Księga Izajasza 11:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten obraz porusza przede wszystkim spokojem, który dotyczy bliskości. Krowa i niedźwiedzica przebywają obok siebie, a ich młode leżą razem, bez groźby i bez ucieczki. Najbardziej uderza zdanie o lwie, który „jak wół, będzie jadał słomę”. Drapieżnik zostaje tu przedstawiony w zupełnie innym świetle, bo jego posiłek nie wymaga już ofiary. Warto pamiętać, że w tym samym rozdziale w Księdze Izajasza 11:9 ziemia zostaje napełniona znajomością Pana. Pokój opisany w wersecie 7 wiąże się więc z poznaniem Boga, a nie z porządkiem wymuszonym siłą. Tekst mówi o tym, co ma nadejść, dlatego obraz nie opisuje codziennej rzeczywistości. Może jednak stać się miejscem, w którym lęk ustępuje nadziei, a serce zaczyna rozpoznawać Bożą troskę o całe stworzenie. Słowo „przyjaźnie” wskazuje na więź, a nie tylko na zawieszenie broni. Tam, gdzie dawniej panował strach, pojawia się wspólne trwanie, i to daje temu fragmentowi jego ciepło.

W Księdze Izajasza 11:7 obraz pokoju staje się jeszcze bardziej radykalny: krowa i niedźwiedzica przebywają razem, ich młode leżą obok siebie, a lew żywi się słomą. Nie chodzi jedynie o chwilowe zawieszenie konfliktu. Zwierzęta, których zwykłe relacje wiążą się z zagrożeniem i drapieżnictwem, nie muszą już działać według logiki przemocy. Ten obraz należy do wizji przyszłości zapoczątkowanej przez odrośl z pnia Jessego. Wcześniejsze wersety opisują władcę obdarzonego Duchem Pańskim, który sądzi sprawiedliwie, zwłaszcza w obronie ubogich i pokornych. Pokój między zwierzętami nie jest więc oderwaną fantazją o przyrodzie: ukazuje zasięg sprawiedliwego panowania. Gdy ustaje krzywda, pojednanie obejmuje nie tylko stosunki między ludźmi, lecz całe stworzenie. Werset nie przedstawia zwykłego stanu świata ani obietnicy, że każda niebezpieczna sytuacja już teraz zniknie. Jest poetyckim znakiem pełni, w której dawne zagrożenie zostaje przezwyciężone. Następny werset rozwija tę samą wizję, mówiąc o bezpieczeństwie dziecka przy kryjówce żmii; całość prowadzi ku krajowi napełnionemu poznaniem Pana. Zmiana zachowania lwa uwydatnia skalę nadziei: Boży pokój nie tylko ogranicza zło, lecz odmienia warunki życia.

Obraz z Księgi Izajasza 11:7 należy do najbardziej poruszających w całym Piśmie Świętym. Prorok zapowiada: „Krowa i niedźwiedzica będą przyjaźnie ze sobą przebywać, ich młode będą razem leżeć. Lew też, jak wół, będzie jadał słomę.” Zwierzęta, które w naturze pozostają wrogami, zajmują wspólne miejsce. Łatwo zatrzymać się na samym zdumieniu, ale tekst prowadzi dalej. Ten pokój nie pojawia się w próżni. W wersach od 3 do 5 prorok mówi o władcy z rodu Jessego, który nie będzie sądził na podstawie pozorów ani pogłosek, lecz rozsądzi biednych sprawiedliwie. Dopiero w Księdze Izajasza 11:6 pojawia się słowo „Wtedy”, po którym opisane zostaje zwierzęce pojednanie. Wers 7 jest więc częścią większego obrazu, a nie osobną obietnicą o samych zwierzętach. Najmocniejszy wątek pojawia się w wersie 9. Kraj ma napełnić się znajomością Pana, podobnie jak wody przepełniają morze. Tekst łączy zgodę między stworzeniami z poznaniem Boga i sprawiedliwym rządem, nie wyjaśniając jednak szczegółowo, jak to się dokona. Pokój w tym proroctwie jest zatem owocem porządku ustanowionego przez Boga, a nie wynikiem ludzkich starań. Obraz zwierząt pokazuje po prostu, jak szeroko ten pokój miałby sięgać.

Lew jedzący słomę nie jest jedynie łagodniejszym lwem. W wizji Izajasza zmienia się porządek, który zdawał się nieodłączny od życia: zwierzęta dotąd groźne przebywają bezpiecznie obok tych, które mogłyby stać się ich ofiarą. Nawet ich młode leżą razem. Pokój obejmuje więc nie tylko chwilowe powstrzymanie przemocy, lecz także przestrzeń, w której rodzi się nowe pokolenie. Ten obraz wyrasta z opisu władcy z rodu Jessego, na którym spoczywa Duch Pański. Jego sprawiedliwe sądy, szczególnie wobec biednych i pokornych, otwierają perspektywę świata wolnego od krzywdy i zagrożenia. Pokój stworzenia nie jest osobnym marzeniem, lecz częścią wizji odnowy związanej z Bożym panowaniem. W chrześcijańskim odczytaniu postać ta wskazuje na Mesjasza, choć pełnia opisanego pokoju pozostaje nadzieją, a nie prostym opisem obecnej rzeczywistości. Słoma przy lwim pysku skupia tę nadzieję w konkretnym obrazie. To, co dziś wydaje się niezmienne, nie musi mieć ostatniego słowa. Izajasz nie wyjaśnia, jak taka przemiana nastąpi; ukazuje jej rozmach. W świecie napełnionym poznaniem Boga także stworzenie przestaje być przestrzenią wzajemnego zagrożenia.