List do Hebrajczyków 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa odnoszą prawdę o kapłaństwie Pana Jezusa Chrystusa, której Paweł już nauczał, do życia wierzących. Z ciepłem i żarliwością wzywa ich, by często myśleli o Chrystusie i uważnie na Niego patrzyli. Nikt w niebie ani na ziemi nie zasługuje na to bardziej niż Jezus.

Aby wzmocnić to wezwanie, Paweł najpierw zwraca się do czytelników serdecznym określeniem: „święci bracia, uczestnicy niebiańskiego powołania”. Są braćmi nie tylko Pawła, lecz także Chrystusa, a w Chrystusie są braćmi całego ludu Bożego. Cały lud Boży powinien darzyć się miłością i żyć jak jedna rodzina. Są też świętymi braćmi: świętymi nie tylko z nazwy czy z racji tego, co wyznają, lecz również w sercu i w codziennym życiu.

Niektórzy używali tego określenia żartobliwie lub obraźliwie, ale szydzenie ze świętości jest niebezpieczne. Ci, których wyśmiewa się za to, że należą do Chrystusa, powinni dążyć do prawdziwej świętości. Wtedy nie będą musieli wstydzić się tego miana. Pewnego dnia ci, którzy dziś z niego szydzą, uznają przynależność do tej świętej rodziny za największy zaszczyt i szczęście. Wierzący są także uczestnikami niebiańskiego powołania, ponieważ mają udział w środkach łaski i w pochodzącym z nieba Duchu łaski. Przez to powołanie Bóg wyprowadza ludzi z ciemności ku przedziwnej światłości i przygotowuje ich do życia z Nim w niebie.

Paweł wymienia następnie tytuły Chrystusa, na którego mają patrzeć. Jest On apostołem naszego wyznania, czyli najważniejszym posłańcem Boga, posłanym, by objawić wiarę i nadzieję, które wyznajemy. Jest także arcykapłanem naszego wyznania: ofiarował samego siebie za nasze grzechy, a teraz wstawia się za nami, abyśmy zostali przyjęci przez Boga. Jest Chrystusem, Mesjaszem, w pełni namaszczonym i przygotowanym do pełnienia obu tych urzędów. Jest Jezusem, naszym Zbawicielem i Uzdrowicielem, wielkim lekarzem dusz, podobnym do miedzianego węża, którego Mojżesz umieścił wysoko na pustyni, aby każdy, kto na niego spojrzał, został ocalony.

Naszym obowiązkiem jest więc uważnie rozważać, kim jest Chrystus. Mamy myśleć o tym, kim jest sam w sobie, kim jest dla nas teraz i kim będzie dla nas na zawsze. Trzeba skupiać na Nim uwagę i odpowiednio do tego postępować. Wielu ludzi wyznających wiarę w Chrystusa myśli o Nim rzadziej, niż powinno. Ci jednak, którzy pokładają w Nim nadzieję na zbawienie, powinni często o Nim pamiętać.

Takie uważne rozmyślanie o Chrystusie bardzo nam pomaga. Pogłębia naszą znajomość Jego osoby, pobudza miłość i posłuszeństwo oraz umacnia zaufanie do Niego. Nawet święci bracia i uczestnicy niebiańskiego powołania potrzebują zachęcać się nawzajem, by więcej myśleć o Chrystusie. Najlepsi wierzący wciąż myślą o Nim zbyt rzadko i zbyt powierzchownie. Powinniśmy też widzieć Chrystusa takim, jakim ukazuje Go Pismo Święte, a nie takim, jakiego podpowiadają nam własne domysły czy wyobrażenia.

