Księga Ozeasza 13:5 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak wiele Bóg uczynił dla Izraela i jak troszczył się o niego we właściwym czasie (Księga Ozeasza 13:5). Słowa o tym, że pasł Izraela na pustyni, znaczą, że czuwał nad nim, znał jego potrzeby i zapewniał mu wszystko, czego potrzebował, w suchym i bezludnym kraju, gdy lud znalazł się w wielkim ucisku i nie mógł liczyć na zwyczajną pomoc. Opis tej pustyni znajdujemy w Księdze Powtórzonego Prawa 8:15 i Księdze Jeremiasza 2:6. Bóg, który tam o nich pamiętał, uznawał ich za swój lud i karmił, był prawdziwym przyjacielem, obecnym w potrzebie i całkowicie wystarczającym. Mógł wyżywić tak wielki lud, choć odcięto go od wszystkich zwyczajnych źródeł zaopatrzenia. Gdyby codziennym pokarmem Izraelitów nie były cuda, pomarliby.

Pomoc otrzymana w potrzebie zobowiązuje nas w szczególny sposób i nigdy nie powinniśmy o niej zapominać. Bóg nie tylko troszczył się o Izrael na pustyni, lecz także wprowadził go do Kanaanu, dobrej, rozległej i żyznej krainy. Gdy znaleźli się w dostatku, nasycili się (Księga Ozeasza 13:6). Bóg dał im obfitość i najlepsze pożywienie, a oni nie odmawiali sobie niczego. Po długim czasie, gdy jedli mannę, mogli do syta korzystać z darów Kanaanu.

Nie był to dobry znak. Lepiej byłoby, gdyby zachowali umiar i samokontrolę w korzystaniu z dostatku. Więcej mądrości wykazaliby, gdyby nauczyli się wyrzeczeń. Tymczasem nasycili się, a ich serca uniosły się pychą. Wygoda i luksus sprawiły, że stali się dumni, zuchwali i beztroscy. Najlepiej wyjaśnia to Mojżesz w Księdze Powtórzonego Prawa 32:13–15, gdzie mówi, że Jeszurun utył i zaczął wierzgać. Gdy ciało opływało w dostatek, dusza nabrzmiała pychą.

Zaczęli uważać, że religia jest poniżej ich godności, i nie potrafili uniżyć się, by wypełniać jej obowiązki. Bezbożny, pyszny człowiek nie szuka Boga. Gdy Izraelici byli ubodzy i słabi na pustyni, czuli, że muszą trzymać się blisko Boga. Kiedy jednak żyli w dostatku i osiedli w Kanaanie, uznali, że już Go nie potrzebują. Ich serce uniosło się pychą, dlatego zapomnieli o Bogu. Powodzenie w życiu doczesnym, jeśli podsyca pychę, sprawia, że ludzie zapominają o Bogu. Pamiętają o Nim tylko wtedy, gdy Go potrzebują. Gdy Izraelici mieli już wszystko, uznali, że Wszechmocny nie może im nic więcej dać. Powiedzieli więc: „Odejdź od nas” (Księga Hioba 22:17). To smutne, gdy dary, które powinny wzbudzać wdzięczność i skłaniać do czujności, sprawiają, że stajemy się beztroscy i zapominamy o Bogu. Powinniśmy pamiętać, że żyjemy dzięki Bogu także wtedy, gdy utrzymuje nas zwyczajnym biegiem opatrzności, choć nie tak jak Izraelitów na pustyni, których karmił codziennymi cudami.

Widzimy tu również sprawiedliwy gniew Boga z powodu ich haniebnej niewdzięczności (Księga Ozeasza 13:7–8). Wcześniejsze ostrzeżenia zapowiadały, że odejdzie od nich wszelkie dobro (Księga Ozeasza 13:3). Te idą dalej i pokazują, że spadną na nich wszelkie nieszczęścia. Bóg, który wcześniej im pomagał, teraz zwraca się przeciwko nim i z nimi walczy. Mówi, że będzie dla nich jak lew i jak lampart. Lew jest silny i nikt nie może mu się oprzeć. Lampart słynie z przebiegłości i czujności. Słowa o lampartcie czyhającym przy drodze znaczą, że Bóg będzie zastawiał na nich pułapkę przez swoje sądy, tak jak drapieżnik czatuje przy drodze, by schwytać podróżnych. Wcześniej Bóg czuwał nad nimi dla ich dobra, teraz będzie czuwał, by sprowadzić na nich nieszczęście (Księga Jeremiasza 44:27). Nie przegapi żadnej sposobności, by przyspieszyć lub pogłębić ich zagładę (Księga Jeremiasza 5:6).

Niektórzy rozumieją te słowa tak: Bóg będzie jak lampart na drodze do Asyrii. Hebrajski tekst pozwala na takie odczytanie. Wówczas sens jest taki, że sądy Boga zaskoczą Izraelitów, gdy będą szukać schronienia i pomocy w Asyrii. Bóg mówi też, że napadnie na nich jak niedźwiedzica, której zabrano młode. Obraz ten ukazuje gwałtowny gniew i śmiercionośną siłę (Druga Księga Samuela 17:8; Księga Przysłów 28:15). Izraelici poważnie rozgniewali Boga i odczują Jego gniew. Słowa o rozszarpaniu osłony ich serca oznaczają, że uderzy On w samo ich wnętrze. Lew rzuca się na serce swojej ofiary. Podobnie sądy Boga dosięgną ich ducha i odbiorą im siły.

Ich serca uniosły się pychą (Księga Ozeasza 13:6), lecz Bóg podejmie zdecydowane działania, by je uniżyć. Słowa o tym, że rozszarpią ich dzikie zwierzęta, nie są wyłącznie obrazem. Spełnią się również dosłownie, bo dzikie zwierzęta należą do ciężkich kar, które Bóg zsyła na zbuntowany lud (Księga Ezechiela 14:15).

Po pierwsze, widzimy, że nadużywanie dobroci prowadzi do surowszego sądu. Ci, którzy gardzą Bogiem i źle Go traktują, choć troszczy się o nich jak łagodny pasterz, przekonają się, że nawet pośród Jego własnej trzody może się On okazać groźny jak drapieżnik. Ci, których Bóg długo znosił i którym okazywał wielką dobroć, mogą przez swój upór stać się naczyniami gniewu (List do Rzymian 9:22). Cierpliwość, którą odrzucamy, ustępuje miejsca gniewowi.

Po drugie, gdy sądy Boga spadają na niepokutujących grzeszników, nie sposób im się oprzeć i budzą one wielką trwogę. Rozdzierają serce, napełniają duszę zamętem i ją miażdżą. Nie możemy się im przeciwstawić bardziej niż jagnię ryczącemu lwu, bo nikt nie zdoła sprostać potędze gniewu Boga. Świadomość grozy, jaką budzi Bóg, powinna skłonić nas do pojednania się z Nim. Nikt nie jest od Niego silniejszy.