Księga Izajasza 12:4 – znaczenie i zastosowanie

W tym rozdziale wybrzmiewa najpierw osobista radość. Ktoś dziękuje Panu, bo Jego gniew się uspokoił, a pocieszenie przyszło po trudnym czasie. W Księdze Izajasza 12:4 widać, co dzieje się dalej z taką ulgą: nie zostaje ona w sercu jako prywatna tajemnica, lecz wychodzi na zewnątrz i szuka słów. Wezwanie do wołania imienia Pana i rozgłaszania Jego dzieł ma w sobie coś z naturalnego ruchu wdzięczności. Gdy ulga zostaje przyjęta, zaczyna szukać drugiego człowieka. Słowa „Chwalcie Pana!” i „przypominajcie, że Jego imię jest wspaniałe!” mówią też o tym, że pamięć o dobrym Bożym działaniu może mieć oparcie we wspólnocie, która przypomina o nim także w trudniejszych dniach. Tekst nie opisuje, jak ta radość wygląda w każdym życiu, ale pokazuje jej kierunek: od serca ku innym. Werset mówi o głosie, który wybrzmiewa wśród narodów. Doświadczone pocieszenie może więc stać się wieścią dla kogoś, kto dopiero szuka światła, a dzieła Boże mogą docierać do ludzi, którzy o nich wcześniej nie słyszeli. Właśnie w tym leży najbardziej poruszający sens tego fragmentu: serce uspokojone przez Boga nie musi zatrzymywać tej ulgi wyłącznie dla siebie.

„Powiecie w tym dniu” łączy osobiste doświadczenie zbawienia ze wspólnym świadectwem. W poprzednich wersetach pojedynczy głos mówi o Bogu, który stał się zbawieniem i pocieszył; następnie pojawia się obraz wielu osób czerpiących z radością ze źródeł zbawienia. Teraz wspólnota ma chwalić Boga i opowiadać o Jego dziełach. Werset nie przedstawia uwielbienia jako samego wewnętrznego uczucia. Składają się na nie wezwanie skierowane do Boga oraz słowa skierowane do ludzi: Jego czyny mają być rozgłaszane „wśród narodów”. Treścią tego świadectwa nie jest ogólna pochwała religijności, lecz to, co Bóg uczynił, i wielkość Jego imienia. Imię oznacza tu nie tylko nazwę, ale Boga, którego charakter i działanie stają się znane. Kontekst kończy ten obraz wezwaniem Syjonu do radości, ponieważ Święty Izraela jest pośród swego ludu. Właśnie ta obecność nadaje chwale podstawę: nie jest ona reklamą wspólnoty ani zaprzeczeniem trudnej historii, o której mówi początek rozdziału. Jest publicznym wyznaniem, że zbawienie pochodzi od Boga, a Jego dzieła są warte opowiedzenia także poza granicami własnej wspólnoty.

W Księdze Izajasza 12:4 wiara wychodzi poza prywatne przeżycie. Wcześniejsze wersety mówią o gniewie, pocieszeniu i zbawieniu, a potem pada zdanie: „Powiecie w tym dniu: Chwalcie Pana! Wzywajcie Jego imienia! Rozgłaszajcie Jego dzieła wśród narodów, przypominajcie, że Jego imię jest wspaniałe!”. Ten werset łączy trzy elementy: uwielbienie, wzywanie imienia Boga i świadectwo wobec innych. Stoją one obok siebie jako części jednej odpowiedzi. Słowa „w tym dniu” wiążą tę odpowiedź z konkretnym czasem, w którym Bóg działa, a nie z ogólną ideą. Tekst nie zostawia wdzięczności w sercu. Wymaga, by dało się ją usłyszeć. Można to zobaczyć w zwyczajnych sytuacjach. Pracownik, który po trudnym tygodniu dziękuje za pomoc, a przy okazji mówi, komu zawdzięcza spokój, czyni to, o czym mówi ten fragment. Matka opowiadająca dzieciom, jak Bóg prowadził jej rodzinę przez chorobę, nie potrzebuje podniosłych słów. Wystarcza prosta, prawdziwa wypowiedź. Wezwanie dotyczy również narodów, czyli świata szerszego niż jedna wspólnota. Świadectwo nie zaczyna się od wielkich wystąpień. Zaczyna się tam, gdzie ludzie mogą usłyszeć, co Bóg uczynił.

W Księdze Izajasza 12:4 wspólnota otrzymuje słowa, które ma wypowiedzieć „w tym dniu”: „Chwalcie Pana! Wzywajcie Jego imienia! Rozgłaszajcie Jego dzieła wśród narodów, przypominajcie, że Jego imię jest wspaniałe!”. To wezwanie wyrasta z pieśni o zbawieniu i pocieszeniu. Wcześniej pojawia się obraz czerpania z radością wody ze źródeł zbawienia; teraz wdzięczność nie pozostaje prywatna. Woda ze źródła podtrzymuje życie, ale nie zatrzymuje się przy jednej spragnionej osobie. Podobnie pamięć o Bożych dziełach kieruje się ku innym narodom. Izajasz nie przedstawia chwalenia jako zaprzeczenia dawnemu bólowi: pieśń z tego rozdziału pamięta o gniewie i pocieszeniu, o lęku i zaufaniu. W samym wersecie nie pada obietnica, że każde cierpienie szybko się skończy. Jest za to wezwanie, by wobec innych nazywać dobro, które Bóg uczynił, i nie pozwolić, by Jego imię znikło z pamięci. „W tym dniu” wskazuje na czas zbawienia przeżywany przez lud, nie na kalendarzową datę dla każdego człowieka. Chwała staje się tu świadectwem: pamięć wspólnoty otwiera innym drogę do nadziei.