List do Hebrajczyków 8:6 – znaczenie i zastosowanie

W tej części rozdziału apostoł ukazuje i potwierdza wyższość kapłaństwa Chrystusa nad kapłaństwem Aarona, wskazując na doskonałość przymierza, czyli sposób, w jaki Bóg realizuje swoje przymierze łaski, którego Pośrednikiem jest Chrystus (List do Hebrajczyków 8:6). Służba Chrystusa jest większa, ponieważ jest On Pośrednikiem lepszego przymierza. Niektórzy zauważają, że cała treść teologii w dużej mierze zależy od właściwego rozróżnienia dwóch przymierzy: przymierza uczynków i przymierza łaski, a także dwóch postaci przymierza łaski: starotestamentowej i nowotestamentowej.

Najpierw zwróćmy uwagę na to, co powiedziano o starym przymierzu, a właściwie o dawnej postaci realizacji przymierza łaski. Zostało ono zawarte z przodkami narodu żydowskiego na górze Synaj (List do Hebrajczyków 8:9), a jego pośrednikiem był Mojżesz, gdy Bóg wziął ich za rękę, by wyprowadzić ich z Egiptu. Pokazuje to wielką dobroć, cierpliwość i czułą troskę Boga o nich. Jednak przymierze to nie było wolne od braków (List do Hebrajczyków 8:7, List do Hebrajczyków 8:8). Był to czas ciemności i lęku, sprzyjający niewoli, a przymierze pełniło jedynie rolę wychowawcy prowadzącego nas do Chrystusa. Było doskonałe w swoim zamierzeniu, lecz w porównaniu z ewangelią bardzo niedoskonałe.

Nie było też trwałe ani niezawodne, ponieważ Izraelici nie wytrwali w tym przymierzu, a Pan odwrócił się od nich (List do Hebrajczyków 8:9). Niewdzięcznie postępowali wobec Boga i sami sobie szkodzili, ściągając na siebie Jego niezadowolenie. Bóg otoczy troską tych, którzy pozostają w Jego przymierzu, lecz odrzuci tych, którzy zrzucają z siebie Jego jarzmo. W końcu o przymierzu tym mówi się, że uległo przedawnieniu, zestarzało się i przemija (List do Hebrajczyków 8:13). Jest już nieaktualne, zostało unieważnione i nie ma zastosowania w czasach ewangelii, podobnie jak świece po wschodzie słońca. Niektórzy sądzą, że szczególne przymierze z Izraelem nie przeminęło całkowicie aż do zburzenia Jerozolimy, choć utraciło moc wraz ze śmiercią Chrystusa i już wcześniej się zestarzało, gotowe zniknąć wraz z kapłaństwem lewickim, czyli systemem kapłańskim związanym z pokoleniem Lewiego.

Przyjrzyjmy się teraz temu, co powiedziano o nowotestamentowej postaci przymierza Bożego, by wykazać wyższość służby Chrystusa. Jest ono nazwane lepszym przymierzem (List do Hebrajczyków 8:6): jaśniejszym i bardziej niosącym pociechę objawieniem Bożej łaski dla grzeszników, które przynosi duszy święte światło i wolność. Jest wolne od braków i dobrze uporządkowane pod każdym względem. Nie wymaga niczego, do czego spełnienia nie obiecywałoby zarazem łaski i pomocy. Przyjmuje szczerą pobożność ludu Bożego i uznaje ją za doskonałość właściwą ewangelii. Pojedynczy upadek nie wyklucza nas od razu z przymierza, ponieważ wszystko spoczywa w bezpiecznych rękach.

Przymierze to opiera się również na lepszych obietnicach: jaśniejszych, bardziej bezpośrednich, duchowych i stanowczych. Obietnice duchowych i wiecznych błogosławieństw zostały w nim przedstawione jasno i w pełni. Obietnicom błogosławieństw doczesnych towarzyszy mądry i pełen miłości warunek: dotyczą ich o tyle, o ile służą chwale Boga i dobru Jego ludu. Przymierze obejmuje obietnice pomocy w wypełnianiu obowiązków i przyjęcia przez Boga, obietnice wzrostu oraz wytrwałości w łasce i świętości, a także obietnice radości i chwały w niebie. Wcześniej wszystko to było jedynie słabo zarysowane w obietnicach dotyczących ziemi Kanaan, która wskazywała na niebo.

Jest to nowe przymierze, to samo, o którym Bóg dawno temu powiedział, że zawrze je z domem Izraela, czyli z całym prawdziwym Izraelem, całym ludem Bożym. Zostało ono zapowiedziane w Księdze Jeremiasza 31:31 i Księdze Jeremiasza 31:32, a wypełniło się w Chrystusie. Zawsze pozostanie nowe w tym sensie, że wszystkich, którzy naprawdę się go uchwycą, Bóg zachowuje swoją mocą. To przymierze Boga, ustanowione z Jego miłosierdzia, miłości i łaski. Jego mądrość je zaplanowała, Jego Syn je nabył, a Jego Duch wprowadza w nie ludzi i umacnia ich w nim.

