List do Hebrajczyków 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu ogólny opis urzędu kapłańskiego, który wyraźnie wskazuje na Pana Jezusa Chrystusa. Po pierwsze, arcykapłan musiał być wybrany spośród ludzi. Musiał być jednym z nas i mieć taką samą naturę, aby mógł stanąć przed Bogiem w naszym imieniu. Pokazuje to, że ludzie zgrzeszyli i nie mogą sami przyjść do Boga, a Bóg zechciał powołać kogoś spośród nas, by otworzył nam drogę.

Arcykapłan służył ludziom w sprawach dotyczących Boga, dla Jego chwały i dobra ludzi. Stał między Bogiem a człowiekiem. Chrystus wypełnił tę rolę doskonale, dlatego nigdy nie powinniśmy próbować przychodzić do Boga w inny sposób ani oczekiwać Jego przychylności poza Chrystusem. Każde błogosławieństwo od Boga otrzymujemy przez Niego.

Kapłan miał też składać dary i ofiary za grzechy. Dary były dobrowolnymi ofiarami przynoszonymi Bogu na znak wdzięczności i uznania, że wszystko pochodzi od Niego. Oznacza to, że nasze dary dla Boga powinny być dobrowolne, a nie wymuszone, i powinny być składane za pośrednictwem arcykapłana, który nas reprezentuje. Ofiary za grzech miały dokonać przebłagania, to znaczy zakryć grzech, aby mógł zostać przebaczony, a grzesznik przyjęty.

Chrystus wypełnia oba te zadania. Nasze dobre uczynki powinny być przedstawiane Bogu przez Niego, aby zarówno my, jak i nasze uczynki mogli znaleźć Jego przychylność. Nasze złe uczynki zostają usunięte przez ofiarę, którą złożył z samego siebie, i dlatego nie przynoszą nam potępienia. Jeśli chcemy być przyjęci przez Boga i otrzymać przebaczenie, musimy przyjść do Niego przez wiarę w tego wielkiego Arcykapłana.

Arcykapłan musiał też umieć okazywać współczucie dwóm grupom ludzi. Powinien być cierpliwy wobec tych, którym brakowało wiedzy, także wobec osób grzeszących z niewiedzy. Powinien również z łagodnością traktować tych, którzy zbłądzili, odchodząc od prawdy, obowiązku i szczęścia, oraz pomagać im wrócić na właściwą drogę. Troska o takich ludzi wymaga wielkiej cierpliwości i miłosierdzia. Arcykapłan sam podlegał ludzkiej słabości, dzięki czemu mógł rozumieć ludzkie życie od wewnątrz i współczuć ludziom.

Chrystus był odpowiedni do tej służby. Przyjął ludzką słabość, ale nie popełnił grzechu. To daje nam mocną zachętę, by przychodzić do Niego w każdym utrapieniu, bo rozumie nasz los. We wszystkich cierpieniach swojego ludu sam cierpi wraz z nim.

Arcykapłan musiał być także powołany przez Boga. Nikt nie mógł sam przywłaszczyć sobie tego zaszczytu, bo nie miał prawa rościć sobie do niego pretensji. Kto by to uczynił, wtargnąłby na urząd, do którego nie został powołany. Kapłaństwo było wielkim zaszczytem, ponieważ kapłan stał między Bogiem a człowiekiem, reprezentując Boga wobec ludzi, a ludzi wobec Boga w sprawach najwyższej wagi. Bóg jest źródłem wszelkiego prawdziwego zaszczytu i autorytetu, dlatego tylko ci, których powołuje, mogą oczekiwać Jego pomocy, przyjęcia i błogosławieństwa w swojej służbie.

Dotyczy to również Chrystusa. Nie wywyższył On samego siebie, przywłaszczając sobie ten urząd. Mógł prawdziwie powiedzieć, że nie szuka własnej chwały (Ewangelia Jana 8:50). Jako Bóg nie mógł otrzymać większej chwały. Jako człowiek i Pośrednik nie działał, zanim został posłany. Skoro sam nie przyjął tego urzędu na własną rękę, tym bardziej inni powinni zachować ostrożność.

