Księga Izajasza 12:1 – znaczenie i zastosowanie

To pierwsza część hymnu pochwalnego przeznaczonego dla wspólnoty wierzących. Miał być śpiewany przez lud Izraela, gdy Bóg przyniesie mu wielkie wybawienie, a także przez wspólnotę chrześcijańską, gdy królestwo Mesjasza zostanie ustanowione na świecie pomimo całej potęgi ciemności. „W tamtym dniu powiesz: Panie, będę Cię wysławiać”. Gdy rozproszona wspólnota zostanie zgromadzona jako jedno ciało, będzie chwalić Boga jednomyślnie i jednym głosem, bo On jest jeden i jedno jest Jego imię.

„W tamtym dniu”, gdy Pan uczyni dla Ciebie te wielkie rzeczy, powiesz: „Panie, będę Cię wysławiać”. Po pierwsze, będziesz mieć ku temu dobry powód. Obietnica jest pewna, a zawarte w niej błogosławieństwa są obfite. Gdy Bóg ich udzieli, wspólnota otrzyma wiele powodów do radości, a więc także wiele powodów, by Mu dziękować. Obietnice Starego Testamentu dotyczące czasów Ewangelii często opisywane są przez radość i uwielbienie, które przyniosą, bo bezcenne dary otrzymywane przez Jezusa Chrystusa zasługują na najgłębszą wdzięczność.

Słowa te oznaczają również, że będziesz mieć serce gotowe, by je wypowiedzieć. Inne dary Boga dla Jego ludu mają prowadzić właśnie do tego: do oddawania Mu całej chwały i z wdzięcznością mówienia o Jego dobroci, gdy tylko jest ku temu sposobność. „Powiesz” oznacza także: „Powinieneś tak powiedzieć”. Gdy wielu ludzi przychodzi do Jezusa Chrystusa i garnie się do Niego jak gołębie do swoich okien, nie powinniśmy zazdrościć im przyjęcia, które otrzymują, jak niegdyś Żydzi niechętnie patrzyli na łaskę okazaną poganom. Powinniśmy raczej powiedzieć: „Panie, będę Cię wysławiać”. Mamy radować się Bożą łaską okazywaną innym, tak samo jak łaską okazywaną nam.

Wierzący uczą się tutaj dziękować Bogu za to, że odwraca od nich swoje niezadowolenie i przywraca im swoją przychylność: „Panie, będę Cię wysławiać, choć gniewałeś się na mnie”. Nawet gdy Bóg patrzy na nas z nieprzychylnością, nie powinno to powstrzymywać nas od oddawania Mu chwały. Choćby gniewał się na nas, a nawet nas zabił, nadal mamy Mu ufać i dziękować. Bóg często ma słuszny powód, by się na nas gniewać, ale my nigdy nie mamy powodu, by gniewać się na Niego ani mówić o Nim źle. Nawet gdy nas karci, powinniśmy Go wysławiać.

„Gniewałeś się na nas, lecz Twój gniew ustał”. Czasami Bóg gniewa się na swój lud, a skutki tego gniewu są wyraźne. Lud powinien je dostrzec i ukorzyć się pod Jego potężną ręką. Jednak choć Bóg może gniewać się na swój lud przez pewien czas, Jego gniew nie będzie trwał wiecznie. Trwa tylko chwilę, a On nie będzie spierał się z nami bez końca. Przez Jezusa Chrystusa, Korzeń Jessego, gniew Boga wobec ludzkości został odwrócony, bo Jezus jest naszym pokojem.

Bóg pociesza tych, z którymi się pojednał. Samo ustanie Jego gniewu jest pociechą, ale na tym nie koniec. Ci, którzy żyją w pokoju z Bogiem, mogą radować się nadzieją na udział w Jego chwale (List do Rzymian 5:1–2). Niekiedy Bóg prowadzi swój lud nawet na pustynię, aby tam przemówić do niego słowami pociechy (Księga Ozeasza 2:14). Dlatego ustanie Bożego gniewu i powrót Jego pocieszenia powinny stać się powodem naszej radosnej wdzięczności.

Wierzący uczą się również radować Bogiem i tym, że mogą mieć w Nim udział: „Oto Bóg jest moim zbawieniem”. Oznacza to nie tylko, że Bóg mnie ratuje, lecz także, że sam jest moim zbawieniem i w Nim jestem bezpieczny. Polegam na Nim jako na swoim zbawieniu, bo mam pewność, że Nim jest. To Jemu należy się chwała za wszystkie wybawienia, które mi dał, a po zbawienie, którego wciąż potrzebuję, będę zwracać się wyłącznie do Niego, a nie ku wzgórzom czy górom. Jeśli Bóg jest moim zbawieniem i ma mnie doprowadzić do życia wiecznego, będę Mu ufać, że przygotuje mnie do niego i zachowa aż do końca. Powierzę Mu również wszystkie moje doczesne sprawy, wierząc, że sprawi, iż wszystko obróci się ku mojemu dobru. Zachowam ufność i wewnętrzny spokój.

