List do Hebrajczyków 13:18 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł najpierw prosi wierzących Hebrajczyków, żydowskich chrześcijan, aby modlili się za niego i jego współpracowników (List do Hebrajczyków 13:18). Prosi, by modlili się za niego, Tymoteusza i pozostałych, którzy trudzą się w służbie Ewangelii. Ludzie powinni modlić się za swoich duszpasterzy, ponieważ oni potrzebują modlitw wspólnoty. Im gorliwiej wierzący modlą się za tych, którzy im służą, tym większych owoców mogą oczekiwać z ich posługi.

Powinni prosić Boga, by uczył tych, którzy mają ich nauczać. Powinni modlić się, aby obdarzał ich czujnością, mądrością, gorliwością i owocnością. Powinni też prosić, by wspierał ich w pracy, pomagał dźwigać ciężary i umacniał w chwilach pokusy. Paweł podaje dwa powody, dla których prosi o taką modlitwę.

Po pierwsze, mówi, że ufa, iż ma czyste sumienie i pragnie postępować uczciwie we wszystkim (List do Hebrajczyków 13:18). Wielu Żydów źle oceniało Pawła, bo choć sam był Hebrajczykiem, odrzucił prawo lewickie, związane z kapłanami i składaniem ofiar, a głosił Chrystusa. Dlatego z łagodnością broni swojej uczciwości. Mówi skromnie, że ufa, zamiast twierdzić, że wie na pewno, czym daje przykład pokory i uczy, by nie ufać sobie z nadmierną pewnością. Dobre sumienie jest czyste, wrażliwe, wierne i zgodne z prawdą Bożą. Obejmuje wszystkie Boże przykazania, obowiązki wobec Boga i innych ludzi, a szczególnie te związane ze służbą.

Nawet osoby mające takie dobre sumienie potrzebują modlitw innych. Uważni i wierni duszpasterze są błogosławieństwem dla ludzi i zasługują na ich modlitwę. Drugim powodem, dla którego Paweł o nią prosi, jest nadzieja, że dzięki modlitwom szybciej będzie mógł do nich wrócić (List do Hebrajczyków 13:19). Widać stąd, że wcześniej był wśród nich, naprawdę pragnął ponownie ich odwiedzić i wierzył, że modlitwa sprawi, iż jego powrót będzie błogosławieństwem dla obu stron. Gdy duszpasterze przychodzą jako odpowiedź na modlitwę, często towarzyszy im większy pokój, a ich służba przynosi ludziom więcej pożytku. Powinniśmy prosić w modlitwie o wszystkie błogosławieństwa.

Po drugie, Paweł modli się za nich, skoro sam jest gotów zrobić dla nich to, o co prosi ich dla siebie. Zaczyna od słów o Bogu pokoju (List do Hebrajczyków 13:20). To piękny tytuł, bo Bóg otworzył drogę do pokoju między sobą a grzesznikami i miłuje pokój na ziemi, szczególnie w swoich wspólnotach. Paweł przypomina następnie, czego Bóg dokonał: wskrzesił z martwych naszego Pana Jezusa. Jezus powstał dzięki własnej mocy, a zarazem działał w tym Ojciec, pokazując, że sprawiedliwości stało się zadość, a prawo zostało wypełnione. Chrystus zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, czyli po to, byśmy zostali uznani za sprawiedliwych przed Bogiem. Ta sama moc, która Go wskrzesiła, może dokonać wszystkiego, czego potrzebujemy.

Paweł nazywa Chrystusa naszym Panem Jezusem i wielkim Pasterzem owiec. Jezus jest naszym Władcą i Zbawicielem, a także obiecanym Pasterzem, o którym mówi Księga Izajasza 40:11. Sam powiedział, że jest dobrym pasterzem (Ewangelia Jana 10:14–15). Duszpasterze są jedynie pasterzami podległymi Chrystusowi; to On jest wielkim Pasterzem. Tytuł ten ukazuje Jego głęboką troskę o swój lud. Jego lud jest trzodą, którą karmi, prowadzi i otacza opieką.

Paweł wyjaśnia następnie, że Bóg zostaje pojednany z ludźmi, a Chrystus zostaje wskrzeszony dzięki krwi wiecznego przymierza (List do Hebrajczyków 13:20). Krew Chrystusa zaspokoiła wymogi Bożej sprawiedliwości i zapewniła Mu uwolnienie od śmierci po spłaceniu naszego długu. Jest też pieczęcią wiecznego przymierza, trwałej więzi między Bogiem a Jego ludem. Paweł prosi następnie, aby Bóg uzdolnił wierzących do każdego dobrego dzieła (List do Hebrajczyków 13:21). Chodzi o to, by osiągnęli pełnię świętości, mieli jasne umysły, czyste serca, gorące uczucia, wytrwałą wolę i siłę do pełnienia wszelkich dobrych obowiązków już teraz, a w końcu byli w pełni przygotowani na niebo.

Bóg doskonali swój lud, kształtując w nim to, co Mu się podoba, przez Jezusa Chrystusa. Żadne dobro nie powstaje w nas bez działania Boga. To On działa w nas, zanim staniemy się zdolni do jakiegokolwiek dobrego dzieła. Nie otrzymujemy też od Boga żadnego dobra inaczej niż przez Jezusa Chrystusa, ze względu na Niego i za sprawą Jego Ducha. Dlatego wszelka chwała należy się Chrystusowi, bo On jest źródłem wszelkiego dobra zaszczepionego w nas i wszelkich dobrych dzieł, które podejmujemy. Na to każdy wierzący powinien odpowiedzieć: „Amen”.

Po trzecie, Paweł informuje Hebrajczyków, że Tymoteusz został uwolniony, i wyraża nadzieję, że wkrótce odwiedzi ich razem z nim (List do Hebrajczyków 13:23). Tymoteusz, współpracownik Pawła, był najpewniej więziony z powodu Ewangelii, ale został już wypuszczony. Uwięzienie wiernych duszpasterzy jest dla nich zaszczytem, a ich uwolnienie przynosi radość wspólnocie. Paweł cieszy się na myśl o spotkaniu z Tymoteuszem, a także o wspólnej wizycie u Hebrajczyków. Wierni duszpasterze cenią sobie możliwość pisania do wspólnot Chrystusa i czerpią z tego radość.

Po czwarte, po krótkim omówieniu listu i zachęcie, by zwrócili na niego uwagę (List do Hebrajczyków 13:22), Paweł kończy pozdrowieniami i zwięzłym, uroczystym błogosławieństwem. Przekazuje pozdrowienia od siebie dla ich przywódców i wszystkich świętych, czyli tamtejszych wierzących. Przesyła im też pozdrowienia od chrześcijan z Italii. Miłość chrześcijańska powinna być zapisana w sercach wierzących i łączyć ich wzajemnie. Prawdziwa religijność uczy najlepszej życzliwości i uprzejmości; nie jest surowa ani przygnębiająca.

Na zakończenie Paweł krótko błogosławi adresatów, prosząc, by łaska była z nimi wszystkimi (List do Hebrajczyków 13:25). Prosi, aby towarzyszyła im przychylność Boga i by Jego łaska nadal działała w nich i pośród nich, przynosząc teraz owoce świętości, które są przedsmakiem przyszłej chwały. Gdy lud Boży kończy rozmowę lub korespondencję, dobrze jest rozstać się z modlitwą i prosić dla siebie nawzajem o nieustanną obecność Bożej łaski, aby móc spotkać się ponownie w świecie uwielbienia.