód” (Księga Izajasza 13:16). Babilon podobnie potraktował lud Boży (Lamentacje Jeremiasza 5:11), a teraz sam zostanie potraktowany w ten sam sposób (Apokalipsa św. Jana 13:10). Już wcześniej zapowiedziano, że babilońskie dzieci zostaną roztrzaskane o kamienie (Księga Psalmów 137:9). Te czyny były okrutne i niesprawiedliwe, a jednak Bóg pozostał sprawiedliwy, pozwalając na nie — i dopuszczając, by wydarzyły się na oczach Babilończyków, ku ich jeszcze większemu przerażeniu i rozpaczy. Sprawiedliwe było również to, że domy zapełnione łupami zabranymi Izraelowi zostały teraz ograbione. To, co ludzie zdobywają przez rabunek, często w ten sam sposób tracą.

Wróg, którego Bóg pośle przeciwko Babilonowi, będzie bezlitosny. Może pchnie go do tego szczególna prowokacja albo z innego powodu stanie się wyjątkowo zaciekły. W każdym razie sam Bóg pobudzi Medów, by surowo rozprawili się z Babilończykami. Będzie działał za pośrednictwem ich planów i pragnień, pozwalając im przeprowadzić atak z całą mocą. Bóg nie jest źródłem grzechu, lecz nie dopuściłby do niego, gdyby nie wiedział, jak obrócić go ku swojej chwale.

Medowie, sprzymierzeni z Persami, dokonają całkowitej zagłady. Nie przyjmą żadnej łapówki (Księga Izajasza 13:17). Ludzie oddadzą wszystko, co mają, by ocalić życie, ale Medów nie będzie obchodziło srebro. Będą pragnąć krwi, nie złota, i żaden majątek nie wystarczy, by wykupić życie. Nie okażą też litości (Księga Izajasza 13:18). Nie oszczędzą młodych mężczyzn w pełni sił: zastrzelą ich, a potem roztrzaskają ich na kawałki. Nie oszczędzą również niewinnych małych dzieci, choć ich płacz powinien poruszyć nawet najtwardsze serce.

Zatrzymajmy się i pomyślmy o trzech rzeczach. Po pierwsze, o tym, jak okrutni i bezlitośni potrafią stać się ludzie, pozbawieni współczucia. Pokazuje to, jak głęboko ludzka natura została wypaczona i skażona. Po drugie, zastanówmy się, że Bóg nieskończonego miłosierdzia pozwala na takie rzeczy, a nawet posługuje się nimi, wymierzając sprawiedliwość. Widać tu, że choć jest łaskawy, jest również Bogiem, do którego należy pomsta. Po trzecie, pomyślmy o tym, że cierpieć mogą także niemowlęta, które nie popełniły żadnego osobistego grzechu. Wskazuje to na winę pierworodną, z którą człowiek przychodzi na świat i z powodu której jego życie jest utracone już od początku.