Księga Rodzaju 7:21 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu całkowite zniszczenie wszelkiego stworzenia przez wody potopu. Przyjrzyjmy się spustoszeniu, jakie Bóg sprowadza na ziemię (Księga Psalmów 46:8), i temu, jak piętrzy ruinę na ruinie. Śmierć nigdy nie odniosła takiego triumfu — od chwili, gdy po raz pierwszy wkroczyła na świat, aż do tamtego czasu. Przypomina to Śmierć na trupio bladym koniu, za którą podąża piekło (Apokalipsa Jana 6:7; Apokalipsa Jana 6:8).

Wyginęło całe bydło, ptactwo i wszelkie pełzające stworzenia — z wyjątkiem tych nielicznych, które znalazły się w arce. Zwróćmy uwagę, jak Pismo powtarza tę prawdę: „Wyginęło wszelkie ciało” (Księga Rodzaju 7:21). „Wszystko, co miało w nozdrzach tchnienie życia, wszystko, co żyło na suchym lądzie”, zginęło (Księga Rodzaju 7:22). Zginęła „każda żywa istota” (Księga Rodzaju 7:23). Dlaczego tak się stało? Ludzie zgrzeszyli, a Bóg miał prawo ich osądzić. Cóż jednak zawiniły zwierzęta?

Po pierwsze, Bóg nie wyrządził im krzywdy. Jest suwerennym Panem wszelkiego życia, bo tylko On je daje. Stworzył je według własnego upodobania i mógł je odebrać, kiedy zechciał. Nikt nie może Mu powiedzieć: „Co robisz?”. Może postępować z tym, co do Niego należy, według własnej woli, bo stworzył to dla swojego upodobania.

Po drugie, Bóg posłużył się ich zagładą, aby objawić swoją chwałę. Wyraźnie ukazały się Jego świętość i sprawiedliwość. Stało się jasne, że nienawidzi grzechu i głęboko nie podoba Mu się postępowanie grzeszników. Nawet niższe stworzenia zginęły razem z ludźmi, ponieważ im służyły, należały do nich i były nadużywane w służbie grzechu. Dzięki temu sąd stał się jeszcze bardziej przejmujący i przerażający, a także jeszcze wyraźniej ukazywał Boży gniew. Ich zagłada była też w pewnym sensie wyzwoleniem z niewoli rozkładu, z której całe stworzenie wciąż pragnie się wydostać (List do Rzymian 8:21; List do Rzymian 8:22).

Było to również mądre. Skoro zwierzęta zostały stworzone dla człowieka i rozmnożyły się dla niego, to teraz, gdy ludzi pozostało tak niewielu, ich liczebność także musiała się zmniejszyć. W przeciwnym razie opanowałyby ziemię, a nieliczni ocaleni nie zdołaliby sobie z nimi poradzić. Bóg uwzględnił to również w innym przypadku: „Aby dzikie zwierzęta nie rozmnożyły się przeciwko wam” (Księga Wyjścia 23:29).

Wszyscy mężczyźni, kobiety i dzieci na świecie, z wyjątkiem tych, którzy byli w arce, zginęli. Każdy człowiek poniósł śmierć (Księga Rodzaju 7:21; Księga Rodzaju 7:23). W tamtych czasach ludzi mogło być tyle, ile jest ich obecnie, a może nawet więcej. Łatwo sobie wyobrazić przerażenie, które ogarnęło ich, gdy zobaczyli, że otaczają ich wody. Jezus powiedział, że aż do dnia nadejścia potopu ludzie jedli i pili (Ewangelia Łukasza 17:26; Ewangelia Łukasza 17:27). Zanim utonęli w wodach potopu, utonęli w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa i płytkich przyjemnościach. Wciąż wmawiali sobie, że wszystko jest dobrze, lecz lekceważyli każde Boże ostrzeżenie. Wtedy śmierć zaskoczyła ich tak, jak innym razem zaskoczyła posłańców Saula (1 Księga Samuela 30:16; 1 Księga Samuela 30:17).

Jakiego wstrząsu musieli wtedy doznać! Zobaczyli i poczuli to, w co wcześniej nie chcieli uwierzyć. Uświadomili sobie własną głupotę, ale było już za późno. Nie znaleźli miejsca na pokutę, choć szukali go ze łzami. Możemy też sobie wyobrazić, że próbowali ratować się na wszelkie możliwe sposoby, ale nic nie pomagało. Niektórzy wspinali się na drzewa lub góry, przez chwilę odwlekając strach, lecz w końcu dosięgał ich potop. Inni zapewne chwytali się arki i dopiero wtedy pragnęli, by ocaliło ich to, z czego wcześniej szydzili. Być może niektórzy wdrapali się na dach arki i liczyli, że tam przetrwają, lecz albo umierali z głodu, albo zmywał ich deszcz.