Ci, których zbawieniem jest Bóg, mogą żyć z pełnym czci poczuciem bezpieczeństwa i w pokoju ducha. Wiara w Boga jako nasze zbawienie powinna przynieść dwa skutki. Po pierwsze, powinna uciszyć nasze lęki. Mamy ufać i nie bać się, nie obawiając się, że Bóg, któremu ufamy, nas zawiedzie, bo to się nie stanie. Nie powinniśmy też bać się żadnego stworzenia, choćby wydawało się silne i groźne. Wiara w Boga jest skutecznym lekarstwem na lęki, które niepokoją i dręczą.

Po drugie, wiara powinna podtrzymywać naszą nadzieję. Jeśli Pan, Jahwe, jest naszym zbawieniem, będzie też naszą mocą i pieśnią. Mamy do wykonania zadania i musimy opierać się pokusom, a możemy polegać na Nim, że nam w tym pomoże. Umocni nas mocą swojego Ducha w naszym wnętrzu, bo jest naszą mocą. Jego łaska nam wystarcza. W tym świecie pełnym łez mamy również wiele smutków do zniesienia. Możemy polegać na Nim, że pocieszy nas w każdym utrapieniu, bo jest naszą pieśnią. Daje pieśń wśród nocy.

Jeśli uznamy Boga za swoją moc i będziemy Mu ufać, okaże się, że jest naszą mocą. Jeśli uczynimy Go swoją pieśnią i w Nim znajdziemy pociechę, okaże się, że jest naszą pieśnią. Wielu szczerych chrześcijan ma w Bogu swoją moc, lecz jeszcze nie swoją pieśń, i nadal kroczy w ciemności. Jednak światło jest dla nich zachowane. Ci, dla których Bóg jest mocą, powinni uczynić Go także swoją pieśnią: oddawać Mu za to chwałę (zob. Księga Psalmów 68:35) i sami znajdować w tym pociechę, bo On stanie się ich zbawieniem. Imię Boga użyte w tym miejscu to Jah, czyli Jahwe. Jah jest skróconą formą imienia Jahwe, a oba te imiona mówią o wiecznej naturze Boga i Jego niezmiennej wierności. To wielka pociecha dla tych, którzy polegają na Nim jako swojej mocy i pieśni. Niektórzy rozumieją imię Jah jako wskazujące na Syna Bożego, który stał się człowiekiem. On jest Jahwe i w Nim możemy się chlubić, bo jest naszą mocą, pieśnią i zbawieniem.

Wierzący powinni czerpać pociechę także z Bożej miłości i każdego jej znaku. „Dlatego, ponieważ Pan, Jahwe, jest Twoją mocą i pieśnią i będzie Twoim zbawieniem, będziesz z radością czerpać wodę”. Obietnice, które dał nam Bóg, oraz pociecha i pomoc, których już zaznaliśmy dzięki Jego łasce, powinny mocno umacniać naszą wiarę i nadzieję. Z Bożych zdrojów zbawienia, z Jego źródła wszelkiego dobra dla Jego ludu, będziesz czerpać wodę z radością. Boża przychylność będzie płynąć ku Tobie, a Ty zaznasz jej pociechy i skorzystasz z jej błogosławionych owoców.

Boże obietnice, objawiane, potwierdzane i przekazywane nam w ustanowionych przez Niego praktykach wiary, są zdrojami zbawienia, czyli zdrojami Zbawiciela, jak odczytują je niektórzy. To w nich zostaje nam objawiony i dany Zbawiciel oraz zbawienie. Powinniśmy przez wiarę czerpać wodę z tych zdrojów i korzystać z pociechy oraz dobra, które są tam dla nas zgromadzone, uznając, że wszystkie nasze świeże źródła są w Bogu, a wszystkie strumienie płyną od Niego (Księga Psalmów 87:7). Wodę ze zdrojów zbawienia należy czerpać z wielką radością i wdzięcznością.

Bóg pragnie, abyśmy radowali się przed Nim i w Nim (Księga Powtórzonego Prawa 26:11). Chce, abyśmy cieszyli się w Jego domu modlitwy (Księga Izajasza 56:7) i z radością obchodzili święta (Dzieje Apostolskie 2:46).