Księga Ozeasza 9:11 – znaczenie i zastosowanie

W wersetach poprzedzających ten fragment widzieliśmy, że grzech Izraela był czymś odziedziczonym po przodkach. Tutaj widzimy, że kara za niego spada na dzieci. Na początku świata grzech sprowadził śmierć, a grzech nadal niesie ze sobą śmierć.

Najpierw przyjrzyjmy się grzechowi Efraima. Efraim to inna nazwa Izraela, odnosząca się szczególnie do królestwa północnego. Lud nie chciał słuchać Boga. Nie zważał na Jego słowo ani na ostrzeżenia, które przekazywał mu przez nieszczęścia. Nie wierzył temu, co mówił, i nie pozwalał Mu sobą kierować. Bóg wskazywał im, co powinni czynić, co naprawdę służy ich dobru i jakie grozi im niebezpieczeństwo, lecz Go ignorowali. To, co mówił przez swoje słowa i proroków, było dla nich jak opowieść usłyszana mimochodem i szybko zapomniana.

Ponieważ nie chcieli słuchać, postępowali niegodziwie i zuchwale. Nie były to drobne słabości, lecz jawne, buntownicze grzechy. Ludzie nie potrafią powstrzymać się od zła, gdy odmawiają słuchania Słowa Bożego, które powinno ich pouczać i przekonywać do postępowania zgodnego z prawem. Zepsuty był także ich kult. Gilgal, miejsce znane z bałwochwalstwa, stało się ośrodkiem ich nieprawości. Być może wybrali je dlatego, że niegdyś odbywały się tam ważne spotkania Boga z Izraelem. Teraz jednak właśnie stamtąd bałwochwalstwo szerzyło się w całym narodzie. Gdy kult ulega zepsuciu, wkrótce zepsuciu ulega też moralność. Fałszywy kult otwiera drogę wszelkiemu innemu złu.

Winni byli również przywódcy. Wszyscy ich książęta odwrócili się od Boga. Królowie dziesięciu plemion albo ówcześni władcy trwali w złym postępowaniu. Wciąż zbaczali z drogi prawości i nie chcieli z niej zawrócić.

Po drugie, widzimy gniew Boga na Efraima z powodu jego grzechu. Jest on opisany na kilka sposobów, aby pokazać, jak głęboko grzech obraża Jego doskonałą świętość i jak bardzo czyni grzeszników wstrętnymi w Jego oczach. Bóg ich opuszcza. Skoro odwracają się od Niego, nie powinni oczekiwać, że nadal będzie ich otaczał opieką i błogosławił. Słowa: „Biada im, gdy się od nich oddalę” pokazują, jak straszne jest to, że Bóg opuszcza naród. Naprawdę nieszczęsny jest stan tych, których Bóg porzucił. Całe nasze dobro zależy od Jego pełnej miłości obecności. Gdy odchodzi, odchodzą z Nim wszystkie błogosławieństwa, a przychodzą nieszczęścia.

Bóg także ich nienawidzi. „W Gilgal, gdzie jest cała ich nieprawość, tam ich znienawidziłem”. Miejsce, w którym grzeszyli, stało się miejscem, w którym Bóg nimi pogardził. Niegdyś okazał tam przychylność ich przodkom, lecz ich niewdzięczność sprawiła, że to samo miejsce stało się świadectwem oskarżającym ich. Bóg na tym nie poprzestaje: mówi, że już nie będzie ich kochał. Przepaść między Bogiem a Izraelem jest szeroka jak morze i nie da się jej zasypać. Zgadza się to z Jego wcześniejszymi słowami: „Nie okażę już miłosierdzia domowi Izraela” (Księga Ozeasza 1:6-7).

Bóg wyrzuci ich również ze swego domu. Z powodu ich niegodziwych czynów wypędzi ich spośród swojego ludu. Nie będzie już uznawał, że należą do Jego domowników na świecie. Usunie ich niczym niewiernych dzierżawców, którzy nie płacą czynszu, albo bezużytecznych sług, którzy nie przynoszą Mu ani czci, ani służby. Ci, którzy bezczeszczą dom Boga, mogą się spodziewać, że zostaną z niego usunięci.

Bóg odpędzi ich także daleko. Prorok powtarza wyrok Boga: „Mój Bóg ich odrzuci”. Bóg odrzuci ich nie tylko ze swego domu, lecz także sprzed swojego oblicza. Zostaną całkowicie odtrąceni. Zwróćmy uwagę na pociechę zawartą w słowach proroka: „Mój Bóg”. Gdy inni zapierają się Boga, a Bóg się ich wypiera, wiernych pociesza świadomość, że nadal mogą powiedzieć: „Mój Bóg”. Nawet jeśli wszyscy inni odpadną, Bóg nadal jest mój.

Po trzecie, widzimy, że skutkiem tego gniewu będzie utrata dzieci. Niegdyś wydawało się, że Efraim stanie się bardzo liczny. Imię Efraim znaczy „płodny”, a Jakub i Mojżesz mówili o jego płodności i sile (Księga Rodzaju 41:51; Księga Rodzaju 49:22; Księga Powtórzonego Prawa 33:17). Zdawał się rosnąć w żyznym i pięknym miejscu, jak drzewo nad wodą, co sprzyjało wzrostowi. Był silny i bogaty jak Tyr, a zarazem dumny i pewny siebie.

