List do Hebrajczyków 13:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się zaraz po fragmencie, w którym w Liście do Hebrajczyków 13:12–13 mowa o Jezusie, który poniósł mękę poza miastem, i o wyjściu poza obóz, by dzielić Jego zniewagi. Słowo „przez Niego” wiąże więc wdzięczność z tą drogą naznaczoną odrzuceniem. Autor nie stawia tu warunku dobrego nastroju. Mówi o „ofierze czci” i o „owocu warg”, czyli o słowach, które wyznają imię Boga. Ten obraz dotyka czegoś bardzo ludzkiego: głos potrafi wyznać wiarę, zanim serce nadąży za nim. Przysłówek „nieustannie” sugeruje, że takie wyznanie nie jest jednorazowym gestem zarezerwowanym dla spokojnych dni. Może trwać także wtedy, gdy modlitwa brzmi bardziej jak westchnienie niż pieśń, a słowa wychodzą z trudem. Tekst nie opisuje tej ofiary jako pięknej ani łatwej. Nazywa ją owocem, a owoc rodzi się z tego, co już wcześniej zostało przeżyte i oddane. W Liście do Hebrajczyków 13:16 autor łączy ten wątek z dobroczynnością i wzajemną więzią, mówiąc, że Bóg cieszy się takimi ofiarami. Cześć wyznania i cześć miłości zostają tu obok siebie, jak dwie strony tej samej drogi.

W Liście do Hebrajczyków 13:15 uwielbienie zostaje nazwane ofiarą: „Przez Niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę czci, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię”. Słowo „więc” łączy tę zachętę z wcześniejszym wskazaniem na Jezusa, który cierpiał poza miastem, aby uświęcić lud. Dostęp do Boga nie opiera się zatem na zasługach składającego ofiarę, lecz na Chrystusie. „Owoc warg” oznacza słowa, które wyznają imię Boga i oddają Mu cześć. Nie chodzi jednak o sam religijny język, jakby wypowiadanie właściwych formuł wystarczało niezależnie od życia. Następny werset wymienia dobroczynność i wzajemną więź jako ofiary, które podobają się Bogu. Autor nie przeciwstawia więc uwielbienia czynnej miłości: pokazuje różne, powiązane sposoby odpowiadania Bogu. „Nieustannie” nie musi oznaczać nieprzerwanego mówienia. Wskazuje raczej na trwałą orientację życia: także pośród trudności wspólnota wyznaje, komu ufa i do kogo należy. Tak rozumiana cześć nie jest próbą zasłużenia na Bożą przychylność. Jest odpowiedzią składaną przez Chrystusa i widoczną zarówno w słowach, jak i w relacjach.

W Liście do Hebrajczyków 13:15 autor pisze: „Przez Niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę czci, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię”. Werset pojawia się tuż po słowach o wyjściu poza obóz i o tym, że nie mamy tu trwałego miasta. Ofiara, o której mowa, nie ma już postaci zwierzęcia spalanego w świątyni. Ma postać mowy, która wyznaje imię Jezusa, a przez Niego wierni mogą składać ją Bogu. Taka ofiara rozgrywa się w zwykłych dniach. Kobieta, która w pracy spokojnie mówi o Bożej wierności, gdy inni narzekają, składa ją w biurze, a nie w kościele. Mężczyzna, który przy stole dziękuje za jedzenie, robi to samo w kuchni. Wers nie wymienia wielkich gestów, tylko wargi, czyli najzwyklejszą mowę człowieka. Słowo „nieustannie” wskazuje na rytm, a nie na jednorazowe wzniesienie. Werset 16 w tym samym liście dodaje, że Bóg cieszy się także dobroczynnością i wzajemną więzią. Wyznanie i czyn stoją więc obok siebie jako dwie formy tej samej ofiary. W tym zdaniu codzienna rozmowa przestaje być czymś poza sprawami Bożymi, bo także to, co wypowiadają wargi, należy do wiary.

„Przez Niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę czci” — te słowa kierują uwagę ku Jezusowi, przez którego uwielbienie staje się odpowiedzią na Boże działanie. Nie jest ono jedynie wzniosłą chwilą ani pięknym brzmieniem słów. To „owoc warg”, które wyznają Jego imię: widzialny znak przynależności do Chrystusa, także wtedy, gdy życie nie układa się łatwo. W tym samym rozdziale wyznanie wiary splata się z gościnnością, pamięcią o więźniach i dobroczynnością. W kolejnym zdaniu dobroć wobec innych również zostaje nazwana ofiarą miłą Bogu. Cześć wypowiadana ustami nie odrywa więc od codzienności. Może brzmieć w prawdzie, która nie wypiera się Jezusa, i znajdować potwierdzenie w dłoni otwartej na potrzebującego. Słowo „nieustannie” nie musi oznaczać nieprzerwanego wypowiadania formuł. Wskazuje na wierność, która trwa w zmiennych porach życia. Wierzący nie ma tutaj trwałego miasta; szuka przyszłego. Dlatego wyznawanie imienia Jezusa jest zakorzenione dalej niż w doraźnym powodzeniu. Niesie nadzieję ku temu, co ma przyjść, a zarazem nadaje wagę temu, co dziś zostaje ofiarowane Bogu.