List do Hebrajczyków 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto podsumowanie tego, co dotąd powiedziano o wielkości kapłaństwa Chrystusa. Ukazuje ono, co mamy w Chrystusie, gdzie On teraz przebywa i w jakim przybytku pełni służbę (List do Hebrajczyków 8:1–2).

Najpierw zastanówmy się, co mamy w Chrystusie. Mamy arcykapłana, jakiego nie miał żaden inny lud w żadnym wieku. Wszyscy wcześniejsi kapłani byli jedynie obrazem i cieniem tego prawdziwego Arcykapłana. Jest On w pełni odpowiedni i całkowicie wystarczający do wykonania wszystkiego, czego wymaga posługa arcykapłana: dla chwały Boga, dobra ludzi i własnej chwały. To wielki zaszczyt dla wszystkich, którzy do Niego należą.

Po drugie, zastanówmy się, gdzie On teraz przebywa. Zasiada po prawicy tronu Majestatu w niebie, czyli chwalebnego Boga niebios. Tam Pośrednik, który jedna Boga z ludźmi, sprawuje wszelką władzę i moc w niebie i na ziemi. Jest to nagroda za Jego cierpienie i uniżenie. Posługuje się tą władzą dla chwały Ojca, własnego honoru i szczęścia wszystkich, którzy do Niego należą. Swoją wszechmocą doprowadzi każdego z nich, we właściwym porządku, przed prawicę Boga w niebie, jako członka Jego duchowego ciała, aby tam, gdzie On jest, byli również oni.

Po trzecie, zastanówmy się, w jakim przybytku pełni służbę. Jest sługą prawdziwego Przybytku, namiotu, który rozbił Bóg, a nie człowiek (List do Hebrajczyków 8:2). Namiot zbudowany ludzkimi rękami zgodnie z Bożym nakazem miał część zewnętrzną, gdzie stał ołtarz i składano ofiary. Wskazywała ona na śmierć Chrystusa. Miał też część wewnętrzną, za zasłoną, która wskazywała na wstawiennictwo Chrystusa za Jego ludem w niebie.

Chrystus nie wszedł do ziemskiego namiotu, jakby miał on stanowić ostateczną rzeczywistość. Gdy dokonał dzieła zadośćuczynienia za grzech, czyli pełnej zapłaty za grzech, w prawdziwym Przybytku swego ciała, został sługą świętego miejsca, prawdziwego Przybytku w niebie. Troszczy się tam o potrzeby swojego ludu i wstawia się za nim przed Bogiem, aby grzechy ludu zostały przebaczone, a jego członkowie i ich służba przyjęci dzięki zasłudze Jego ofiary. Nie przebywa w niebie jedynie po to, by cieszyć się wielką władzą i chwałą. Jako Arcykapłan swojego Kościoła wykonuje tę służbę za cały swój lud, a zarazem za każdą osobę z osobna.

Apostoł przedstawia następnie konieczne elementy kapłaństwa Chrystusa, czyli to, co wiązało się z tym urzędem, zgodnie z obowiązkami każdego arcykapłana ustanowionego na mocy Prawa (List do Hebrajczyków 8:3–4). Każdy arcykapłan był ustanawiany po to, by składać dary i ofiary. Wszystko, co lud przynosił, by przedstawić Bogu — ofiary za grzech, ofiary pojednania czy ofiary dziękczynne — musiało być składane przez kapłana. Miał on przykrywać winę ludu krwią ofiary i sprawiać, by jego dary i służba były przed Bogiem jak miła woń kadzidła, tak aby ludzie i ich czyny zostali przyjęci w sposób obrazowy i symboliczny.

Do kapłaństwa Chrystusa musi więc należeć również to, że ma On coś do ofiarowania. A ponieważ jest rzeczywistością, na którą wskazywał cień, musiał ofiarować samego siebie. Złożył swoją ludzką naturę na ołtarzu swojej boskiej natury jako wielką ofiarę, która położyła kres buntowi i raz na zawsze zgładziła grzech. Składa też Bogu kadzidło własnej sprawiedliwości i zasług, wraz ze wszystkim, co Jego lud przynosi Bogu przez Niego, aby te ofiary zostały przyjęte. Nie wolno nam ośmielać się zbliżać do Boga ani przedstawiać Mu czegokolwiek inaczej niż w Chrystusie i przez Chrystusa, ufając Jego zasłudze i pośrednictwu. Jeśli zostajemy przyjęci, to w Umiłowanym.

Chrystus musi teraz pełnić swoją służbę kapłańską w niebie, w Miejscu Najświętszym, prawdziwym Przybytku, który rozbił Pan. W ten sposób zapowiedź znajduje pełne wypełnienie. Po dokonaniu na ziemi dzieła ofiary Chrystus musi wejść do nieba, aby przedstawić tam swoją sprawiedliwość i wstawiać się za swoim ludem. Gdyby Chrystus przebywał na ziemi, nie byłby kapłanem w sensie prawnym, czyli zgodnie z prawem lewickim, ponieważ nie pochodził z rodu kapłańskiego. Dopóki zaś trwało tamto kapłaństwo, we wszystkim należało ściśle przestrzegać ustanowionego przez Boga porządku.

Wszystkie czynności kapłańskie wykonywane na mocy Prawa oraz wszystko w przybytku sporządzonym według wzoru ukazanego na górze były jedynie kopią i cieniem rzeczywistości niebiańskiej (List do Hebrajczyków 8:5). Chrystus jest rzeczywistością i celem Prawa prowadzącego do sprawiedliwości. Coś w kapłaństwie Chrystusa musiało więc odpowiadać wejściu arcykapłana za zasłonę, by wstawiać się za ludem. Bez tego Chrystus nie byłby pełnym Arcykapłanem. Czymże innym jest to, jeśli nie wstąpieniem Chrystusa do nieba i stawieniem się tam przed Bogiem w imieniu swojego ludu, by przedstawić jego modlitwy i bronić jego sprawy? Gdyby więc pozostał na ziemi, nie mógłby być pełnym Arcykapłanem. Nie mógłby też być Arcykapłanem niepełnym.