List do Hebrajczyków 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł opisuje tu przybytek, czyli miejsce kultu, które Bóg nakazał wznieść na ziemi. Nazywa go ziemską świątynią, ponieważ należał do tego świata: zbudowano go z materialnych rzeczy, a ponadto trzeba go było kiedyś rozebrać. Był też dworem i pałacem Króla Izraela, bo Bóg był ich Królem i miał tam swoją siedzibę, służbę, wyposażenie oraz zaopatrzenie odpowiednie do tej roli.

Przybytek, którego wzór opisano w Księdze Wyjścia 25–27, był przenośną świątynią. Obrazował wędrówkę Kościoła przez ziemię, a także ludzką naturę Pana Jezusa Chrystusa, w którym cała pełnia Boga zamieszkała cieleśnie. Składał się z dwóch części: zewnętrznej i wewnętrznej, niczym pierwszy i drugi przybytek. Wskazywały one również na dwa stany Kościoła — na ziemi i w chwale — oraz na dwie natury Chrystusa: ludzką i Boską.

W części zewnętrznej znajdowało się kilka wymienionych tu przedmiotów. Pierwszym był świecznik, zapewne z lampami, które płonęły nieustannie. Był potrzebny, ponieważ w przybytku nie było okien, a zarazem przypominał Izraelitom o mroku i tajemniczości tamtego porządku. Ich światło było jedynie blaskiem lamp w porównaniu z pełnym światłem, które miał przynieść Chrystus, Słońce sprawiedliwości, i którym miał się dzielić ze swoim ludem. Całe nasze światło pochodzi od Niego, źródła światła.

Znajdowały się tam także stół i leżący na nim chleb obecności. Stół stał naprzeciw świecznika, co wskazywało, że dzięki światłu Chrystusa możemy mieć wspólnotę z Nim i ze sobą nawzajem. Nie powinniśmy przychodzić do Jego stołu w ciemności. W świetle Chrystusa mamy rozpoznawać ciało Pana. Na stole leżało dwanaście bochenków — po jednym dla każdego z dwunastu pokoleń Izraela. Pozostawały tam od jednego szabatu do następnego, po czym zastępowano je świeżymi.

Ten chleb można rozumieć na dwa sposoby. Przypominał zaopatrzenie zgromadzone w pałacu króla, choć Król Izraela sam go nie potrzebował. Mógł też wskazywać na zaopatrzenie, które Chrystus przygotował dla dusz swojego ludu, dostosowane do ich potrzeb i pokrzepienia. On jest chlebem życia. W domu naszego Ojca chleba jest pod dostatkiem, a nawet zostaje go w nadmiarze. Możemy otrzymywać od Chrystusa świeże zaopatrzenie, szczególnie w dzień Pański. Tę zewnętrzną część nazywano miejscem świętym, ponieważ była przeznaczona do oddawania czci świętemu Bogu, przedstawiała świętego Jezusa i służyła świętemu ludowi, który wzrastał w świętości.

Wewnętrzną część, za drugą zasłoną, nazywano Miejscem Najświętszym. Druga zasłona oddzielała miejsce święte od Miejsca Najświętszego i wskazywała na ciało Chrystusa. Gdy Jego ciało zostało rozdarte, otworzyła się nie tylko droga do wnętrza, lecz także dostęp dla nas do najświętszego miejsca, które jest obrazem samego nieba. W tej wewnętrznej części znajdowały się złota kadzielnica, czyli złoty ołtarz do spalania kadzidła, oraz Arka Przymierza pokryta czystym złotem (List do Hebrajczyków 9:4).

Złota kadzielnica, czyli ołtarz kadzenia, wskazywała na Chrystusa i na Jego miłe Bogu, potężne wstawiennictwo w niebie, oparte na zasłudze Jego ofiary i dokonanym przez Nią zadośćuczynieniu. Powinniśmy ufać temu wstawiennictwu, gdy prosimy Boga o przyjęcie i błogosławieństwo. Arka również wskazywała na Chrystusa, a szczególnie na Jego doskonałe posłuszeństwo prawu i wypełnienie za nas wszelkiej sprawiedliwości.

