Księga Aggeusza 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto data tego przesłania (Księga Aggeusza 2:1). Nadeszło ono dwudziestego pierwszego dnia siódmego miesiąca, mniej więcej miesiąc po tym, jak budowniczowie wznowili pracę, dwudziestego czwartego dnia szóstego miesiąca. Zdążyli już poczynić pewne postępy. Ci, którzy gorliwie służą Bogu, otrzymują od Niego nowe pokrzepienie, gdy go potrzebują. Kiedy zabieramy się do pracy, Bóg pomaga nam ją kontynuować.

Przesłanie skierowano do tych samych ludzi, którzy w poprzednim rozdziale usłyszeli ostrzeżenia (Księga Aggeusza 2:2). Pokrzepienie otrzymali ci, którym słowo Boże uświadomiło ich winę i których uniżyło, ponieważ to samo słowo, które rani, także uzdrawia. Przesłanie zostało skierowane do Zorobabela, Jozuego i całego ludu, do tych samych ludzi, którzy usłuchali głosu Pana (Księga Jozuego 1:12), a których duch Bóg pobudził do działania (Księga Jozuego 1:14). Pocieszenie otrzymują ci, którzy już wcześniej okazali posłuszeństwo.

Ludzie byli zniechęceni, bo nie mogli zbudować świątyni takiej jak świątynia Salomona. Kiedy położono fundamenty, wielu płakało, ponieważ ten dom nie mógł dorównać poprzedniemu rozmiarami, pięknem ani okazałością (Księga Ezdrasza 3:12). W porównaniu z dawną świątynią chwała tego domu wydawała się niczym (Księga Aggeusza 2:3). Od zburzenia świątyni Salomona minęło około siedemdziesięciu lat, więc wciąż żyli ludzie, którzy ją pamiętali. Pamiętali złote ozdoby, drogocenne kamienie, piękny portyk i wysokie kolumny, więc naturalnie dostrzegali różnicę między obiema świątyniami.

Takie porównywanie odbierało budowniczym siły. Bóg cieszy się, gdy służymy Mu szczerze i najlepiej, jak potrafimy, nawet jeśli nasze zdolności są ograniczone. Jednak dumne serca często nie potrafią się zadowolić, jeśli nie możemy dokonać tyle, co ludzie obdarzeni większymi zdolnościami. Starsi mogą też zniechęcać do nowych przedsięwzięć, przesadnie wychwalając przeszłość. Lepiej nie mówić, że dawne dni były lepsze od obecnych (Księga Koheleta 7:10), lecz dziękować Bogu za każde dobro, które można znaleźć w dzisiejszych czasach.

Mimo to Pan powiedział im, żeby byli mocni (Księga Aggeusza 2:4). Zorobabel, Jozue i cały lud nie mieli poddawać się zniechęceniu. Mieli zrobić, co w ich mocy, nawet jeśli nie mogli osiągnąć tyle, ile pragnęli. Jeśli przywódcy zachowaliby ducha i zapał, reszta ludu prawdopodobnie poszłaby za ich przykładem. Ci, którzy pracują dla Boga, powinni wkładać w to prawdziwy wysiłek i wytrwale iść naprzód, ufając, że wszystko dobrze się skończy.

Pan podał im mocne powody, by się nie bali (Księga Aggeusza 2:5). Powiedział: „Jestem z wami” (Księga Aggeusza 2:4), a to wystarczyło, by nabrali odwagi. Powiedział to już wcześniej, ale takie obietnice trzeba powtarzać, żeby głęboko zapadły w serce. Obecność Boga, Pana Zastępów, wystarcza, by uciszyć nasze lęki i pomóc nam przejść przez wszystkie trudności związane z pełnieniem obowiązków. Żydzi mogli mieć wrogów, ale był z nimi Pan Zastępów, gotowy ich bronić i stanąć w ich obronie.

Bóg był z nimi, bo dochowywał obietnicy. Jego przymierze, uroczysta i wiążąca obietnica, nie mogło zawieść. Nawet gdy karcił ich za grzechy, nie łamał danego im słowa. Był z nimi także przez swojego Ducha, Ducha proroctwa, który od dawna pośród nich działał. Gdy po raz pierwszy ukształtował ich jako lud, dał im swojego dobrego Ducha, aby ich pouczał (Księga Nehemiasza 9:20). Ten sam Duch pobudził ich do opuszczenia Babilonu (Księga Ezdrasza 1:5), a teraz do odbudowy świątyni (Księga Aggeusza 1:14). Dopóki Duch Boży działa pośród nas, mamy powód do pokrzepienia, bo Bóg jest z nami i działa dla naszego dobra.