Inni mogli błagać Noego, by wpuścił ich do środka, powołując się na dawną przyjaźń, jak niegdyś ludzie powoływali się na to, że jedli i pili z Jezusem, a On nauczał na ich ulicach. Noe mógłby odpowiedzieć: „Tak, robiłem to wiele razy, ale niewiele to dało. Wołałem, a wy odmawialiście. Wyciągałem rękę, a wy nie zważaliście na moje rady (Księga Przysłów 1:24; Księga Przysłów 1:25). Teraz nie mogę wam pomóc. Bóg zamknął drzwi, a ja nie mogę ich otworzyć”. Tak będzie w wielkim dniu. Zewnętrzne oznaki pobożności ani powoływanie się na więź z dobrymi ludźmi nie zapewnią nikomu wejścia do nieba (Ewangelia Mateusza 7:22; Ewangelia Mateusza 25:8; Ewangelia Mateusza 25:9). Kto nie zostanie odnaleziony w Chrystusie, który jest arką, zginie na zawsze. Wtedy nawet zbawienie nie zdoła go ocalić (Księga Izajasza 10:3).

Niektórzy spośród tych, którzy zginęli, mogli nawet pomagać Noemu w budowie arki, a jednak nie zdobyli się na mądrość, by pokutować i zapewnić sobie w niej miejsce. Podobnie niegodziwi duchowni mogą pomagać innym dostać się do nieba, a sami zostać strąceni do piekła. Zatrzymajmy się i pomyślmy o tym strasznym sądzie. Rozważajmy jego grozę. Powiedzmy: „Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego” oraz: „Któż się ostoi przed Nim, gdy się gniewa?”. Powiedzmy też: „Złe i gorzkie jest odwrócić się od Boga”. Jeśli grzesznicy nie będą pokutować, ich grzech ostatecznie doprowadzi ich do zguby. Tak się stanie, jeśli Bóg jest prawdomówny. Nawet jeśli niegodziwi złączą siły, nie unikną kary.

Sprawiedliwy Bóg wie, jak sprowadzić potop na świat ludzi bezbożnych (2 List Piotra 2:5). Elifaz przywołuje tę historię jako ostrzeżenie dla świata, który nie zważa na niebezpieczeństwo (Księga Hioba 22:15; Księga Hioba 22:16): „Czy nie widziałeś dawnej drogi, którą kroczyli niegodziwi, ci, którzy przedwcześnie zostali zgładzeni, a ich fundamenty porwała powódź?”.

Zwróćmy teraz uwagę na szczególną opiekę, jaką Bóg otoczył Noego i jego rodzinę: „Pozostał tylko Noe i ci, którzy byli z nim w arce” (Księga Rodzaju 7:23). Noe przeżył. Wszyscy wokół niego stali się świadkami Bożej sprawiedliwości, tysiące padały po jego prawej stronie, a dziesięć tysięcy po lewej, on zaś był świadkiem Bożego miłosierdzia. Mógł oglądać jedynie odpłatę, która spotkała niegodziwych (Księga Psalmów 91:7; Księga Psalmów 91:8). Nie dosięgły go wezbrane wody (Księga Psalmów 32:6).

Możemy sądzić, że gdy Boża cierpliwość odwlekała sąd, Noe nie tylko głosił kazania temu niegodziwemu światu, lecz także modlił się za niego. Gdyby mógł, odwróciłby gniew, ale jego modlitwy przyniosły pożytek tylko jemu, a odpowiedź na nie polegała tylko na tym, że sam ocalał. Do tego nawiązuje Ezechiel, mówiąc, że Noe, Daniel i Hiob ocaliliby jedynie własne życie (Księga Ezechiela 14:14). Modlitwa za innych jest zaszczytnym zadaniem.

Noe jednak tylko przeżył. Pozostał przy życiu i to wszystko. W pewnym sensie był jak żywcem pogrzebany, zamknięty w ciasnym miejscu, niepokojony przez nieustannie padający deszcz, podnoszące się wody i krzyki umierających sąsiadów. Jego serce musiało być przytłoczone myślami o zagładzie wokół niego. Pocieszało go jednak to, że trwał na drodze posłuszeństwa i znajdował się na drodze ocalenia.

Z Księgi Jeremiasza 45:4–5 uczymy się również, że gdy kraj nawiedzają niszczycielskie sądy, nie powinniśmy oczekiwać dla siebie wielkich rzeczy ani łatwego życia. Powinniśmy raczej uznać za wielkie miłosierdzie samo ocalenie życia, jak gdyby zostało nam ono zwrócone jako łup zdobyty na pokonanym wrogu.