Księga Aggeusza 2:20 – znaczenie i zastosowanie

Po przemówieniu Aggeusza do ludu tego samego dnia pojawia się kolejne słowo, skierowane do przywódców, a szczególnie do Zorobabela, namiestnika Judy. To on przewodził temu dobremu dziełu, dlatego Bóg przekazuje mu osobne przesłanie. Daje do zrozumienia, że Zorobabel ma usłyszeć je osobiście, ponieważ myślał nie tylko o codziennych potrzebach.

Lud martwił się o swoje pola zbożowe i winnice. Bóg obiecał, że plony będą dobre, a ta obietnica powinna uśmierzyć ich lęk. Zorobabela niepokoiła jednak także szersza przyszłość: otaczające ich narody i zmieniająca się władza królestw. Zastanawiał się, jak tak mały lud, mający tak słabego władcę, zdoła trwać i wiernie służyć Bogu. Odpowiedź Boga była prosta: ma mu powiedzieć, że wszystko będzie dobrze z nim i z tymi, którzy przy nim pozostaną, aby te słowa dodały mu otuchy.

Najpierw Zorobabel słyszy, że narody ziemi czeka wielkie wstrząśnienie, i nie powinien się nim przerazić. Bóg już zapowiedział: „Wstrząsnę niebem i ziemią”, a teraz powtarza te słowa ze względu na Zorobabela (Księga Aggeusza 2:21–22). Świat nieustannie się zmienia, lecz bywają chwile szczególnego zamętu. Jeśli jednak ziemia zostaje wstrząśnięta, Bóg czyni to, by wypędzić niegodziwych (Księga Hioba 38:13).

W wizjach opisanych w Księdze Objawienia trzęsienia ziemi nie oznaczają, że Kościół dozna krzywdy. W tym miejscu wstrząśnięcie niebem i ziemią oznacza, że pyszni władcy zostaną złamani i poniżeni. Bóg zapowiada, że obali tron królestw. Babilon, który przez długi czas był tronem królestw, już upadł, a każda kolejna potęga także upadnie we właściwym czasie. Choć władcy mogą wydawać się silni, ich siła zawiedzie, nawet jeśli pokładają ufność w rydwanach i koniach (Księga Psalmów 20:7).

Bóg mówi również, że te potęgi zostaną pokonane mieczem jednego brata przeciw drugiemu. Oznacza to, że żadna ziemska władza nie zdoła oprzeć się Jego sądowi. To ostrzeżenie dla każdego wroga Kościoła Bożego, który nie chce się opamiętać i oddać Bogu chwały. Zapowiedź ta wskazuje także na przyszłe zwycięstwo Chrystusa nad mocami ciemności: obali On tron Szatana, władcy tego świata, i odbierze mu zbroję, w której pokładał ufność. Ostatecznie wszelkie przeciwne panowanie, władza i moc zostaną obalone, aby królestwo mogło zostać przekazane Bogu Ojcu.

Zorobabel otrzymuje również obietnicę, że pośród tych wstrząsów będzie bezpieczny pod opieką Boga (Księga Aggeusza 2:23). Ponieważ wiernie uczestniczył w odbudowie domu Bożego, Bóg daje mu obietnicę podobną do tej, którą złożył Dawidowi. Zapewnia, że umocni go i da mu bezpieczeństwo, nawet w dniu, gdy wstrząśnie niebem i ziemią. Obietnica dotyczy zarówno samego Zorobabela, jak i jego rodu. On oddał Bogu cześć, a Bóg odda mu cześć.

Potomkowie Zorobabela sprawujący władzę w Judzie również mogli czerpać z tej obietnicy odwagę. W oczach ludzi ich władza mogła wydawać się słaba, lecz Bóg miał ją umocnić. Pomagało to zachować stabilność ludu pod rządami władców, których Bóg nad nim ustanowił. Główny sens tej obietnicy wybiega jednak w przyszłość, ku Chrystusowi, który pochodził z rodu Zorobabela i jako jedyny buduje świątynię Ewangelii.

Zorobabel zostaje tu nazwany sługą Boga. To zaszczytne określenie, podobnie jak tytuł sługi Boga nadany Mojżeszowi i Dawidowi. Kiedy Bóg obala swoich wrogów, wywyższa swoich sług. Pan Jezus również jest Sługą Ojca w dziele odkupienia, a zarazem wiernie służy jako Syn (Księga Izajasza 42:1). Zorobabel zostaje też nazwany wybrańcem Boga, co oznacza, że Bóg powołał go do tego urzędu i zamierza się nim posłużyć. Wybranym Boga jest także Chrystus, w którym zawiera się lud wybrany (Pierwszy List Piotra 2:4).

Bóg obiecuje uczynić Zorobabela jak sygnet. Jojakin był kiedyś jak sygnet na prawej ręce Boga, lecz Bóg odsunął go od tego miejsca (Księga Jeremiasza 22:24). Teraz jego miejsce zajmuje Zorobabel. Oznacza to, że będzie Bogu drogi, zostanie przez Niego uhonorowany i pozostanie w rodzie, z którego przyjdzie Mesjasz. To Mesjasz będzie prawdziwym sygnetem na prawej ręce Boga.

Ten obraz ukazuje, jak Ojciec ma upodobanie w Chrystusie. Dwukrotnie oznajmił, że ma w Nim upodobanie. Chrystus jest jak pieczęć na sercu i ramieniu Ojca: jest blisko Niego i ukryty w cieniu Jego ręki (Księga Daniela 7:13; Księga Izajasza 49:2). Obraz ten ukazuje również władzę, którą Ojciec Mu powierzył. Królowie używają sygnetów do pieczętowania dekretów, nadań i pełnomocnictw (Księga Estery 3:10). Podobnie Jezus jest sygnetem Boga, ponieważ otrzymał wszelką władzę i przez Niego jest ona przekazywana. Wielka obietnica Ewangelii jest w Nim zapieczętowana i potwierdzona, a w Nim wszystkie obietnice Boga znajdują swoje „tak” i „amen”.