Księga Habakuka 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok z pokorą staje przed Bogiem i zajmuje wyznaczone mu miejsce: postanawia czuwać na posterunku (Księga Habakuka 2:1). Widzi siebie jako strażnika na murach miasta, który uważnie wypatruje wiadomości i z niecierpliwością na nie czeka. Chce patrzeć w górę, rozglądać się wokół, a nawet zajrzeć w głąb siebie, by rozpoznać, co powie mu Bóg. Uważnie nasłuchuje Bożych słów i wypatruje śladów Bożej troski oraz panowania w biegu wydarzeń.

To sformułowanie można też rozumieć jako: „Będę wypatrywał, co On powie we mnie”. W takim ujęciu prorok czeka na ducha proroctwa, czyli na odpowiedź, którą daje mu Duch Boży. Bóg przemawia do nas nie tylko przez swoje spisane Słowo, lecz także przez sumienie, które po cichu podpowiada, którą drogą iść. Powinniśmy zwracać uwagę na oba sposoby, w jakie Bóg nas prowadzi.

Prorok stojący na swojej wieży ukazuje mądrość i zaangażowanie. Korzysta z wszelkiej dostępnej pomocy, by zrozumieć Boże zamysły. Jeśli chcemy usłyszeć Boga, potrzebujemy odsunąć się od zgiełku świata i wznieść się ponad niego duchem i myślą. Oznacza to skupianie myśli, studiowanie Pisma Świętego, zasięganie rady u mądrych i doświadczonych wierzących oraz wytrwałą modlitwę.

Czujność proroka świadczy również o cierpliwości i niezłomności. Strażnik czeka na właściwy moment i prorok chce postąpić tak samo. Pragnie odpowiedzi nie tylko dla własnego pokoju, lecz także po to, by móc odpowiedzieć innym, którzy go pytają. Gdy Boże drogi są dla nas niezrozumiałe albo pojawia się pokusa, by uznać, że światem rządzi przypadek, musimy usilnie porządkować myśli w świetle prawdy Bożej.

Gdy dręczą nas wątpliwości dotyczące Bożej opatrzności, powinniśmy czuwać, by nie ulec tej pokusie. Trzeba szukać pomocy, rozważać dawne dzieła Boga i stawać przed Nim, by pojąć, dokąd prowadzą te sprawy (Księga Psalmów 77:6; Księga Psalmów 73:17). Nie powinniśmy poddawać się wątpliwościom, lecz pracować nad tym, by się z nich wydostać. Właściwą odpowiedzią nie jest rezygnacja, ale uważne poszukiwanie.

Po modlitwie powinniśmy wypatrywać Bożej odpowiedzi w Jego Słowie, przez Ducha i w Jego opatrzności. Dawid najpierw skierował do Boga swoją modlitwę, a potem zwrócił wzrok ku Niemu, oczekując odpowiedzi (Księga Psalmów 5:3). Modlił się, a następnie czekał, by zobaczyć, co z tego wyniknie. My również powinniśmy nasłuchiwać, co powie Pan (Księga Psalmów 85:8).

Czytając i słuchając Słowa Bożego, powinniśmy rozpoznawać, co mówi ono o naszej sytuacji. Bóg może wzbudzić w nas przekonanie o grzechu, ostrzec nas, udzielić rady albo pocieszyć. Powinniśmy przyjąć Jego słowo i podporządkować się mu. Warto też zastanowić się, jak odpowiemy, gdy Słowo Boże nas napomni, abyśmy byli gotowi właściwie zareagować.

Gdy ludzie sprzeciwiają się Bogu i Jego opatrzności, jak najwyraźniej działo się w przypadku proroka, odpowiedzi powinniśmy szukać u samego Boga. Wtedy będziemy mogli mądrze odpowiedzieć innym jako ci, którzy potrafią uzasadnić nadzieję, jaka w nich jest (Pierwszy List św. Piotra 3:15). Prośmy Boga o właściwe słowa i ufajmy, że da je we właściwym czasie.

Bóg w swojej łaskawości odpowiada prorokowi. Nie zawodzi tych, którzy czekają, by usłyszeć Jego głos. Odpowiada pokojem i słowami pociechy (Księga Zachariasza 1:13). Proroka niepokoiło powodzenie Chaldejczyków, władców imperium babilońskiego, które Bóg mu ukazał. Teraz Bóg daje mu kolejną wizję, zapowiadającą ich upadek i zagładę.

Ponieważ to wydarzenie miało wielkie znaczenie, Bóg polecił prorokowi zapisać wizję (Księga Habakuka 2:2). Później podobne polecenie otrzymał Jan, gdy ujrzał Nowe Jeruzalem, święte miasto Boga (Apokalipsa św. Jana 21:5). Zapisanie wizji pomaga utrwalić jej treść w pamięci proroka, a także jasno przekazać ją ludziom żyjącym daleko i przyszłym pokoleniom. Przekaz ustny łatwo ulega zmianom, natomiast to, co zostało zapisane, pozostaje utrwalone i bezpieczne.