Apostoł pokazuje następnie, że Chrystus przewyższa Aarona zarówno sposobem powołania, jak i świętością swojej osoby. Bóg powiedział do Chrystusa: „Ty jesteś moim Synem, Ja dziś zrodziłem Ciebie” (Księga Psalmów 2:7). Słowa te wskazują na Jego odwieczną relację z Bogiem, Jego niezwykłe poczęcie jako człowieka oraz pełną zdolność do pełnienia roli Pośrednika. Pokazują także miłość Boga do Niego, publiczne ustanowienie Go do tego urzędu oraz uznanie wszystkiego, czego dokonał i miał dokonać w ramach swojej służby. Bóg nigdy nie powiedział tego o Aaronie.

Bóg powiedział również: „Ty jesteś kapłanem na wieki, na wzór Melchizedeka” (Księga Psalmów 110:4). Melchizedek był kapłanem i królem, a jego urząd wskazuje na wyższe i trwałe kapłaństwo. Kapłaństwo Aarona było czasowe i przechodziło z jednego człowieka na drugiego. Kapłaństwo Chrystusa jest trwałe i należy do Niego osobiście. Jest kapłanem na wieki: Jego urząd nie przechodzi z ojca na syna i nigdy się nie kończy. Temat ten zostanie szerzej wyjaśniony w siódmym rozdziale.

Chrystus przewyższa Aarona także świętością. Pozostali kapłani musieli składać ofiary zarówno za własne grzechy, jak i za grzechy innych. Chrystus nie musiał składać ofiary za siebie, bo nie uczynił nic złego i w Jego ustach nie było podstępu (Księga Izajasza 53:9). Taki właśnie Arcykapłan był nam potrzebny.

Następnie ukazana zostaje służba Chrystusa w tym urzędzie i jej skutki. W dniach swego ziemskiego życia, kiedy przebywał w słabym ludzkim ciele, zanosił modlitwy i błagania.

Widzimy tu wyraźnie kilka rzeczy. Chrystus przyjął ludzkie ciało i przez pewien czas żył jako człowiek. Był prawdziwym człowiekiem, którego życie mierzyło się dniami. Powinno nas to uczyć, by cenić każdy dzień i wykonywać pracę właściwą temu dniowi, dopóki mamy ku temu sposobność.

W dniach swego ziemskiego życia Chrystus poddał się także śmierci. Odczuwał głód, był kuszony, krwawił i umarł. Jego ciało znajduje się teraz w niebie, lecz jest ciałem chwalebnym i duchowym.

Bóg Ojciec mógł ocalić Go od śmierci. Mógł nie dopuścić do Jego śmierci, ale tego nie uczynił, bo zniweczyłoby to wielki plan Jego mądrości i łaski. Gdyby Bóg ocalił Chrystusa od śmierci, co stałoby się z nami? Żydzi szydzili z Jezusa, wzywając Go, by teraz ocalił samego siebie, jeśli Bóg ma w Nim upodobanie (Ewangelia Mateusza 27:43). Ojciec nie sprawił jednak, by ominął Go ten gorzki kielich, ponieważ tylko w ten sposób mogliśmy uniknąć wypicia go do końca.

Podczas ziemskiego życia Chrystus zanosił do Ojca modlitwy i prośby. Było to znakiem Jego wstawiennictwa, czyli błagania za nami w niebie. Mamy wiele przykładów modlitwy Chrystusa. Modlił się w ogrodzie i podczas cierpienia (Ewangelia Mateusza 26:39; Ewangelia Mateusza 27:46), a także przed swoim cierpieniem, jak pokazuje Ewangelia Jana 17, gdzie modlił się za uczniów i za wszystkich, którzy uwierzą w Jego imię.

