List do Hebrajczyków 13:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka obraz ofiar, których ciała zwierząt palono poza obozem, i przenosi go na Jezusa. Autor Listu do Hebrajczyków opisuje w nim zarówno miejsce, jak i samotność tego, kto zostaje wyprowadzony poza granicę tego, co znane i bezpieczne. W następnym wersecie czytamy, że również wierni są zachęceni, by wyjść do Niego poza obóz. W tym zdaniu słychać coś bardzo ludzkiego. Wykluczenie, odrzucenie i ból, który dzieje się na uboczu, znają ludzie z własnych doświadczeń, także ci, którzy dziś czują się na zewnątrz swojego życia. List jednak nie zatrzymuje się na samym bólu. Jezus, który cierpi poza miastem, pozostaje w tym miejscu w pełni obecny, a to właśnie Jego krew ma uświęcić lud. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że bolesne miejsce nie dzieli od Bożej świętości. Jezus pozostaje blisko nawet wtedy, gdy zostaje wyprowadzony poza miasto, a w tym zewnętrznym cierpieniu dokonuje się uświęcenie. Dla kogoś, kto czuje się odsunięty, zmęczony albo samotny, ten obraz bywa cichą nadzieją, że Bóg potrafi być obecny również tam, gdzie wydaje się najbardziej nieobecny.

W Liście do Hebrajczyków 13:12 miejsce śmierci Jezusa ma znaczenie teologiczne. Autor nawiązuje do obrzędu, w którym ciała zwierząt ofiarnych wynoszono poza obóz, i zestawia go z męką Jezusa poza miastem. Nie chodzi jedynie o szczegół topograficzny: Jezus oddaje życie, aby swoją krwią uświęcić lud, czyli przeznaczyć go dla Boga. Jego śmierć jest tu przedstawiona jako ofiara, która ustanawia szczególną więź między Bogiem a ludem. „Poza miastem” oznacza również miejsce poza zwyczajnym porządkiem i bezpieczeństwem wspólnoty. W następnym wersecie autor wzywa, by wyjść do Jezusa poza obóz i dzielić Jego zniewagi. Nie jest to zachęta do szukania cierpienia ani twierdzenie, że każda krzywda ma taki sam sens. To wezwanie, by nie odwracać się od Jezusa, gdy wierność Jemu przynosi odrzucenie. Dalszy kontekst przypomina, że wierzący nie mają trwałego miasta na ziemi, lecz oczekują przyszłego. Werset łączy więc ofiarę Jezusa z tożsamością ludu: jego przynależność do Boga opiera się na Chrystusie, a nie na uznaniu otoczenia.

Autor listu przypomina obraz ofiar, których ciała palono poza obozem. Krew zwierząt wnoszono do świątyni, a same ciała wynoszono za granicę obozu. Ten szczegół prowadzi wprost do Jezusa, który cierpiał poza miastem, czyli poza przestrzenią, w której utrzymywano porządek i czystość. Werset łączy cel i sposób: „aby swoją krwią uświęcić lud, poniósł mękę poza miastem”. Celem jest uświęcenie ludu, a środkiem jest krew Chrystusa. Tekst nie mówi o ludzkich zasługach ani o starannie budowanej pobożności. Mówi o tym, co zostało dokonane przez Chrystusa, a lud jest tym, komu to dano. Najbardziej poruszające jest miejsce cierpienia. Chrystus został wyprowadzony tam, gdzie przebywali odrzuceni i nieczyści, i tam przyjął mękę. Dalsze wersety mówią o wyjściu do Niego poza obóz i o dzieleniu Jego zniewag. Ten obraz nie opisuje wygodnej religijności. Pokazuje wierność, która idzie za Chrystusem tam, gdzie nie ma uznania ani bezpiecznego miejsca. Świętość ludu ma swoje źródło poza nim samym, a więc nie zależy od tego, kto zajmuje lepsze miejsce w obozie. Zależy od Tego, który poniósł cenę za wszystkich.

Jezus poniósł mękę „poza miastem”, w miejscu oddalenia i hańby. List do Hebrajczyków przywołuje wcześniejszy obraz ofiary, której pozostałości palono poza obozem, i ukazuje w nim coś głębszego: Jezus oddaje siebie, aby swoją krwią uświęcić lud. Świętość nie jest tu ludzkim osiągnięciem ani nagrodą za bezbłędne życie. Jej źródłem jest Jego dar, który ustanawia więź między Nim a tymi, których obejmuje. To położenie ma znaczenie także dla dalszych słów listu: wierzący są wezwani, by wyjść do Jezusa poza obóz i dzielić Jego zniewagi. Nie oznacza to szukania cierpienia, lecz gotowość, by nie porzucać Chrystusa wtedy, gdy wierność kosztuje uznanie lub bezpieczeństwo. Obok tego wezwania pojawia się obraz miasta, które dopiero ma przyjść. Doczesne miejsce nie jest więc ostatecznym domem, choć właśnie tutaj miłość wyraża się przez gościnność, pamięć o uwięzionych i wzajemną więź. Krew Jezusa prowadzi ku wspólnocie i nadziei, która sięga poza to, co trwałe tylko przez chwilę. Jego miejsce poza miastem staje się drogą do przyszłego miasta Bożego.