Księga Izajasza 10:20 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej prorok zapowiedział, że Pan dokończy swoje dzieło przeciw Syjonowi i Jerozolimie, dopuszczając do najazdu Sennacheryba (Księga Izajasza 10:12). Teraz wyjaśnia, na czym będzie polegało to dzieło: dla jednych będzie oznaczało nawrócenie, a dla innych zagładę.

Niektórzy dojdą do wiary, a to doświadczenie okaże się dla nich pożyteczne. Przyniesie pokojowy owoc sprawiedliwości, choć przez pewien czas będzie bolesne, a nie przyjemne. Będzie to jednak tylko reszta: reszta Izraela i reszta Jakuba (Księga Izajasza 10:20–22) — bardzo nieliczna w porównaniu z całym ludem Izraela, który był tak liczny jak piasek nad morzem. Łaska prowadząca do nawrócenia zostaje dana tylko reszcie, którą Bóg oddziela od pozostałych. Kiedy pomyślimy o tym, jak liczny był Izrael i jak liczna jest widzialna wspólnota Kościoła, a potem przypomnimy sobie, że ocaleje tylko reszta, powinniśmy usilnie starać się wejść przez ciasną bramę i obawiać się, że możemy nie wejść.

Ta reszta Izraela to ci, którzy ocaleli z domu Jakuba. Ustrzegli się grzechów tego domu i zachowali prawość w czasie powszechnego odwrócenia się od Boga. To było prawdziwe ocalenie. Ponieważ uniknęli zepsucia panującego w domu Jakuba, uniknęli też jego zguby i mieli być bezpieczni pośród powszechnego nieszczęścia. Ich życie miało stać się ich łupem (Księga Jeremiasza 45:5). Sprawiedliwi bywają ocaleni z trudem.

Ta reszta przestanie pokładać ufność w ludzkiej pomocy. Cierpienie uwolni ją od tej słabości. Izraelici nie będą już polegać na tym, kto ich bije, czyli na Asyryjczykach, od których szukali pomocy przeciw innym wrogom. Przekonali się bowiem, że sprzymierzeńcy mogą stać się najgorszymi wrogami. Cierpienie uczy ostrożności, a trudne doświadczenia pokazują, jak nierozsądnie jest opierać się na kimś, kto może stać się narzędziem kary. To część obietnicy danej ludowi, który powróci do Boga: Izrael nie będzie już szukał ratunku u Asyrii (Księga Ozeasza 14:3). Często dopiero przez utrapienia uczymy się nie pokładać ufności w ludzkiej sile.

Izraelici powrócą też do Boga: do Boga Wszechmocnego, jednego z imion Mesjasza (Księga Izajasza 9:6), i do Świętego Izraela. Powrót reszty zapowiadał już imieniem swojego syna Sze’ar-Jaszub, które znaczy: „reszta powróci” (Księga Izajasza 7:3). Gdy oblężenie Jerozolimy zostanie przerwane, ludzie wrócą nie tylko do swoich domów i ziemi, lecz także do Boga i do wierności Jego woli. Będą pokutować, modlić się, szukać Bożego oblicza i zmieniać swoje postępowanie. Ocalona reszta jest zarazem resztą powracającą, bo wraca do Boga i na Nim polega. Bezpiecznie ufać Bogu mogą tylko ci, którzy do Niego wracają. Możemy pokładać w Nim pokorną ufność, jeśli staramy się być Mu posłuszni. Reszta będzie naprawdę trwać przy Świętym Izraela, a nie tylko wyznawać wiarę na zewnątrz.

Apostoł Paweł odnosi tę obietnicę o nawróconej i ocalonej reszcie Izraela do Żydów, którzy jako pierwsi przyjęli Ewangelię (List do Rzymian 9:27). Pokazuje to, że nie jest niczym nowym, iż Bóg pozostawia wielu potomków Abrahama na sąd, a ocala tylko resztę. Potomków Izraela miało być, zgodnie z obietnicą, tak wielu jak piasku nad morzem (Księga Rodzaju 22:17), a jednak miała ocaleć tylko reszta.

Inni zostaną wyniszczeni. Pan, Bóg Zastępów, sprowadzi wyniszczający sąd (Księga Izajasza 10:23). Nie chodzi tu, jak w Księdze Izajasza 10:18, o zagładę armii asyryjskiej, lecz o spustoszenie wielu żydowskich rodzin i ich posiadłości podczas najazdu Asyryjczyków. Ma to ukazać moc i dobroć Boga, który zachowuje wybraną resztę, a zarazem pokazać, co czeka tych, którzy nie chcą do Niego wrócić. Wyniszczający sąd dotknie ich i spowoduje powszechne spustoszenie w głębi kraju.

To wyniszczenie jest dziełem samego Boga, bo On jest jego sprawcą. Sprowadzi je Pan, Bóg Zastępów, któremu nikt nie może się oprzeć. Sąd został również postanowiony: nie jest wynikiem nagłego impulsu, lecz czymś zaplanowanym i ustalonym. Bóg postanowił nie tylko, że taki sąd nastąpi, ale także jak daleko sięgnie, jak długo potrwa, kogo dotknie, a kogo oszczędzi.

Będzie to wyniszczenie, które rozleje się po kraju jak powódź i porwie wszystko, co napotka na drodze. Choć zaleje ziemię, nie będzie przypadkowe. Dokona się w sprawiedliwości, czyli zgodnie z mądrością i słusznością. Bóg słusznie sprowadzi ten sąd na grzeszny lud, a zarazem mądrze i łaskawie wyznaczy mu granice. Sięgnie on tylko tak daleko, jak Bóg postanowi, i ani kroku dalej.