Księga Rodzaju 7:11 – znaczenie i zastosowanie

Podana tu data tego wielkiego wydarzenia została starannie zapisana przez Mojżesza, aby opowieść była wiarygodna. Był to sześćsetny rok życia Noego, czyli, jak wynika z obliczeń, 1656. rok od stworzenia świata. Lata dawnego świata liczy się nie według panowania olbrzymów, lecz według życia patriarchów, wybranych przez Boga przywódców rodów. Święci są dla Boga ważniejsi niż książęta, a sprawiedliwi zawsze będą pamiętani.

Noe był już wtedy bardzo stary, nawet jak na czasy, w których ludzie żyli znacznie dłużej. Im dłużej żyjemy na tym świecie, tym więcej widzimy jego niedoli i cierpienia. Dlatego Pismo Święte mówi o śmierci młodej osoby, która nie doczekała nadchodzącego zła, jako o miłosierdziu (Druga Księga Królewska 22:20). Bóg niekiedy wystawia swoich najstarszych sług na szczególnie trudne próby posłuszeństwa i cierpliwości. Nawet najstarsi żołnierze Chrystusa nie powinni oczekiwać, że opuszczą pole walki, zanim zwolni ich z niego śmierć.

Rok potopu określono również przez podanie miesiąca i dnia: drugiego miesiąca, siedemnastego dnia. Było to prawdopodobnie na początku listopada. Noe zdążył już zebrać plony, miał więc zapasy, którymi mógł karmić tych, którzy znaleźli się w arce.

Przyjrzyjmy się teraz bezpośrednim przyczynom potopu, które zbiegły się w tym samym czasie. Właśnie tego dnia, gdy Noe został bezpiecznie zamknięty w arce, rozpoczął się potop. Niszczycielskie sądy nie spadają, zanim Bóg nie zabezpieczy swoich ludzi. Powiedział o Locie: „Nie mogę nic uczynić, dopóki tam nie dotrzesz” (Księga Rodzaju 19:22), a w Apokalipsie wiatry zostają powstrzymane, aż słudzy Boga otrzymają pieczęć na czołach (Apokalipsa św. Jana 7:3). Gdy dobrzy ludzie zostają zabrani, sąd jest blisko, ponieważ zostają usunięci przed nadchodzącym złem (Księga Izajasza 57:1).

Ten tragiczny dzień dla bezbożnego świata przyniósł dwa wydarzenia. Po pierwsze, wytrysnęły źródła wielkiej otchłani. Być może Bóg nie musiał stwarzać nowej wody, lecz posłużył się tą, którą już wcześniej stworzył. W zwykłym biegu Bożej opatrzności wody te służą ziemi, lecz teraz Jego potężna ręka obróciła je w narzędzie zagłady. Bóg zgromadził wody głębin w zbiornikach (Księga Psalmów 33:7), a teraz otworzył te składy.

Tak jak w naszym ciele znajdują się płyny ustrojowe, które za przyzwoleniem Boga mogą stać się zarzewiem śmiertelnej choroby, tak samo w głębi ziemi kryły się wody, które na Jego rozkaz podniosły się na powierzchnię. Podczas stworzenia Bóg wyznaczył morzu granice, aby nie zalało ponownie ziemi (Księga Psalmów 104:9; Księga Hioba 38:9–11). Teraz po prostu usunął dawne bariery i morze znów pokryło ziemię, tak jak na początku (Księga Rodzaju 1:9). Każde stworzenie może zwrócić się przeciwko grzesznemu człowiekowi i stać się narzędziem jego zguby, jeśli Bóg cofnie ograniczenie, które na nie nałożył w czasie swojej cierpliwości.

Po drugie, otworzyły się upusty nieba i wody ponad niebem spłynęły na świat. Są to skarby, które Bóg przechowuje na czas niedoli, na dzień bitwy i wojny (Księga Hioba 38:22, Księga Hioba 38:33). Deszcz, który zwykle spada kroplami, lał się teraz strumieniami, jak podczas wielkich ulew zdarzających się niekiedy na wyspach indyjskich, gdy chmury pękają z niezwykłą siłą. Pismo Święte mówi, że Bóg zwykle zamyka wody w gęstych chmurach, aby nie pękały pod ich ciężarem (Księga Hioba 26:8). Tym razem jednak ta więź została zerwana i spadł deszcz, jakiego nigdy wcześniej ani później nie widziano.

Chmury nie wyczerpywały się, jak zazwyczaj po deszczu (Księga Hioba 37:11). Wciąż nadciągały, niosąc więcej wody, a Boża moc nieustannie ją dostarczała. Deszcz padał bez przerwy i nie słabł przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy (Księga Rodzaju 7:12), a wody od razu pokryły całą ziemię, nie tylko jedno miejsce. Bóg stworzył świat w sześć dni, lecz na jego zniszczenie przeznaczył czterdzieści dni, bo jest nieskory do gniewu. Sąd postępował stopniowo, ale dokonał się w pełni.

Uczymy się z tego kilku rzeczy. Bóg ma w ręku wszystkie stworzenia i posługuje się nimi, jak chce: ku napomnieniu, miłosierdziu lub błogosławieństwu, jak mówi Elihu o deszczu (Księga Hioba 37:12, Księga Hioba 37:13). Bóg często obraca w pułapkę to, co miało służyć naszemu dobru (Księga Psalmów 69:22). To, co zwykle przynosi pociechę i pomoc, z Jego woli może stać się rózgą i plagą. Nic nie jest bardziej użyteczne niż woda ze źródeł ziemi i deszcz z nieba, a jednak nic nie było tu bardziej niszczycielskie. Każde stworzenie staje się dla nas tym, czym Bóg je uczyni.

Nie sposób też uciec przed sprawiedliwymi sądami Boga, gdy z Jego upoważnienia spadają na grzeszników. Może uzbroić przeciwko nim niebo i ziemię (Księga Hioba 20:27). Może otoczyć ludzi posłańcami swojego gniewu, tak że gdy spojrzą w górę, zobaczą grozę, a gdy spojrzą w dół, dostrzegą ucisk i ciemność (Księga Izajasza 8:21–22). Gdy Bóg się gniewa, nikt nie może się przed Nim ostać.

W zagładzie dawnego świata przez wodę Bóg dał również obraz ostatecznej zagłady obecnego świata przez ogień. Apostoł zestawia te dwa wydarzenia (Drugi List Piotra 3:6, Drugi List Piotra 3:7). Tak jak pod ziemią znajdują się wody, tak wulkany, takie jak Etna i Wezuwiusz, pokazują, że kryje się tam również ogień. Ogień spada także z nieba, a wyładowania piorunów przyniosły już wiele nieszczęść. Gdy więc nadejdzie wyznaczony przez Boga czas, ziemia i wszystko, co się na niej znajduje, spłonie, tak jak potop nawiedził dawny świat, gdy wytrysnęły źródła wielkiej otchłani i otworzyły się upusty nieba.