Księga Izajasza 11:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten obraz zatrzymuje uwagę tym, jak bardzo jest nieoczywisty. Wilk z barankiem, pantera z koźlęciem, lew z cielęciem mają tu nie tylko przestać się bać, lecz także leżeć razem i paść się wspólnie. Prorok nie opisuje tej przemiany jako ciekawostki o zwierzętach. Pojawia się ona wewnątrz obrazu sprawiedliwych rządów, w których biedni są sądzeni uczciwie, a wierność staje się pasem na biodrach tego, kto rządzi. Pokój zwierząt wybrzmiewa więc jako część szerszego porządku, a nie osobna obietnica. Najbardziej poruszający jest jednak ostatni fragment wersetu. Mały chłopiec będzie je poganiał. Dziecko, które w świecie ludzkim jest najbardziej bezbronne, staje się tu kimś, kto prowadzi to, czego dorośli się boją. Nie ma tu przemocy ani przymusu, jest za to obraz bliskości, w której nawet to, co dzikie, nie zagraża słabemu. Warto zauważyć, że wers mówi jedynie o tym, że „wtedy” coś się stanie, nie określa jednak, kiedy ani w jakich okolicznościach. Ta obietnica pozostaje otwarta i nosi w sobie cichą nadzieję dla tych, którzy wciąż czekają, aż świat przestanie być groźny.

W Księdze Izajasza 11:6 drapieżnik i jego ofiara nie uciekają przed sobą ani nie walczą: wilk mieszka z barankiem, a lew pasie się obok cielęcia. Zaskakuje także obecność małego chłopca, który je pogania. To, co zwykle budziłoby lęk, staje się bezpieczne nawet dla najsłabszego. Nie jest to oderwany obraz łagodności. Wcześniejsze wersety mówią o potomku Jessego, obdarzonym Duchem Pańskim, który sądzi sprawiedliwie i staje po stronie ubogich. Pokój stworzenia ukazany w wersecie 6 należy więc do wizji świata poddanego sprawiedliwemu panowaniu. Nie wynika z samej zmiany zachowania zwierząt, lecz z ładu, w którym przemoc nie rządzi już relacjami. Chrześcijanie różnie rozumieją, jak dosłownie odczytywać te obrazy i kiedy spełni się ta wizja. Ich wspólny sens pozostaje jednak czytelny: Boży pokój obejmuje więcej niż brak osobistego konfliktu. Sięga stworzenia i usuwa zagrożenie, które czyni bezbronnego zależnym od silniejszego. Dziecko pośród dawnych wrogów staje się znakiem tej zasadniczej przemiany: siła nie musi już budzić strachu.

Obraz z szóstego wiersza należy do najbardziej poruszających w Księdze Izajasza. Wilk i baranek, pantera i koźlę, lew i cielę stoją obok siebie bez lęku, a prowadzi ich małe dziecko. Ten opis nie jest raportem o tym, co już się wydarzyło. To zapowiedź czasu, który dopiero nadejdzie. Warto zauważyć, od czego ten pokój się zaczyna. Wcześniej, w Księdze Izajasza 11:3-4, czytamy o kimś, kto nie sądzi według pozorów ani pogłosek, lecz rozsądza biednych sprawiedliwie i pokornym w kraju wydaje słuszny wyrok. Zgoda między stworzeniami wyrasta więc ze sprawiedliwości władcy. Tam, gdzie słabszym przyznaje się słuszność, łatwiej o spokój, który nie opiera się na strachu. Obraz mówi też, kto prowadzi. Dziecko poganiające lwa i cielę nie walczy z nimi i nie zmusza ich siłą. Jest częścią pokoju, który zapowiada Boży porządek. W Księdze Izajasza 11:9 czytamy, że kraj napełni się znajomością Pana. W tym świetle wiersz szósty pokazuje, że pokój wyrasta z poznania Boga obejmującego całą ziemię, a nie z ludzkich układów zawieranych w strachu.

Wizja, w której „wilk zamieszka wraz z barankiem”, przedstawia pokój sięgający głębiej niż chwilowe zawieszenie sporu. Zwierzęta, które zwykle budzą skojarzenia z zagrożeniem i bezbronnością, mogą przebywać obok siebie bez lęku. Nawet lew pasie się wspólnie z cielęciem, a mały chłopiec prowadzi zwierzęta. To obraz świata, w którym siła nie musi już pożerać słabości. W Księdze Izajasza ta nadzieja wyrasta z opisu odrośli z pnia Jessego: władcy, na którym spoczywa Duch Pański i który sądzi sprawiedliwie, zwłaszcza biednych i pokornych. Pokój stworzenia nie jest więc odłączony od sprawiedliwości. Wyrasta z ładu, w którym przemoc nie rządzi, a słabi nie zostają pozostawieni bez ochrony. Ten obraz nie obiecuje, że każda krzywda ustanie natychmiast ani że świat już teraz jest wolny od niebezpieczeństwa. Odsłania raczej kres, ku któremu zmierza Boże zamierzenie: harmonia obejmująca całe stworzenie. Mały chłopiec pośród dawnych wrogów staje się znakiem szczególnej czułości tej nadziei. W królestwie sprawiedliwego władcy nawet bezbronność nie musi oznaczać zagrożenia.