W Arce znajdowały się trzy rzeczy. Po pierwsze, złote naczynie z manną. Kiedy Izraelici przechowywali mannę w swoich domach wbrew Bożemu nakazowi, szybko się psuła. Gdy jednak Bóg polecił umieścić ją w tym miejscu, pozostała czysta i świeża. Uczy nas to, że tylko w Chrystusie nasze osoby, łaski i uczynki są zachowywane w czystości. Manna wskazywała także na chleb życia, który mamy w Chrystusie — prawdziwy pokarm dający życie na wieki. Przypominała również, jak Bóg żywił swój lud na pustyni, aby Izraelici nigdy nie zapomnieli o Jego wielkiej dobroci ani nie zwątpili w Niego w przyszłości.

Po drugie, znajdowała się tam laska Aarona, która wypuściła pąki. Była znakiem, że Bóg wybrał Aarona z pokolenia Lewiego do służby przed sobą. Położyła kres skargom ludu i próbom przejęcia urzędu kapłańskiego (Księga Liczb 17:1–13). Była także zapowiedzią Chrystusa, nazwanego mężem, Odroślą (Księga Zachariasza 6:12). Przez Niego Bóg dokonał cudów, aby duchowo wybawić, chronić i zaopatrywać swój lud, a także pokonać jego wrogów. Laska obrazowała również sprawiedliwość Bożą, przez którą Chrystus, Skała, został uderzony, a z Niego wypłynęły do naszych dusz chłodne, orzeźwiające wody życia.

Po trzecie, w Arce znajdowały się tablice przymierza, na których zapisano prawo moralne. Pokazuje to, jak bardzo Bóg troszczy się o przestrzeganie swojego świętego prawa i jak pilnie wszyscy powinniśmy go przestrzegać. Możemy jednak czynić to jedynie w Chrystusie i przez Chrystusa, dzięki sile, którą od Niego otrzymujemy. Nasze posłuszeństwo zostaje przyjęte tylko przez Niego.

Nad Arką znajdowały się cheruby chwały osłaniające przebłagalnię (List do Hebrajczyków 9:5). Przebłagalnia była pokrywą Arki. Nazywano ją miejscem przebłagania; wykonano ją z czystego złota, a jej długość i szerokość były takie same jak Arki, która znajdowała się pod nią. Była wyraźnym obrazem Chrystusa i Jego doskonałej sprawiedliwości, w pełni odpowiadającej wymaganiom Bożego prawa i zakrywającej wszystkie nasze grzechy. Znajdowała się między znakiem obecności Boga a naszymi grzesznymi upadkami, zasłaniając je.

Cheruby chwały osłaniające przebłagalnię przedstawiały święte anioły Boże. Aniołowie z radością wnikają w wielkie dzieło naszego odkupienia przez Chrystusa i, służąc Odkupicielowi, są gotowi do wszelkiej dobrej służby na rzecz tych, którzy odziedziczą zbawienie. Towarzyszyli Chrystusowi przy narodzinach, podczas kuszenia i cierpień, przy zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu, a będą Mu towarzyszyć także przy powtórnym przyjściu. Bóg objawiony w ciele był oglądany, obserwowany i nawiedzany przez aniołów.

Po tym opisie starotestamentowego kultu apostoł przechodzi do obowiązków pełnionych w przybytku (List do Hebrajczyków 9:6). Co działo się tam, gdy rozstawiono już jego części i wyposażenie? Kapłani pełniący zwykłą służbę regularnie wchodzili do pierwszego przybytku, aby wykonywać Bożą służbę. Do pierwszej części przybytku mogli wchodzić tylko kapłani. Uczy nas to, że nikt, kto nie został powołany i przygotowany przez Boga, nie powinien samowolnie podejmować urzędu ani służby duszpasterskiej.

