List do Hebrajczyków 9:23 – znaczenie i zastosowanie

W końcowej części tego rozdziału apostoł wyjaśnia, co Duch Święty ukazał przez dawne obrzędy oczyszczenia ziemskich odbić rzeczy niebiańskich. Następnie wyciąga z tego wniosek, że same rzeczy niebiańskie muszą zostać poświęcone lepszymi ofiarami.

Konieczność oczyszczania ziemskich odbić wynikała z nakazu Boga, któremu zawsze należy być posłusznym. Wynikała także z celu tego nakazu: zachowania wyraźnego podobieństwa między tym, co zapowiadało przyszłe rzeczy, a tym, co te rzeczy wskazywały. Zwróćmy uwagę, że ziemskie sanktuarium Boga jest wzorem nieba, a społeczność z Bogiem w tym miejscu stanowi dla Jego ludu coś w rodzaju nieba na ziemi.

Same rzeczy niebiańskie również musiały zostać oczyszczone lepszymi ofiarami niż ofiary z byków i kozłów. Rzeczywistość jest większa niż jej odbicia, dlatego wymagała poświęcenia większą ofiarą. Rzeczami niebiańskimi są błogosławieństwa porządku ewangelii, który zaczyna się od łaski, a dopełnia w chwale. Trzeba je było potwierdzić odpowiednim znakiem poświęcenia, którym była krew Chrystusa.

Wyższość ofiary Chrystusa nad ofiarami składanymi zgodnie z Prawem jest bardzo wyraźna. Jednym z powodów jest miejsce składania ofiar. Ofiary składane zgodnie z Prawem przynoszono w świętych miejscach zbudowanych ludzkimi rękami, które były jedynie odbiciami prawdziwego sanktuarium (List do Hebrajczyków 9:24). Chrystus złożył swoją ofiarę na ziemi, lecz sam wniósł jej zasługę do nieba, gdzie nieustannie modli się i wstawia za nami. Jest przed Bogiem ze względu na nas: przedstawia Bogu nas samych i nasze uczynki, odpowiada naszemu oskarżycielowi i ucisza go, troszczy się o nasze dobro, doprowadza do końca wszystkie nasze sprawy i przygotowuje dla nas miejsce.

Kolejnym powodem jest sama ofiara (List do Hebrajczyków 9:26). Ofiary składane zgodnie z Prawem wiązały się z życiem i krwią innych stworzeń, odmiennych od tych, którzy składali ofiary. Była to krew zwierząt, mająca niewielką wartość i niemająca tu znaczenia, gdyby nie wskazywała na krew Chrystusa. Chrystus jednak ofiarował samego siebie. Oddał własną krew, słusznie nazywaną krwią Boga ze względu na zjednoczenie Jego natury boskiej i ludzkiej, dlatego ma ona nieskończoną wartość.

Trzecim powodem jest to, jak często trzeba było powtarzać ofiary składane zgodnie z Prawem. Ich powtarzanie ukazywało słabość tego Prawa. Cześć i doskonałość ofiary Chrystusa widać natomiast w tym, że została złożona raz i wystarczyła do każdego celu. Inne rozwiązanie byłoby nierozsądne: Chrystus musiałby nadal umierać, powstawać z martwych, wstępować do nieba, zstępować z niego i znów umierać. Wielkie dzieło wciąż pozostawałoby w toku, trzeba byłoby je nieustannie wykonywać, ale nigdy nie zostałoby ukończone. Byłoby to sprzeczne zarówno z rozumem, jak i z Pismem Świętym, a także nie odpowiadałoby godności Jego osoby. Teraz jednak, raz na zawsze, u kresu wieków, Chrystus ukazał się, aby zgładzić grzech przez ofiarowanie samego siebie. Ewangelia jest ostatnim sposobem, w jaki Bóg udziela ludziom łaski.

