List do Hebrajczyków 1:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o tym, co z natury się kończy. Niebiosa i ziemia, opisane wcześniej jako dzieło rąk Pana, mają przeminąć i zestarzeć się jak szata. Kto stracił dom, zdrowie albo bliską osobę, zna uczucie, że grunt pod nogami nie jest pewny, i wtedy słowa o przemijaniu brzmią bardzo konkretnie. Autor listu nie zatrzymuje się jednak na kruchości świata. Zestawia ją z tym, że „Ty zostaniesz i wszystko zestarzeje się jak szata”, a Syn, do którego ten psalm zostaje odniesiony, trwa. Trwałość nie należy więc do tego, co stworzone, lecz do Tego, który je ustanowił. Obraz szaty jest szczególnie poruszający. Ubranie się zużywa, blaknie i zostaje odłożone, a człowiek, który je nosił, pozostaje sobą. Fragment nie obiecuje, że zmiany nas ominą ani że ból nie przyjdzie. Mówi natomiast, że ponad przemijaniem jest Ktoś, kto się nie zmienia. Właśnie to daje spokojną nadzieję, która nie udaje, że koniec nie boli.

W Liście do Hebrajczyków 1:11 słowa „One przeminą, ale Ty zostaniesz i wszystko zestarzeje się jak szata” należą do wypowiedzi skierowanej do Syna. Werset 10 nazywa Go Panem, przez którego ręce powstały ziemia i niebiosa, a werset 12 rozwija kontrast: stworzenie się odmieni, On pozostanie ten sam. Nie chodzi więc o ogólną uwagę o przemijaniu, lecz o tożsamość Syna wobec całego stworzonego porządku. Obraz szaty mówi o czymś, co zużywa się i może zostać odłożone. Nie oznacza, że świat jest bezwartościowy ani że tekst podaje termin jego końca. Podkreśla raczej różnicę między tym, co stworzone i podlega zmianie, a Tym, który nie starzeje się ani nie traci swojej wierności. To rozróżnienie nadaje wagę wcześniejszym słowom rozdziału: Syn podtrzymuje wszystko słowem swojej potęgi. Jego trwałość nie jest więc odległą cechą, obojętną wobec świata; należy do Tego, od którego świat zależy. Gdy to, co wydaje się stałe, okazuje się kruche, tekst kieruje uwagę ku niezmiennemu Synowi. Jego panowanie nie podlega zużyciu wraz ze stworzeniem.

Ten fragment mówi o tym, co ma swój koniec. Ziemia i niebiosa, które Bóg osadził na początku, zestarzeją się jak szata. Wers 11 mówi to wprost: „One przeminą, ale Ty zostaniesz i wszystko zestarzeje się jak szata”. Przemijanie stworzenia stoi tu obok trwałości Syna, a nie w jej cieniu. W zwykłym życiu łatwo to zobaczyć. Ktoś buduje dom, kupuje samochód i odkłada pieniądze na przyszłość. Po latach dach wymaga remontu, auto się zużywa, a wartość oszczędności maleje. Z tego nie wynika, że majątku nie trzeba roztropnie pilnować. Wynika z tego, że nie można na nim opierać całego poczucia bezpieczeństwa. Autor listu nie zostawia tej myśli bez oparcia. Wcześniej nazywa Syna dziedzicem wszystkich rzeczy i mówi, że to przez Niego Bóg stworzył świat. Ten sam Syn, według wersu 3, podtrzymuje wszystko słowem swojej potęgi. Trwałość Chrystusa nie jest więc obojętnym przeczekaniem nad upadkiem świata. Jest trwałością Tego, który świat utrzymuje.

W Liście do Hebrajczyków 1:11 słowa „One przeminą, ale Ty zostaniesz” odnoszą się do ziemi i niebios, dzieła Bożych rąk. Obraz szaty, która się starzeje, nie odbiera stworzeniu wartości. Ukazuje jego przemijalność wobec Syna, którego trwanie nie zależy od czasu ani od trwałości świata. Rozdział przedstawia Syna jako Tego, przez którego Bóg przemówił i przez którego stworzył wszechświat. To właśnie do Niego skierowane są słowa o niezmienności: „Ty zaś jesteś Ten sam, a Twoje lata się nie skończą”. Nadzieja tego fragmentu nie opiera się więc na przekonaniu, że obecny porządek nigdy się nie zachwieje. Jej centrum stanowi Chrystus, wierny i trwały, gdy wszystko, co wydaje się stałe, podlega przemianie. Ta perspektywa nie unieważnia codziennych spraw. Praca, dom i ludzkie więzi mają znaczenie, choć nie mogą być fundamentem wieczności. Jak ubranie, które służy przez pewien czas, należą do stworzonego świata i jego ograniczeń. Werset kieruje uwagę ku Temu, którego obecność nie starzeje się wraz z tym światem. Przemijanie nie ma ostatniego słowa, ponieważ Syn pozostaje.