Powinniśmy dziękować Bogu za spisane wizje, bo przekazał nam na piśmie wielkie rzeczy, które objawił przez swoich proroków, oraz swoje Prawo. Prorok miał też wyraźnie zapisać wizję na tablicach, tak by łatwo dało się ją odczytać. Miała być napisana dużymi, czytelnymi literami, aby nawet ktoś przechodzący obok mógł szybko ją przeczytać. Być może prorocy umieszczali w ten sposób ważne przesłania w świątyni (Księga Izajasza 8:1).

Pokazuje to, że głoszący Słowo Boże powinni mówić jasno i zrozumiale. Powinni starać się dotrzeć do najprostszego słuchacza. Prawdy dotyczące trwałego pokoju z Bogiem zostały nam jasno przedstawione. Są zrozumiałe dla każdego, kto naprawdę pojmuje ich sens (Księga Przysłów 8:9), a sam Bóg w pełni je potwierdził.

Lud otrzymał również polecenie, by czekać na spełnienie się wizji (Księga Habakuka 2:3). Wybawienie miało nadejść wraz z upadkiem potęgi Chaldejczyków, ale wyznaczony czas należał do Boga i nie był bliski. Spełnienie miało się opóźnić, dlatego wizję należało zapisać, by można było później do niej wrócić i porównać ją z biegiem wydarzeń. Bóg wyznacza czas każdemu dziełu, które zamierza, i doprowadzi je do końca, gdy nadejdzie właściwa pora. Nie powinniśmy Go wyprzedzać, lecz czekać na Jego czas.

Takie czekanie nie jest daremne. Choć obiecana pomoc może zdawać się odwlekać, w końcu nadejdzie i wynagrodzi oczekiwanie. Wypełnienie obietnicy przemówi w swoim czasie i okaże się prawdą.

Nie doznamy rozczarowania, bo obietnica spełni się w wyznaczonym czasie. Nie zawiedzie nas również jej treść, bo w pełni zaspokoi nadzieje wszystkich wierzących. Obietnica może przez długi czas zdawać się milczeć, lecz w końcu przemówi. Dlatego nawet gdy spełnia się później, niż się spodziewaliśmy, powinniśmy nadal na nią czekać, pewni, że nadejdzie i gotowi czekać aż do tego czasu.

Dzień, który Bóg wyznaczył na wybawienie swojego ludu i zniszczenie wrogów, z pewnością w końcu nadejdzie. Bóg nie odkłada tego dnia bez wyznaczenia czasu spełnienia swoich zamiarów. Nastąpi on w ustalonej porze, a zarazem w najlepszym momencie. Nie nadejdzie za późno, bo Bóg nie zwleka, choć niektórzy tak to oceniają (Drugi List św. Piotra 3:9). Nam może się wydawać, że się opóźnia, lecz z punktu widzenia Bożego planu, który zawsze jest najlepszy, nic nie dzieje się za późno.

Wizja, na której spełnienie trzeba będzie długo czekać, podda próbie wiarę i cierpliwość, a także ujawni prawdziwe usposobienie ludzi (Księga Habakuka 2:4). Niektórzy będą patrzeć na nią z wyniosłą pogardą. Ich serca tak bardzo napełnią się pychą, że nawet nie zechcą zwrócić na nią uwagi. Jeśli Bóg zadziała na ich korzyść od razu, podziękują Mu, ale Mu nie zaufają. Ich serca będą przywiązane do tego, co marne. Ponieważ Bóg nie zadziała natychmiast, spróbują sami zadbać o siebie i odmówią polegania na Nim. Uznają, że wystarczy im własna siła, a Boża obietnica niewiele znaczy. Dusza takiego człowieka nie jest prawa przed Bogiem. Nie pozostaje z Nim we właściwej relacji i nie jest taka, jaka powinna być. Ci, którzy nie ufają pełni Bożej mocy albo nią gardzą, nie będą postępować przed Nim sprawiedliwie (Księga Rodzaju 17:1).

Ludzie naprawdę dobrzy, których serca są prawe przed Bogiem, będą cenić obietnicę i oprą na niej wszystko. Uznając ją za prawdziwą, pozostaną blisko Boga i będą wiernie wypełniać swoje obowiązki, nawet w najtrudniejszych czasach. Będą wtedy żyć w pokoju, trwając we wspólnocie z Bogiem, polegając na Nim i oczekując od Niego pomocy. Sprawiedliwy żyje dzięki wierze. W czasie niewoli lud Boży będzie czerpał siłę i pociechę z wiary w te cenne obietnice, nawet gdy ich spełnienie będzie się opóźniać. Sprawiedliwy żyje dzięki swojej wierze, czyli wierze pokładanej w Słowie Boga. Słowa te przywołano w Nowym Testamencie (List do Rzymian 1:17; List do Galatów 3:11; List do Hebrajczyków 10:38), by uzasadnić ważną naukę, że zostajemy uznani za prawych przed Bogiem wyłącznie przez wiarę, oraz pokazać, jak wiara kształtuje życie chrześcijańskie. Ci, którzy zostają uznani za prawych przez wiarę, będą żyć, czyli zaznają szczęścia teraz i na zawsze. Na ziemi żyją wiarą, a gdy dotrą do nieba, wiara ustąpi miejsca oglądaniu.