Zwykli kapłani mogli wchodzić tylko do pierwszej części przybytku. Wejście do Miejsca Najświętszego byłoby dla nich śmiertelnym zuchwalstwem. Uczy nas to, że nawet osoby pełniące służbę duszpasterską muszą znać swoje miejsce i nie wychodzić poza jego granice. Nie mogą przypisywać sobie władzy Chrystusa, dodawać własnych pomysłów do Jego ustanowień ani zachowywać się tak, jakby panowały nad sumieniami innych.

Kapłani mieli regularnie wchodzić do pierwszej sali przybytku. Oznaczało to, że mieli poświęcać pracy swojego urzędu siebie i cały swój czas, nie wycofując się z niej. Powinni być zawsze gotowi do wykonywania swoich obowiązków, a w wyznaczonych porach wypełniać swoją służbę. Musieli wchodzić do pierwszego miejsca świętego, aby dopełniać tam służby Bożej. Nie mieli wykonywać dzieła Bożego połowicznie, lecz doprowadzać je do końca i w pełni wypełniać Jego wolę oraz zamysł. Mieli dobrze zacząć, dobrze kontynuować i wytrwać do końca, kończąc służbę, którą otrzymali.

Do drugiej części, wewnętrznej sali, wchodził sam arcykapłan (List do Hebrajczyków 9:7). Ta część była obrazem nieba i wstąpienia tam Chrystusa. Nikt poza arcykapłanem nie mógł wejść do Miejsca Najświętszego. Podobnie tylko Chrystus mógł wejść do nieba w swoim własnym imieniu, z własnego prawa i dzięki własnej zasłudze. Zanim arcykapłan wszedł do Miejsca Najświętszego, musiał przejść przez zewnętrzną salę i zasłonę. Wskazywało to na to, że Chrystus wszedł do nieba przez święte życie i gwałtowną śmierć, gdy zasłona Jego ciała została rozdarta.

Arcykapłan wchodził do Miejsca Najświętszego tylko raz w roku. Pod tym względem, podobnie jak we wszystkim innym, rzeczywistość przewyższa obraz. Chrystus wszedł tam raz na zawsze, na cały czas trwania epoki ewangelii. Arcykapłan nie mógł też wejść bez krwi. Oznaczało to, że Chrystus, przyjąwszy dla nas urząd arcykapłana, nie mógł zostać przyjęty do nieba bez przelania za nas swojej krwi. Oznacza to również, że nikt z nas nie może wejść teraz do łaskawej obecności Boga ani później do Jego chwalebnej obecności inaczej niż przez krew Jezusa.

Pod rządami Prawa arcykapłan wchodził i najpierw składał ofiarę z krwi za siebie i własne uchybienia, a potem za uchybienia ludu (List do Hebrajczyków 9:7). Pokazuje to, że Chrystus jest osobą i arcykapłanem o wiele doskonalszym niż każdy kapłan ustanowiony pod Prawem, ponieważ sam nie ma grzechów, z którymi musiałby się uporać. Uczy to także osoby pełniące służbę duszpasterską, że gdy wstawiają się za innymi w imię Chrystusa, najpierw same powinny zastosować do siebie Jego krew, aby otrzymać przebaczenie.

Gdy arcykapłan ustanowiony zgodnie z prawem złożył ofiarę za siebie, nie mógł na tym poprzestać. Musiał złożyć ofiarę także za grzechy ludu. Nasz Arcykapłan nie musi składać ofiary za siebie, ale nieustannie wstawia się za swoim ludem. Przedstawia wartość swojego cierpienia dla dobra swojego ludu na ziemi.

Grzech jest poważnym błędem, zarówno w tym, w co wierzymy, jak i w tym, co czynimy. Grzesząc przeciw Bogu, popełniamy wielki błąd, a nikt nie potrafi w pełni pojąć wszystkich własnych grzechów. Obciążają one sumienie, a zmazać tę winę może tylko krew Chrystusa. Grzechy kapłanów i ludu muszą zostać usunięte w ten sam sposób: przez odwołanie się do krwi Chrystusa. Na ziemi musimy powoływać się na tę krew, podczas gdy On wstawia się za nami w niebie.