Księga Rodzaju 9:18 – znaczenie i zastosowanie

Oto rodzina Noego i jego praca. Ponownie wymieniono jego synów: Sema, Chama i Jafeta, ponieważ później cała ziemia została zaludniona za ich pośrednictwem. Wskazuje to, że po potopie Noe nie miał już dzieci i że wszystkie narody wywodzą się z tych trzech synów. Bóg potrafi sprawić, że z małego początku wyrasta coś wielkiego, bo Jego błogosławieństwo ma moc.

Noe ponownie zajął się uprawą ziemi. Hebrajskie wyrażenie oznacza człowieka żyjącego z ziemi, kogoś, kto ją uprawia i czerpie z niej środki do życia. Noe przez długi czas był zajęty budową arki, a później prawdopodobnie także domu dla swojej rodziny, więc przez pewien czas nie wykonywał tej pracy. Nie uważał jednak rolnictwa za zajęcie poniżej swojej godności, choć był człowiekiem wielkim, pobożnym, zamożnym i szanowanym. Gdy Boża opatrzność na jakiś czas odsuwa nas od pracy, po upływie tego czasu powinniśmy z pokorą i wiernością do niej wrócić oraz wytrwale trwać w powołaniu, w którym Bóg nas postawił (Pierwszy List do Koryntian 7:24).

Widzimy tu grzech i hańbę Noego. Zasadził winnicę, a po zebraniu winogron prawdopodobnie urządził z rodziną czas radości i ucztowania. Być może najpierw złożył ofiarę, by oddać cześć Bogu, a potem podzielił się winem z synami i ich rodzinami. Gdyby wykluczył Boga z uczty, słusznie byłoby, gdyby Bóg pozostawił go samemu sobie. Mamy jednak nadzieję, że tak nie było. Być może Noe zamierzał zakończyć ucztę błogosławieństwem dla synów, podobnie jak Izaak, który chciał najpierw zjeść, a potem pobłogosławić syna (Księga Rodzaju 27:3–4).

Noe pił wino, a samo picie nie było niczym złym, skoro zasadził winnicę i mógł cieszyć się jej owocami. Pił jednak zbyt dużo, więcej, niż mógł znieść w podeszłym wieku, i upił się. Wydaje się, że był to pierwszy i jedyny raz, gdy dopuścił się tego grzechu. Bóg pozwolił jednak, by ta porażka została zapisana, abyśmy mogli wyciągnąć z niej kilka nauk. Nawet najlepszy przykład człowieka od czasu upadku miał swoje wady. Ponadto osoby, które przez długi czas opierały się pokusom, mogą później upaść przez nieuwagę i zaniedbanie łaski Bożej. Noe wcześniej zachował trzeźwość wśród pijanych, a teraz sam upił się wśród trzeźwych. Dlatego każdy, kto sądzi, że stoi, powinien uważać.

Uczymy się też, by zachować szczególną czujność, gdy korzystamy w obfitości z dobrych darów Boga, i nie przekraczać tego, co słuszne. Uczniowie Chrystusa powinni strzec się, by ich serca nie stały się ociężałe wskutek nadmiernego picia i beztroskiego życia (Ewangelia Łukasza 21:34). Skutkiem grzechu Noego była hańba. Leżał nagi i zawstydzony w swoim namiocie, podobnie jak Adam po zjedzeniu zakazanego owocu. Adam próbował się ukryć, Noe zaś był tak obezwładniony, że nawet nie szukał okrycia. To jeden ze smutnych skutków pijaństwa: odsłania ludzkie słabości i może ujawnić sekrety. Przynosi też hańbę i sprawia, że inni zaczynają nami gardzić.

Postępowanie Chama było zuchwałe i niegodziwe. Zobaczył nagość ojca i opowiedział o tym swoim dwóm braciom, którzy byli na zewnątrz. Gdyby zobaczył to przypadkiem, samo w sobie nie byłoby grzechem. Wygląda jednak na to, że sprawiło mu to przyjemność. Być może cieszył się, że ojciec został poniżony, może dlatego, że wcześniej Noe zganił go za podobny grzech. Ludzie, którzy sami postępują źle, często cieszą się, gdy widzą, że inni upadają. Miłość nie cieszy się z niesprawiedliwości, a ci, którzy naprawdę żałują za własne grzechy, nie znajdują przyjemności w grzechach innych.

Cham opowiedział o tym braciom w drwiący sposób, tak by ojciec okrył się hańbą w ich oczach. Nie należy żartować z grzechu ani rozpowiadać o cudzych winach, zwłaszcza o winach rodzica, którego mamy obowiązek czcić. Noe był nie tylko dobrym człowiekiem, lecz także dobrym ojcem Chama. Zachowanie Chama było bardzo niewdzięczną odpłatą za tę troskę. Został tu nazwany ojcem Kanaana, co podsuwa myśl, że człowiek, który sam jest ojcem, powinien okazać większy szacunek własnemu ojcu.

Sem i Jafet postąpili z wielką troską i szacunkiem. Nie tylko odmówili patrzenia na hańbę ojca, lecz także zadbali o to, by nikt inny jej nie zobaczył. Dają nam dobry przykład miłości wobec innych w obliczu ich grzechów i wstydu. Nie powinniśmy przyłączać się do tych, którzy rozgłaszają wstydliwe sprawy. Powinniśmy robić, co możemy, by osłonić cudze winy, a przynajmniej patrzeć na innych w jak najlepszym świetle i traktować ich tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani. Miłość zakrywa wiele grzechów (Pierwszy List Piotra 4:8). Szczególny szacunek należy się także błędom rodziców i innych przełożonych. Powinniśmy osłaniać je z należną czcią.