Czwartym powodem jest słabość ofiar składanych zgodnie z Prawem oraz moc ofiary Chrystusa. Dawne ofiary same z siebie nie mogły usunąć grzechu, uzyskać przebaczenia za niego ani dać siły do walki z nim. Grzech nadal obciążałby nas i panował nad nami. Jezus Chrystus jednak przez jedną ofiarę zakończył roszczenia grzechu i zniszczył dzieła diabła.

Apostoł uzasadnia następnie swój wywód, wskazując na postanowienie Boga dotyczące człowieka (List do Hebrajczyków 9:27–28), i zauważa podobieństwo do tego, co Bóg postanowił w odniesieniu do Chrystusa.

Boże postanowienie dotyczące ludzi obejmuje dwie rzeczy. Po pierwsze, człowiek ma umrzeć raz albo przejść przemianę podobną do śmierci. Śmierć jest poważną sprawą. Oznacza zerwanie więzi życia, nagły kres wszystkich ziemskich relacji, koniec czasu próby i przygotowania oraz wejście do innego świata. To wielkie zadanie, które można podjąć tylko raz, dlatego trzeba je dobrze wypełnić. Jest to pociechą dla pobożnych, bo umrą dobrze i tylko raz. Jest jednak także przestrogą dla bezbożnych, którzy umierają w swoich grzechach: nie mogą wrócić, by lepiej wykonać to wielkie zadanie.

Po drugie, człowiek po śmierci ma stanąć przed sądem. Najpierw odbywa się sąd osobisty, zaraz po śmierci, gdy dusza wraca do Boga, swojego Sędziego, i zostaje ustalony jej wieczny stan. Potem, u końca świata, odbędzie się sąd ostateczny. To niezmienne postanowienie Boga dotyczące ludzi: mają umrzeć i mają być sądzeni. Bóg to ustanowił, więc ludzie powinni w to wierzyć i poważnie o tym myśleć.

Pod pewnymi względami podobne jest postanowienie Boga dotyczące Chrystusa. Po pierwsze, Chrystus ma być raz ofiarowany, aby ponieść grzechy wielu, to znaczy wszystkich, których dał Mu Ojciec i którzy uwierzą w Jego imię. Nie został ofiarowany za żaden własny grzech. Został zraniony za nasze grzechy. Bóg złożył na Niego winę całego swojego ludu. Lud ten jest liczny, choć mniej liczny niż pozostali ludzie. Gdy jednak wszyscy zostaną zgromadzeni przy Nim, będzie On pierworodnym pośród wielu braci.

Po drugie, Chrystus ma ukazać się po raz drugi, bez grzechu, dla zbawienia tych, którzy na Niego czekają. Ukaże się bez grzechu. Gdy przyszedł po raz pierwszy, sam nie miał grzechu, a jednak został obciążony grzechami wielu. Był Barankiem Bożym, który niósł grzechy świata, i ukazał się w postaci grzesznego ciała. Jego drugiemu przyjściu nie będzie już towarzyszyć takie oskarżenie, bo Chrystus w pełni już się z nim rozprawił. Jego oblicze nie będzie wtedy oszpecone, lecz pełne cudownej chwały.

To drugie przyjście będzie zbawieniem dla wszystkich, którzy na Niego czekają. Wtedy Chrystus dopełni ich świętości i szczęścia. Dopełni się pełna liczba zbawionych, a ich zbawienie osiągnie swój cel. Zwróćmy uwagę: cechą prawdziwie wierzących jest to, że czekają na Chrystusa. Patrzą na Niego przez wiarę, a w nadziei i świętym pragnieniu wypatrują Jego przyjścia. Już teraz oczekują Go w każdym obowiązku, akcie uwielbienia i wydarzeniu, przez które Bóg prowadzi ich przez życie. Wypatrują Jego powtórnego przyjścia i przygotowują się na nie. Dla pozostałych ludzi, którzy drwią z tej obietnicy, będzie ono oznaczało nagłą zagładę. Dla tych, którzy na Niego czekają, będzie oznaczało wieczne zbawienie.