Paweł podaje kilka powodów, dla których powinniśmy tak postępować. Po pierwsze, Chrystus jest wierny Temu, który Go ustanowił, tak jak Mojżesz był wierny w całym domu Bożym. Chrystus jest ustanowionym przez Boga Pośrednikiem, czyli Tym, który z Bożego posłania i za Jego aprobatą staje między Bogiem a grzesznikami. Wiernie wypełnia każdy element tej misji i w pełni realizuje powierzone Mu zadanie, zarówno przez Ojca, jak i przez Jego lud. Jest wierny Bogu tak, jak Mojżesz był wierny w Kościele Starego Przymierza. Miało to wielkie znaczenie dla żydowskich czytelników, którzy darzyli Mojżesza wielkim szacunkiem.

Paweł wskazuje też na większą chwałę i doskonałość Chrystusa w porównaniu z Mojżeszem, dlatego wierzący tym bardziej powinni na Niego zważać. Chrystus zbudował dom, a Mojżesz był tylko jego częścią. Mówiąc o „domu”, Paweł ma na myśli Kościół Boży: lud zgromadzony pod władzą Chrystusa jako jego Głowy, z przywódcami i porządkiem ustanowionym zgodnie z Jego prawem. Chrystus budował ten dom w każdej epoce. Mojżesz służył w nim, pod władzą Chrystusa, pomagając nim kierować i umacniać go, lecz Chrystus jest Stwórcą wszystkiego, ponieważ jest Bogiem. Tylko Bóg mógł zbudować Kościół, tak jak tylko Bóg mógł stworzyć świat.

Kościół potrzebował tej samej wszechmocnej siły, która stworzyła świat, bo Bóg ukształtował go z ludzi, którzy sami z siebie nie nadawali się do takiego dzieła. Chrystus wyznaczył plan, dostarczył materiałów i mocą swoją ukształtował z nich lud dla siebie. Połączył i uporządkował ten dom, a jego zwieńczeniem uczynił własną obecność, która jest jego prawdziwą chwałą. Chrystus jest również Panem tego domu, nie tylko jego budowniczym. Nazywa się go Jego domem, ponieważ jest Synem Bożym. Mojżesz był jedynie wiernym sługą, który świadczył o tym, co miało zostać objawione później. Chrystus, jako odwieczny Syn, jest prawowitym Właścicielem i Władcą Kościoła.

Paweł kończy słowami, które niosą wierzącym pociechę: „Jego domem jesteśmy”. Każdy wierzący osobiście jest mieszkaniem Boga, bo mieszka w nim Duch Święty, a Chrystus przez wiarę mieszka w jego sercu. Wszyscy wierzący tworzą też jedność, złączeni łaską, prawdą, ustanowieniami, dyscypliną kościelną i wspólnym oddawaniem czci Bogu.

Ludzie należący do tego domu są rozpoznawalni po tym, że do końca zachowują ufność i radość płynącą z nadziei. Oznacza to, że odważnie i otwarcie wyznają prawdy Ewangelii, na których opiera się ich nadzieja łaski i chwały. Żyją w świetle tej nadziei i znajdują w niej świętą radość. Trwają w tym niezachwianie aż do końca, niezależnie od trudności, które ich spotykają.

Widzimy więc, że nie wystarczy dobrze rozpocząć życie w wierze w Chrystusa. Trzeba również wytrwać i pozostać wiernym aż do końca. Taka jest droga tych, którzy chcą mieć udział w zaszczytach i przywilejach domowników Chrystusa.

Po pierwsze, powinni przyjąć prawdy Ewangelii zarówno umysłem, jak i sercem. Po drugie, na tych prawdach oprzeć swoją nadzieję na szczęście. Po trzecie, otwarcie je wyznawać. Po czwarte, postępować zgodnie z nimi, aby ich wiara była wyraźna i by mogli nadal radować się nadzieją. A potem trwać w tym wszystkim aż do końca.

Krótko mówiąc, mają żyć w wierze i praktykować Ewangelię w sposób bliski Bogu, konsekwentny, odważny i wytrwały. Wtedy, gdy przyjdzie ich Mistrz, uzna ich za swoich i pochwali.