List do Hebrajczyków 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu wielki obowiązek, do którego apostoł wzywa Hebrajczyków i którego wypełnienia szczególnie od nich oczekuje. Mają odrzucić wszelki ciężar i grzech, który ich usidla, a następnie wytrwale biec w wyścigu wyznaczonym im przed nimi. Obowiązek ten składa się z dwóch części: przygotowania i działania.

Najpierw mają się przygotować, odrzucając wszelki ciężar i grzech. Przez „wszelki ciężar” rozumie się każde niezdrowe przywiązanie i nadmierną troskę o ciało, doczesne życie oraz świat. Troska o sprawy ziemskie jest dla duszy jak martwy ciężar: ściąga ją w dół, gdy powinna się wznosić, i powstrzymuje ją, gdy powinna iść naprzód.

„Grzech, który nas usidla”, to grzech, który ma nad nami największą przewagę ze względu na naszą sytuację, usposobienie lub towarzystwo, w którym przebywamy. Może chodzić o niewiarę, grzech prowadzący do potępienia, albo — szczególnie w przypadku Żydów — o silne przywiązanie do dawnego sposobu życia opartego na starym przymierzu. W każdym razie trzeba odrzucić wszelkie przeszkody, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne.

Po drugie, mają wytrwale biec w wyścigu, który został im wyznaczony. Apostoł posługuje się tu językiem zawodów sportowych, takich jak wyścigi olimpijskie. Chrześcijanie mają do przebiegnięcia wyścig zarówno w służbie, jak i w cierpieniu — drogę czynnego posłuszeństwa i cierpliwego wytrwania.

Wyścig ten został im wyznaczony. Bóg wskazał jego drogę przez swoje Słowo oraz przykłady wiernych ludzi, ten otaczający ich wielki obłok świadków. Droga ma jasno określone granice i wskazówki, a także wyznaczony cel, ku któremu biegną, i nagrodę, o którą się starają.

Trzeba biec w tym wyścigu z cierpliwością i wytrwałością. Potrzebna będzie cierpliwość, by znosić trudności napotykane po drodze, oraz wytrwałość, by oprzeć się każdej pokusie zatrzymania się lub zboczenia z drogi. Wiara i cierpliwość są zwycięskimi cnotami, dlatego trzeba podtrzymywać je przy życiu i w działaniu.

Chrześcijan zachęca jeszcze wspanialszy przykład niż wszyscy wcześniej wspomniani: Pan Jezus Chrystus. Mają patrzeć na Jezusa, sprawcę i dokończyciela naszej wiary — Tego, który ją zapoczątkowuje, doprowadza do końca i prowadzi do jej nagrody (List do Hebrajczyków 12:2). Jest On wielkim przewodnikiem i wzorem wiary, bo zaufał Bogu. Wysłużył nam również Ducha, który daje wiarę, ustanowił jej regułę i swoją mocą wzbudza wiarę w swoim ludzie.

Jezus jest także dokończycielem naszej wiary. Wypełnia wszystkie obietnice i proroctwa Pisma, a w duszach swojego ludu doprowadza do końca dzieło łaski. Jest również sędzią i nagrodzicielem wiary: rozstrzyga, kto osiąga cel, a od Niego i w Nim wierzący otrzymują nagrodę.

Chrystus doświadczył wielkich prób w swoim wyścigu. Zniósł sprzeciw grzeszników skierowany przeciwko Niemu (List do Hebrajczyków 12:3), czyli nieustanny opór wyrażany słowami i czynami. Ciągle stawali Mu na drodze i sprzeciwiali się Jego wielkiemu dziełu. Choć z łatwością mógł ich zdemaskować i uciszyć, z wielką cierpliwością znosił ich złe postępowanie.

Ich sprzeciw był wymierzony bezpośrednio w samego Chrystusa: w Jego osobę jako Boga i człowieka, Jego władzę oraz Jego nauczanie. A jednak zniósł to wszystko. Zniósł także krzyż i wszelkie cierpienia, które spotkały Go na świecie, aż po bolesną, hańbiącą i przeklętą śmierć, podczas której zaliczono Go do przestępców — najgorszych zbrodniarzy. Wszystko to wytrzymał z niewzruszoną cierpliwością i stanowczością.

Pogardził hańbą. Zniewagi, które spotykały Go za życia i w chwili śmierci, uznał za nic. Był ponad nimi. Znał swoją niewinność i wielkość, a niewiedzę i złośliwość tych, którzy Go wyszydzali, uważał za nic nieznaczące.

Tym, co podtrzymywało ludzką duszę Chrystusa pośród tak bezmiernego cierpienia, była przygotowana dla Niego radość. Widział dobro, które miało wyniknąć z Jego cierpień. Cieszył się, że dzięki nim zadośćuczyni Bożej sprawiedliwości, ochroni Jego cześć i władzę, pojedna Boga z człowiekiem, przypieczętuje przymierze łaski i będzie jego Pośrednikiem, otworzy drogę zbawienia nawet największym grzesznikom oraz zbawi wszystkich, których dał Mu Ojciec. Miał też stać się pierworodnym pośród wielu braci. Taka radość była przed Nim.

Nagrodą za Jego cierpienie było zasiadanie po prawicy tronu Boga. Jako Pośrednik Chrystus został wyniesiony na najwyższe miejsce czci, władzy i wpływu. Zasiada po prawicy Ojca. Wszystko, co przechodzi między niebem a ziemią, przechodzi przez Niego. Działa we wszystkim, co się dokonuje, i zawsze żyje, aby wstawiać się za swoim ludem.

Naszym obowiązkiem wobec Jezusa jest patrzeć na Niego, to znaczy stale mieć Go przed oczami jako wzór i wielkie źródło zachęty. Mamy też zwracać się do Niego po wskazówki, pomoc i przychylność w każdym cierpieniu. Powinniśmy głęboko się nad Nim zastanawiać, dużo o Nim myśleć i porównywać Jego doświadczenie z własnym.

Wtedy zobaczymy, że cierpienia Chrystusa znacznie przewyższały nasze zarówno rodzajem, jak i miarą, a Jego cierpliwość daleko przewyższa naszą. Jego cierpliwość jest doskonałym wzorem, za którym mamy podążać.

Pomoże nam to także nie znużyć się i nie upaść na duchu (List do Hebrajczyków 12:3). Nawet najlepsi wierzący mogą męczyć się i słabnąć pod ciężarem prób, zwłaszcza gdy są one dotkliwe i trwają długo. Wynika to ze słabości łaski i wciąż obecnej mocy grzechu.

Najlepszym sposobem, by temu zapobiec, jest patrzeć na Jezusa i rozmyślać o Nim. Wiara i rozważanie przynoszą nową siłę, pociechę i odwagę. Jezus obiecał, że jeśli będziemy cierpieć razem z Nim, będziemy też z Nim królować. Ta nadzieja będzie dla nas hełmem.