Księga Rodzaju 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Było to łaskawe wezwanie skierowane do Noego i jego rodziny, by weszli w bezpieczne miejsce, gdy potop miał już wkrótce się rozpocząć (Księga Rodzaju 7:1).

Samo zaproszenie jest pełne dobroci, jak słowa kochającego ojca, który przed nadejściem nocy lub burzy woła dzieci do domu: „Wejdź do arki ty i cały twój dom”. Noe nie wszedł do arki, dopóki Bóg mu tego nie nakazał. Choć wiedział, że arka ma go ocalić, czekał na nowe polecenie i je otrzymał. Pokrzepiające jest podążać za Bożym prowadzeniem i widzieć, że Bóg uprzedza nas na każdym kroku.

Bóg nie powiedział Noemu, żeby poszedł do arki, lecz żeby do niej wszedł, jakby wzywał go do siebie. Sugeruje to, że Bóg będzie mu towarzyszył, poprowadzi go do środka, pozostanie z nim i w odpowiednim czasie bezpiecznie go wyprowadzi. Niezależnie od tego, gdzie jesteśmy, obecność Boga jest wielkim dobrem, bo to ona sprawia, że każdy los można znieść. Dzięki niej arka Noego, choć przypominała więzienie, stała się dla niego nie tylko schronieniem, lecz także czymś w rodzaju pałacu.

Noe ciężko pracował przy budowie arki, a teraz sam został w niej zachowany przy życiu. To, co czynimy w posłuszeństwie Bogu i z wiarą, z pewnością przyniesie nam pożytek. Wezwanie do wejścia do arki objęło nie tylko Noego, lecz także cały jego dom: żonę i dzieci. Wielkim błogosławieństwem jest należeć do rodziny człowieka pobożnego. Jednym z synów Noego był Cham, który później okazał się złym człowiekiem, a jednak został ocalony w arce. Pokazuje to, że niegodziwe dzieci często korzystają z pobożności swoich rodziców, a także że nawet w najlepszych ziemskich rodzinach są i dobrzy, i źli. W rodzinie Noego był Cham, a wśród uczniów Chrystusa — Judasz. W tym życiu nie ma doskonałej czystości.

Wezwanie skierowane do Noego wskazuje również na ewangeliczne wezwanie skierowane do grzeszników. Chrystus jest arką już przygotowaną, a tylko w Nim możemy znaleźć bezpieczeństwo, gdy nadejdą śmierć i sąd. Wezwanie zawsze brzmi: „Przyjdźcie”. Tak mówi Słowo. Tak mówią duszpasterze. Tak mówi Duch: „Przyjdźcie, wejdźcie do arki”.

Powodem zaproszenia było niezwykłe świadectwo o prawości Noego: Bóg widział, że Noe jest sprawiedliwy przed Nim w swoim pokoleniu. Naprawdę sprawiedliwi są ci, którzy są sprawiedliwi przed Bogiem, a nie tylko na pozór przed ludźmi, których łatwo oszukać. Są prawi w głębi serca, w oczach Boga, który bada serce. Bóg dostrzega tych, którzy są przed Nim sprawiedliwi, i ma w nich upodobanie. W świecie pełnym złych ludzi wciąż widział jednego sprawiedliwego — Noego. To pojedyncze ziarno pszenicy nie mogło zginąć w tak wielkiej stercie plew.

Pan zna tych, którzy do Niego należą. Bóg, który widzi ich prawość, wkrótce przemówi również w ich obronie i ogłosi ją przed aniołami i ludźmi, przynosząc im trwałą cześć. Ci, którzy dostępują miłosierdzia i stają się sprawiedliwi, otrzymają także świadectwo o swojej prawości. Bóg szczególnie raduje się z tych, którzy pozostają dobrzy w złych czasach i miejscach. Noe zasługiwał na szczególny szacunek, ponieważ był sprawiedliwy w swoim niegodziwym pokoleniu. Ci, którzy zachowują czystość, gdy grzech staje się powszechny, zostaną zachowani, gdy nadejdą utrapienia. Ci, którzy nie przyłączają się do grzechów innych, nie będą dzielić ich plag.

