List do Hebrajczyków 6:19 – znaczenie i zastosowanie

Obraz kotwicy pojawia się w Liście do Hebrajczyków 6:19 w chwili, gdy wiara może wydawać się krucha. Autor nie mówi o nadziei jako o chwilowym uczuciu, lecz o czymś, co trzyma człowieka w jednym miejscu mimo wiatru i fal. Kotwica nie usuwa burzy, ale nie pozwala statkowi dryfować. Ten obraz mówi więc raczej o stałości niż o łatwości. Zachęta „trzymajmy się” wyrasta z wcześniejszego wersetu, w którym mowa o dwóch niezmiennych rzeczach, obietnicy i przysiędze, co do których niemożliwe jest, by Bóg skłamał. Kotwica nie zawisa więc na ludzkiej sile ani na chwiejnym nastroju, lecz na wierności Bożej. Autor nie obiecuje, że fale przestaną uderzać, a jedynie pokazuje, na czym można się oprzeć. Najbardziej poruszający jest zwrot o kotwicy, która przenika poza zasłonę. Zasłona przywodzi na myśl miejsce najświętsze w świątyni, a następny werset wyjaśnia, że tam wszedł Jezus jako poprzednik. Nadzieja sięga zatem dalej niż to, co widać z pokładu. Kotwica pokazuje, że wytrwałość nie polega na utrzymywaniu się na powierzchni o własnych siłach, lecz na tym, że ktoś inny już dotarł tam, dokąd zmierzamy.

W Liście do Hebrajczyków 6:19 obraz kotwicy rozwija myśl o nadziei z poprzedniego wersetu. Zaimek „jej” odnosi się właśnie do nadziei, której źródłem jest niezawodna obietnica Boga. Kotwica nie usuwa burzy ani nie obiecuje, że życie wierzących będzie wolne od cierpienia. Obrazuje raczej trwałość, która nie zależy od zmienności okoliczności. Zaskakujący jest kierunek jej umocowania: kotwica duszy „przenika poza zasłonę”. Zasłona przywołuje obraz świątynnego miejsca Bożej obecności. Nadzieja nie jest więc optymizmem opartym na tym, że sprawy potoczą się po myśli człowieka. Sięga ku Bogu i Jego wierności, nawet gdy widzialne okoliczności pozostają niepewne. Kolejny werset objaśnia ten obraz przez osobę Jezusa: wszedł On „za nas” i jest arcykapłanem na wieki. Nadzieja ma zatem oparcie nie tylko w obietnicy, lecz także w tym, że Jezus już wszedł do Bożej obecności jako poprzednik. Zachęta „trzymajmy się” nie oznacza wytwarzania pewności własną siłą. Wskazuje, że ufność może pozostać mocna, bo jej fundamentem jest Boża wierność, a nie chwilowe poczucie bezpieczeństwa.

Obraz kotwicy mówi o czymś, co trzyma w miejscu, gdy wiatr i fale próbują porwać łódź. Autor Listu do Hebrajczyków wybiera ten obraz, by opisać nadzieję. Jej siła nie polega na spokojnym morzu, lecz na mocnym zaczepieniu. Werset nazywa tę kotwicę bezpieczną i silną. Nie zależy ona od nastroju ani od wytrwałości tego, kto ją trzyma. Wcześniej w tym samym rozdziale mowa o dwóch niezmiennych rzeczach, w których niemożliwe jest, by Bóg skłamał. Nadzieja opiera się więc na wierności Tego, który obiecał. Najbardziej poruszające jest jednak miejsce, do którego kotwica przenika: poza zasłonę. Tam, za zasłoną świątyni, wstęp miał tylko arcykapłan. W Liście do Hebrajczyków 6:20 czytamy, że wszedł tam Jezus jako poprzednik. Kotwica nie zaczepia się więc w tym, co widzialne, lecz w obecności Boga, do której Chrystus już przeszedł. Nadzieja ma oparcie w tym, co się dokonało.

Nadzieja w Liście do Hebrajczyków nie opiera się na tym, że człowiek zawsze czuje się pewnie. Jej kotwicą jest obietnica Boga, który nie kłamie, oraz Jezus, który wszedł „za zasłonę” jako poprzednik. Obraz kotwicy łączy więc to, co kruche i zmienne w ludzkim życiu, z rzeczywistością, której nie widać, lecz której trwałość tekst wiąże z wiernością Boga. Kotwica zwykle zatrzymuje łódź w jednym miejscu. Ta z wersetu przenika dalej, poza zasłonę, ku obecności Boga. Nie oznacza to obietnicy, że trudności znikną ani że każdy los potoczy się zgodnie z oczekiwaniami. Oznacza, że nadzieja może sięgać głębiej niż chwiejność okoliczności. Cierpliwe oczekiwanie wspomniane wcześniej w rozdziale nie jest pustym zawieszeniem: ma oparcie w obietnicy i w Jezusie, który wszedł tam przed wierzącymi. Dlatego obraz ten mówi o wytrwałości bez udawania, że nie ma burzy. Wiara nie musi sama tworzyć pewności ani znać całej drogi. Może trzymać się Boga, którego wierność nie zależy od zmienności ludzkiego serca.