Modlitwom i prośbom Chrystusa towarzyszyły głośne wołania i łzy. Daje nam przykład nie tylko tego, że należy się modlić, lecz także tego, by modlić się z głębokim zaangażowaniem i żarliwością. Jak wiele zanosimy suchych modlitw, a jak niewiele takich, które płyną z serca.

Chrystus został wysłuchany w tym, czego się obawiał. W jaki sposób? Otrzymał siłę w swojej agonii, został bezpiecznie przeprowadzony przez śmierć i został wskrzeszony do chwały. Głęboko odczuwał gniew Boga i ciężar grzechu. Jego ludzka natura była bliska ugięcia się pod tym ogromnym brzemieniem i uległaby mu, gdyby Bóg nie przyszedł Mu z pomocą i pocieszeniem. Został jednak wysłuchany: Bóg podtrzymał Go w cierpieniu i śmierci. Prawdziwe wybawienie od śmierci polega na tym, by przejść przez nią bezpiecznie.

Wiele razy możemy wrócić do zdrowia po chorobie, ale nie jesteśmy w pełni wybawieni od śmierci, dopóki nie zostaniemy przez nią bezpiecznie przeprowadzeni. Ci, którzy dostępują takiego wybawienia, zostaną pewnego dnia całkowicie ocaleni przez chwalebne zmartwychwstanie. Zmartwychwstanie Chrystusa było jego rękojmią i pierwszym znakiem.

Przez cierpienie Chrystus nauczył się posłuszeństwa, choć był Synem (List do Hebrajczyków 5:8). Był Jednorodzonym Synem Ojca i można by sądzić, że to oszczędzi Mu cierpienia. Tak się jednak nie stało. Dlatego żadne dziecko Boże nie powinno oczekiwać życia wolnego od cierpienia. „Czy jest syn, którego ojciec nie karci?”

Chrystus również coś zyskał przez swoje cierpienia. Dobrowolnie cierpiąc, okazał doskonałe posłuszeństwo. Nigdy nie był nieposłuszny, a pełnię posłuszeństwa ukazał, gdy stał się posłuszny aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu. Pozostawił nam w tym przykład. My także powinniśmy uczyć się posłuszeństwa wśród trudności, a cierpienia powinny uczyć nas pokornego poddania się woli Boga.

Przez cierpienie Chrystus został doprowadzony do doskonałości i stał się źródłem wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni (List do Hebrajczyków 5:9). Cierpienie przygotowało Go do pełnienia Jego urzędu i, w pewnym sensie, uświęciło Go przez Jego własną krew. Przez cierpienie dokończył dzieła, które miał wykonać na ziemi, i pojednał ludzi z Bogiem. W ten sposób został doprowadzony do doskonałości, to znaczy stał się pełną i doskonałą ofiarą za grzech, doskonałym przebłaganiem, które usuwa winę grzechu.

Dzięki temu stał się źródłem wiecznego zbawienia dla ludzi. Nabył dla swojego ludu pełne wybawienie od grzechu i nieszczęścia oraz pełny udział w świętości i radości. Oznajmił to zbawienie w Ewangelii. Ofiaruje je w nowym przymierzu i posyła Ducha, który uzdalnia ludzi do jego przyjęcia.

To zbawienie jest jednak dane tylko tym, którzy są posłuszni Chrystusowi. Nie wystarczy znać o Nim faktów ani nawet wyznawać wiarę w Niego. Trzeba słuchać Jego słowa i być Mu posłusznym. Został ustanowiony, aby panować nad nami jako władca, czyli Król, a także zbawiać nas jako Zbawiciel.

Nie zbawi nikogo, kto nie zechce uznać Go za swego władcę. Pozostałych uzna za swoich wrogów i potraktuje ich odpowiednio. Tym zaś, którzy są Mu posłuszni, oddają Mu siebie, zapierają się samych siebie, biorą swój krzyż i idą za Nim, jest wielką przyczyną zbawienia. Będą Go za to wielbić na wieki.