Teraz jednak jego chwała odleci jak ptak. Jego dzieci zostaną mu odebrane, a nadzieje rodzin przepadną. Chwała uleci jak orzeł, szybko i bezpowrotnie. Taka jest doczesna chwała: przemija. Lecz ci, dla których Bóg jest chwałą, mają w Nim trwały i niezwiędły zaszczyt. Efraim był niegdyś jak drzewo pełne owoców, ale teraz zostanie ścięty i ogołocony. Jego korzeń uschnie i nie wyda owocu. Gdy usycha korzeń, więdnie też gałąź.

Bóg zapowiada zniszczenie ich potomstwa na kilka sposobów. Niektórzy zginą bezpośrednio z Jego ręki. „Znikną: przy narodzinach, w łonie matki i już przy poczęciu”. Niektóre dzieci umrą zaraz po narodzinach, tak że kołyska szybko stanie się trumną. Inne urodzą się martwe albo łono stanie się ich grobem, przynosząc ból i śmierć także ich matkom. Jeszcze inne zostaną utracone wskutek poronienia niemal zaraz po poczęciu, jak owoc, który nigdy nie dojrzał.

Widać tu, jak łatwo Bóg mógłby, i jak słusznie można powiedzieć, że mógłby, zgładzić całą ludzkość — upadły, winny i grzeszny ród — i wymazać jego imię spod nieba. Pokazuje to na przykładzie Efraima: pozbawia go dzieci, sprawia, że cała jego chwała znika na etapie narodzin, życia w łonie i poczęcia. Wysusza jego korzeń, aby nie wydał owocu, i w ciągu kilku lat kończy jego istnienie.

Ludzie będą także ginąć z rąk nieprzyjaciół, śmiercią gwałtowną (Księga Ozeasza 9:12). Nawet jeśli wychowają dzieci, nawet jeśli dzieci unikną chorób i śmierci, które często zabierają niemowlęta, i zdają się bezpiecznie przejść przez niebezpieczeństwa dzieciństwa, Bóg mówi: „I tak ich zabiorę” (Księga Ozeasza 9:12). Jedna kara albo druga sprawi, że nie pozostanie żaden mężczyzna, który zapewni ciągłość rodzinom i zachowa ich imię. Efraim będzie rodził dzieci tylko po to, by wydać je na pastwę mordercy (Księga Ozeasza 9:13). Matki będą znosiły wielki ból porodu, a wychowanie dzieci będzie wymagało troski, pracy i nakładów. Lecz gdy nadejdzie okrutny wróg i bez litości zabije młodych i starych, będzie się wydawało, że dzieci były karmione jak jagnięta przeznaczone na rzeź.

Powinno to skłaniać rodziców do pokory. Nawet pośród radości z posiadania dzieci trudno nie pamiętać, że nie wiadomo, po co sprowadziliśmy je na świat: być może po to, by spotkała je ręka mordercy, a może, co gorsza, po to, by stały się utrapieniem własnego pokolenia. Groźba zostaje powtórzona: „Choćby urodzili dzieci, zgładzę nawet ukochany owoc ich łona” (Księga Ozeasza 9:16). Chodzi o dzieci, które rodzice kochają najbardziej. Miłość rodzica nie chroni dziecka przed niebezpieczeństwem. Bywa, że śmierć zabiera ukochane dzieci, a pozostawia te, które są ciężarem.

Gdy Bóg skazał Izraelitów na pustyni na śmierć, sąd był połączony z miłosierdziem, bo ich dzieciom pozwolono wejść do odpoczynku, którego z powodu niewiary sami zostali pozbawieni. Tutaj jednak odrzucenie jest całkowite i ostateczne. Zginą nawet ich dzieci, a ziemia pozostanie bez dziedziców. Parafraza chaldejska oraz wielu żydowskich autorów rozumiało „morderców” jako tych, którzy składali swoje dzieci w ofierze Molochowi. Był to grzech, który sam niósł karę, pokazując, że rodzicom brakowało współczucia i słusznie zostali pozbawieni błogosławieństw.

Nieliczni, którzy ocaleją, zostaną rozproszeni (Księga Ozeasza 9:17). Staną się tułaczami wśród narodów. Taki jest los Żydów także dzisiaj: nie mają na świecie miejsca, w którym pozostaliby odrębnym narodem.

Prorok wypowiada również modlitwę: „Daj im, Panie! Cóż im dasz?” (Księga Ozeasza 9:14). O co może prosić w imieniu ludu już skazanego na zagładę? Prosi, by skoro zapadł wyrok, że dzieci mają albo umierać w łonie, albo rodzić się po to, by zginąć z rąk mordercy, lepiej było, gdyby umierały w łonie. Lepiej nie mieć dzieci, niż mieć je tylko po to, by patrzeć, jak stają się nieszczęśliwe. Podobnie, gdy całkowita zagłada miała spaść na naród żydowski, Chrystus powiedział: „Szczęśliwe łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły” (Ewangelia Łukasza 23:29). Modlitwa brzmi więc: „Daj im łono, które roni, i piersi pozbawione mleka”, bo lepiej wpaść w ręce Pana, który jest bardzo miłosierny, niż w ręce człowieka.

Ci, którzy nie mają dzieci, mogą czerpać pociechę z tej myśli: może nadejść czas, w którym żałowaliby, że mają dzieci, gdyby je mieli.