Mamy też potrzebne polecenia dotyczące zwierząt, które miały zostać zachowane przy życiu razem z Noem w arce (Księga Rodzaju 7:2–3). Zwierzęta nie mogły same otrzymać ostrzeżenia ani wskazówek, tak jak mogą je otrzymać ludzie. Widać tu, że człowiek jest mądrzejszy od zwierząt, bo potrafi przewidywać. Skoro zwierzęta podlegały człowiekowi, miały również pozostawać pod jego opieką. Noe nie mógł zachować każdego pojedynczego stworzenia, miał jednak ocalić przedstawicieli każdego gatunku, aby żaden z nich, nawet najmniej ważny, nie zniknął ze stworzenia.

Widzimy tu Bożą troskę o ludzi, o ich wygodę i pożytek. Nie czytamy, że Noe martwił się tą sprawą, lecz Bóg troszczył się o ludzkie szczęście bardziej niż sam Noe. Choć widział, jak grzeszny był dawny świat, i wiedział, że nowy nie będzie o wiele lepszy, postanowił zachować zwierzęta dla dobra człowieka. Czy Bóg troszczy się o woły? (Pierwszy List do Koryntian 9:9). Czy może ta troska służyła przede wszystkim człowiekowi?

W arce ocalono nawet zwierzęta nieczyste, mniej użyteczne i mniej cenione. Czułe miłosierdzie Boga obejmuje wszystkie Jego dzieła, a nie tylko te najważniejsze lub najbardziej użyteczne. Zachowano jednak więcej zwierząt czystych niż nieczystych. Stało się tak częściowo dlatego, że zwierzęta czyste były bardziej przydatne ludziom, więc ocalało ich więcej i mogły się rozmnażać. Miłosierdziem Boga jest to, że nie ma stad lwów takich jak stad wołów ani gromad tygrysów takich jak stad owiec.

Zwierząt czystych zachowano więcej także dlatego, że składano z nich Bogu ofiary. Dla Jego czci ocalono więc więcej tych zwierząt: trzy pary do rozmnażania i jedno dodatkowe na ofiarę (Księga Rodzaju 8:20). W sprawach doczesnych Bóg daje nam sześć dni i jeden dodatkowy, jak w tygodniu, abyśmy w sprawach duchowych należeli całkowicie do Niego. To, co zostaje poświęcone czci Boga i użyte w Jego służbie, otrzymuje szczególne błogosławieństwo i pomnaża się.

Wspomniano też, że potop miał wkrótce nadejść: „Jeszcze siedem dni, a sprawię, że spadnie deszcz” (Księga Rodzaju 7:4). Po pierwsze, potop miał nadejść dopiero za siedem dni. Po upływie stu dwudziestu lat Bóg dał ludziom jeszcze siedem dni. Pokazało to, jak nieskory do gniewu jest Bóg i że karanie jest Jego dziełem niezwykłym. Dało im to także więcej czasu na upamiętanie, lecz ten czas zmarnowali. Te siedem dni przepadło tak samo jak poprzednie. Pozostali spokojni i beztroscy aż do dnia, w którym nadszedł potop.

Po drugie, zostało już tylko siedem dni. Gdy Noe zapowiadał sąd, który miał nadejść w odległej przyszłości, ludzie mogli odkładać upamiętanie, bo ostrzeżenie wydawało się odległe. Teraz miał powiedzieć, że niebezpieczeństwo jest tuż, że został im tylko tydzień, by zawrócić, i jeszcze jeden szabat, by dobrze go wykorzystać. Może wreszcie obudziłoby ich to i skłoniło do troski o to, co służy ich pokojowi, zanim zostanie to zakryte przed ich oczami. Jednak ci, którzy przez lata dobrego zdrowia zaniedbywali swoją duszę, choć śmierć widzieli z daleka, często pozostają równie beztroscy przez siedem dni choroby, gdy śmierć jest już blisko. Ich serca zatwardza zwodniczość grzechu.