Wkrótce miał być pośród nich także Mesjasz, obiecany Zbawiciel (Księga Aggeusza 2:6–7). Wszyscy prorocy wskazywali na Niego, a Aggeusz czyni to tutaj w szczególny sposób. Jego przyjście opisano jako wydarzenie, które nastąpi już za niedługi czas. Kościół Starego Testamentu miał jeszcze przejść jeden etap, a potem miało nadejść królestwo Mesjasza. Wierzący mieli nadal czekać z wiarą i cierpliwością, bo Ten, który miał przyjść, z pewnością przyjdzie i nie będzie zwlekał.

Jego przyjściu miało towarzyszyć wielkie wstrząśnięcie (Księga Aggeusza 2:6). Bóg mówi, że wstrząśnie niebiosami, ziemią, morzem i lądem. Wskazuje to na ustanowienie królestwa Chrystusa na świecie. Bóg miał działać tak, jak wtedy, gdy wyprowadził Izraela z Egiptu, wstrząsnął górą Synaj grzmotami, błyskawicami i trzęsieniem ziemi oraz utorował drogę przez morze. Wstrząśnięcie miało nastąpić także podczas męki Chrystusa: słońce pociemniało, ziemia zadrżała, a skały popękały. Wstrząs objawił się również przy narodzinach Chrystusa, gdy Herod i cała Jerozolima zatrwożyli się (Ewangelia Mateusza 2:3).

To wstrząśnięcie wskazuje, że stare rzeczy zostaną usunięte, by królestwo Chrystusa mogło trwać. Bożki upadną, narody zostaną poruszone, a potęgi królestw ulegną przemianie (List do Hebrajczyków 12:27). Usunięcie tego, co podlega wstrząśnięciu, robi miejsce temu, czego nie można zachwiać. Bóg często wstrząsa narodami, aby Jego Kościół zyskał mocniejszy fundament.

[2.] Rezultatem będzie powszechne spełnienie pragnień. „Przyjdzie Ten, którego pragną wszystkie narody”. Oznacza to, że jest On upragniony przez wszystkie narody, ponieważ w Nim wszystkie rodziny ziemi otrzymują największe błogosławieństwo. Pobożni ludzie z różnych narodów, którzy znali choć część starotestamentowych obietnic o Nim, tęsknili za Nim i Go wyczekiwali. Balaam w Moabie mówił o gwieździe, która wzejdzie z Jakuba, a Hiob w ziemi Us mówił o swoim żyjącym Odkupicielu. Zgromadzenie w Jerozolimie pobożnych ludzi z wielu krajów (Dzieje Apostolskie 2:5) pokazywało, że w tamtym czasie oczekiwano królestwa Mesjasza.

Wszystkie narody, które zostaną przyprowadzone do Chrystusa i pouczone w Jego imieniu, nazywają Go i będą nazywać swoim pełnym zbawieniem i największym pragnieniem. Ten wspaniały tytuł Chrystusa zdaje się nawiązywać do proroctwa Jakuba, że „do Niego będą się gromadzić narody” (Księga Rodzaju 49:10).

[3.] Dom, który teraz budowali, miał zostać napełniony chwałą tak obficie, że przewyższy ona chwałę świątyni Salomona. Wrogowie Żydów szydzili z nich i lekceważyli budowany przez nich dom, lecz mogli to znieść, wiedząc, że Bóg napełni go chwałą. Napełnianie miejsca chwałą należy w szczególny sposób do Boga, a chwała pochodząca od Niego naprawdę zaspokaja. Nie jest pustym przepychem. Przybytek Mojżesza i świątynia Salomona zostały napełnione chwałą, gdy Bóg objął je w posiadanie w obłoku. Ten dom miał jednak zostać napełniony chwałą w inny sposób.

Po pierwsze, nie mieli się martwić, że w tym domu nie będzie tyle srebra i złota, co w świątyni Salomona (Księga Aggeusza 2:8). Bóg nie potrzebuje srebra i złota, by upiększyć swoją świątynię, bo mówi: „Srebro jest moje, a złoto moje”. Całe srebro i złoto na świecie należy do Niego, także to ukryte w ziemi, przechowywane w ludzkich skarbcach i bankach oraz krążące w handlu i interesach. Wszystko należy do Pana. Nawet każda moneta nosi Jego wizerunek, podobnie jak wizerunek Cezara. Dlatego srebro i złoto ofiarowane na cześć Boga niczego Mu nie przydaje, bo już wcześniej do Niego należało.

