List do Hebrajczyków 9:15 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł przedstawia Ewangelię jako testament, czyli nową i ostateczną wolę Chrystusa. Ukazuje zarówno potrzebę przelania krwi Chrystusa, jak i jej moc, dzięki której testament nabiera mocy i staje się skuteczny.

Ewangelię przedstawia się tu jako testament, nową i ostatnią wolę naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Warto zauważyć, że uroczyste relacje między Bogiem a człowiekiem bywają określane jako przymierze, a czasem jako testament. Przymierze to umowa między co najmniej dwiema stronami dotycząca spraw, które leżą w ich mocy lub mogą leżeć w ich mocy. Może zostać zawarte z pośrednikiem albo bez niego i jest realizowane w określony sposób oraz w wyznaczonym czasie. Testament natomiast jest dobrowolnym rozporządzeniem jednej osoby, należycie podpisanym i poświadczonym przez świadków, w którym zapisuje ona dobra wskazanym przez siebie osobom, opisanym w testamencie. Może on wejść w życie dopiero po śmierci jego autora.

Chrystus jest pośrednikiem Nowego Testamentu (List do Hebrajczyków 9:15) i pełni tę rolę w celach wymienionych w tym wersecie. Po pierwsze, odkupuje ludzi od grzechów popełnionych przeciwko Prawu, czyli pierwszemu przymierzu. Prawo sprawia, że każdy grzech pozbawia wolności i czyni człowieka dłużnikiem, niewolnikiem albo więźniem, który potrzebuje wyzwolenia. Po drugie, przygotowuje wszystkich prawdziwie powołanych na przyjęcie obietnicy wiecznego dziedzictwa. To wielkie dary, które Chrystus zapisał w swoim testamencie tym, którzy naprawdę odpowiadają opisowi jego dziedziców.

Aby Nowy Testament wszedł w życie, Chrystus musiał umrzeć, ponieważ dobra zapisane w testamencie przechodzą na spadkobierców po śmierci jego autora. Apostoł dowodzi tego na dwa sposoby. Po pierwsze, odwołuje się do samej natury testamentu: tam, gdzie jest testament, musi nastąpić śmierć jego autora (List do Hebrajczyków 9:16). Dopóki autor testamentu żyje, majątek nadal do niego należy i może on według własnego uznania odwołać, zmienić lub poprawić swoją wolę. Nic nie zostaje rzeczywiście przekazane na mocy testamentu, dopóki śmierć nie uczyni go wiążącym i skutecznym.

Po drugie, apostoł wskazuje na sposób, w jaki Mojżesz zatwierdził pierwsze przymierze. Nie stało się to bez krwi (List do Hebrajczyków 9:18–19 i następne). Z powodu grzechu wszyscy ludzie byli winni przed Bogiem. Utracili dziedzictwo i wolność, a nawet życie znalazło się w rękach Bożej sprawiedliwości. Bóg jednak, pragnąc ukazać ogrom swojego miłosierdzia, ogłosił przymierze łaski i polecił, by przedstawiano je w Starym Testamencie, choć nie bez krwi i życia stworzenia. Bóg przyjął krew byków i kozłów jako znak wskazujący na krew Chrystusa. W ten sposób przymierze łaski zostało potwierdzone w dawnym czasie.

Mojżesz wykonał to polecenie dokładnie tak, jak nakazał mu Bóg. Najpierw przekazał całemu ludowi wszystkie nakazy zgodnie z Prawem (List do Hebrajczyków 9:19). Ogłosił całe przymierze, wymagane obowiązki, błogosławieństwa obiecane tym, którzy będą posłuszni, oraz karę zapowiedzianą tym, którzy je złamią. Wezwał też lud do jawnego przyjęcia jego warunków. Następnie wziął krew cieląt i kozłów, a także wodę, szkarłatną wełnę i hyzop, po czym pokropił nimi. Krew i woda wskazywały na krew i wodę, które wypłynęły z przebitego boku naszego Zbawiciela. Były obrazem usprawiedliwienia, czyli uznania człowieka za sprawiedliwego przed Bogiem, oraz uświęcenia, czyli uczynienia go świętym. Wskazywały też na dwa ustanowienia Nowego Testamentu: chrzest i Wieczerzę Pańską. Szkarłatna wełna wskazywała na sprawiedliwość Chrystusa, którą musimy się przyodziać, a hyzop na wiarę, przez którą przyjmujemy wszystkie te błogosławieństwa.

Tymi rzeczami Mojżesz pokropił księgę Prawa i przymierza, by ukazać, że przymierze łaski zostaje potwierdzone przez krew Chrystusa i staje się skuteczne dla naszego dobra. Pokropił też lud, pokazując, że krew Chrystusa nie przyniesie nam pożytku, jeśli nie zostanie do nas zastosowana. Pokropienie zarówno księgi, jak i ludu ukazywało również wzajemną zgodę obu stron — Boga i człowieka — oraz ich wzajemne zobowiązania w tym przymierzu zawartym przez Chrystusa. Mojżesz powiedział przy tym: „To jest krew przymierza, które Bóg ustanowił dla was”. Krew, która wskazywała na krew Chrystusa, potwierdza przymierze łaski dla wszystkich prawdziwie wierzących.

Mojżesz pokropił również przybytek i całe jego wyposażenie. Ukazywało to, że wszystkie składane tam ofiary i cała sprawowana tam służba były przyjmowane wyłącznie dzięki krwi Chrystusa. Krew ta zapewnia przebaczenie grzechu, który przylgnął nawet do naszych świętych rzeczy. Bez tej krwi, przez którą dokonuje się przebłaganie, przebaczenie nie byłoby możliwe.