Warunki tego przymierza są niezwykłe. Zostało ono przypieczętowane między Bogiem a Jego ludem przez chrzest i Wieczerzę Pańską. W ten sposób lud Boży zobowiązuje się do wypełniania swojej części, a Bóg zapewnia go, że wypełni swoją. To właśnie Jego część jest najważniejsza, a lud Boży polega na Nim, gdy potrzebuje łaski i siły, by wypełniać swoją. Bóg najpierw obiecuje, że włoży swoje prawa w ich umysły i wypisze je w ich sercach (List do Hebrajczyków 8:10). Dawniej wypisał swoje prawa na kamiennych tablicach, teraz zaś wypisze je w ich wnętrzu. Oznacza to, że da im zrozumienie, by poznawali i wierzyli Jego prawu, pamięć, by je zachowywali, serca, by je kochali, sumienia, by odczuwały jego powagę, odwagę, by je wyznawali, oraz siłę, by według niego żyli. Cała ich istota stanie się odbiciem Bożego prawa. To podstawa przymierza. Gdy zostanie położona, będą wypełniać obowiązki mądrze, szczerze, chętnie, z łatwością, niezłomnie, wytrwale i z pociechą.

Bóg obiecuje też wprowadzić ich z sobą w bliską i zaszczytną relację. Mówi: „Będę ich Bogiem”, co oznacza, że będzie dla nich wszystkim, czym Bóg może być, i uczyni dla nich wszystko, co Bóg może uczynić. Żadne wielotomowe wyjaśnienie nie mogłoby powiedzieć więcej niż te kilka słów. A oni będą Jego ludem: będą Go kochać, czcić, słuchać i iść za Nim we wszystkim. Będą brać sobie do serca Jego ostrzeżenia, wypełniać Jego przykazania, poddawać się Jego zrządzeniom, naśladować Jego przykład i cieszyć się Jego przychylnością. Ci, dla których Bóg jest prawdziwie Bogiem, muszą tak postępować i będą tak postępować. Jest to ich obowiązek wynikający z przymierza, lecz Bóg także uzdalnia ich do jego wypełniania, co pokazuje, że jest ich Bogiem, a oni są Jego ludem. To Bóg najpierw ustanawia tę relację, potem napełnia ją odpowiednią i wystarczającą łaską oraz pomaga im odpowiedzieć miłością i posłuszeństwem, na miarę ich możliwości. W ten sposób Bóg zapewnia wszystko, co potrzebne obu stronom przymierza.

Bóg obiecuje również, że Jego lud będzie coraz lepiej Go poznawał (List do Hebrajczyków 8:11): „Wszyscy Mnie poznają, od najmniejszego do największego”. Obietnica ta jest tak pełna, że mniej potrzebne będzie, by sąsiad uczył sąsiada poznawać Pana. Warto zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, gdy brakuje lepszego nauczania, każdy powinien, w miarę swoich możliwości i sposobności, pomagać drugiemu poznawać Pana. Po drugie, takie osobiste nauczanie nie będzie w nowym przymierzu tak konieczne, jak było w starym. Dawna postać przymierza była pełna cieni, mroku i zewnętrznych obrzędów, przez co trudniej było ją zrozumieć. Kapłani głosili rzadko i niewielkim grupom, a Duch Boży był udzielany w mniejszej mierze.

W nowej postaci przymierza będzie jednak znacznie więcej przygotowanych głosicieli ewangelii, regularna służba podczas uroczystych zgromadzeń i wielkie rzesze przychodzące ich słuchać, jak gołębie zlatujące do swoich okien. Duch Boży zostanie też obficie wylany, by ewangelia przynosiła owoc. Wszystko to doprowadzi do szerokiego rozpowszechnienia wiedzy chrześcijańskiej wśród różnych ludzi, kobiet i mężczyzn, młodych i starszych. Oby ta obietnica wypełniła się w naszych czasach, aby Bóg wspierał swoich sług, a wielu uwierzyło i zwróciło się do Pana.

Bóg zawiera też ze swoim ludem przymierze dotyczące przebaczenia grzechów, które zawsze idzie w parze z prawdziwym poznaniem Boga (List do Hebrajczyków 8:12). Mówi: „Okażę miłosierdzie ich nieprawościom”. Zwróćmy uwagę na trzy rzeczy.

Po pierwsze, przebaczenie jest darmowe. Nie wynika z niczego dobrego, co byłoby w ludziach, lecz z miłosierdzia Boga. Bóg przebacza ze względu na swoje imię, czyli ze względu na to, kim jest.

Po drugie, przebaczenie jest pełne. Obejmuje nieprawość, grzechy i bezprawne czyny, każdy rodzaj grzechu, także ten pogłębiony przez winę. Po trzecie, przebaczenie jest pewne i trwałe. Bóg mówi, że już więcej nie będzie pamiętał o ich grzechach. Nie będzie ich ponownie przywoływał. Nie tylko im przebaczy, lecz potraktuje je tak, jakby zostały zapomniane.

Miłosierdzie przebaczające idzie w parze z każdym innym duchowym błogosławieństwem. Grzech, któremu nie przebaczono, zamyka drogę do miłosierdzia i sprowadza sąd. Gdy jednak grzech zostaje odpuszczony, sąd zostaje oddalony, a droga do wszystkich duchowych błogosławieństw otwarta. Przebaczenie jest skutkiem miłosierdzia postanowionego od wieczności i rękojmią miłosierdzia, które będzie trwać na wieki.

Taka jest chwała nowego przymierza i takie są jego obietnice. Nie mamy więc powodu do narzekania. Mamy wszelkie powody, by się radować, że dawne przymierze stało się nieaktualne i przeminęło.