Kiedy Dawid i przywódcy przeznaczyli znaczne sumy na dom Boży, przyznali: „Wszystko jest Twoje, a z Twojej ręki daliśmy Ci to” (1 Księga Kronik 29:14, 16). Bóg nie potrzebuje też ofiar, bo należą do Niego wszystkie zwierzęta leśne (Księga Psalmów 50:10). Jeśli więc mamy srebro i złoto, powinniśmy używać ich ku czci Boga, bo już do Niego należą. Korzystamy jedynie z tego, co nam powierzył. Jeśli nie mamy srebra ani złota, powinniśmy czcić Go tym, co posiadamy, a On nas przyjmie, bo nie potrzebuje naszych darów. Całe srebro i złoto na świecie już do Niego należy. Ziemia jest pełna Jego bogactw, podobnie jak wielkie i rozległe morze.

Po drugie, mogli czerpać pociechę z tego, że mimo mniejszej ilości złota ta świątynia miała mieć większą chwałę niż świątynia Salomona: „Chwała tego drugiego domu będzie większa niż pierwszego” (Księga Aggeusza 2:9). Nie chodziło o zewnętrzny przepych. W późniejszych latach Herod upiększył i wzbogacił tę świątynię, a uczniowie podziwiali jej kamienie i budowle, mówiąc, jakie są wspaniałe (Ewangelia Marka 13:1). Mimo to była znacznie skromniejsza od świątyni Salomona. Żydzi przyznają ponadto, że brakowało w niej kilku szczególnych znaków obecności Boga, które znajdowały się w pierwszej świątyni: Arki Przymierza, Urim i Tummim, ognia z nieba oraz Szechiny, widzialnego obłoku chwały Boga.

Nie możemy więc powiedzieć, że ta późniejsza świątynia przewyższała poprzednią zewnętrznym blaskiem. Przewyższała ją pod znacznie ważniejszym względem: obecnością samego Mesjasza, Syna Bożego. Został tam przedstawiony jako chwała swego ludu, Izraela, odwiedził świątynię w wieku dwunastu lat, a później nauczał w niej i czynił cuda. Wypędził też stamtąd kupujących i sprzedających. Mesjasz musiał przyjść, gdy druga świątynia jeszcze stała. Skoro została zburzona już dawno temu, musimy uznać, że Jezus jest Chrystusem, Tym, który miał przyjść, i że nie powinniśmy oczekiwać nikogo innego.

Późniejsza świątynia miała też taką chwałę, że przed przyjściem Chrystusa nie dopuszczono w niej do bałwochwalstwa ani kultu bożków. Nigdy nie została splugawiona tymi obrzydliwymi rzeczami, którymi często kalała się pierwsza świątynia (Druga Księga Królewska 23:11, Druga Księga Królewska 23:12). Pod tym względem jej chwała była większa. Czystość wspólnoty i wierne przestrzeganie przykazań Boga są o wiele większą chwałą niż zewnętrzne piękno i przepych.

Po przyjściu Chrystusa apostołowie głosili w świątyni Ewangelię, przekazując całą naukę o tym życiu (Dzieje Apostolskie 5:20). Każdego dnia głoszono tam Jezusa Chrystusa (Dzieje Apostolskie 5:42). Posługa sprawiedliwości i życia przez Ewangelię była o wiele wspanialsza niż prawo, które było posługą śmierci i potępienia (Drugi List do Koryntian 3:9, Drugi List do Koryntian 3:10). Największą chwałą jest chwała płynąca z przynależności do Chrystusa i udziału w Nim. Tam, gdzie jest Chrystus, jest ktoś większy niż Salomon. Dlatego serce, w którym On mieszka i które czyni żywą świątynią, jest wspanialsze niż świątynia Salomona i pozostanie takie na zawsze.

Po czwarte, mieli doczekać pocieszającego końca obecnych utrapień i cieszyć się pokojem ustabilizowanego życia: „W tym miejscu dam pokój — mówi Pan Zastępów”. Obecność Boga pośród Jego ludu podczas ustanowionego przez Niego kultu zapewnia im wszelkie dobro. Jeśli Bóg jest z nami, jest z nami także pokój.

Żydzi żyjący w czasach drugiej świątyni doświadczali tak wielu trudności, że obietnica ta musi odnosić się do duchowego pokoju, który Jezus Chrystus nabył dla wierzących swoją krwią i pozostawił im w swoim testamencie i przymierzu (Ewangelia Jana 14:27). To pokój, który Chrystus głosił jako prorok pokoju i który daje jako Książę Pokoju. Bóg obdarza pokojem w tym miejscu i daje nam swego Syna, aby był naszym pokojem (List do Efezjan 2:14).