Księga Rodzaju 50:7 – znaczenie i zastosowanie

Oto relacja z pogrzebu Jakuba. Gdy Biblia opisuje pogrzeby królów Judy, zwykle wspomina jedynie, że pochowano ich przy ich ojcach w Mieście Dawida. Pogrzeb Jakuba przedstawiono jednak znacznie dokładniej. Pokazuje to, jak wiele więcej Bóg mu dał, niż sam się spodziewał. Często mówił tak, jakby miał umrzeć z żalu i odejść do grobu, nie mając przy sobie dzieci, tymczasem umarł otoczony czcią, a wszystkie jego dzieci odprowadziły go do grobu.

Opisano to w ten sposób również dlatego, że polecenia Jakuba dotyczące pochówku zostały wydane i wykonane z wiarą. Patrzył w przyszłość nie tylko ku ziemi Kanaan, lecz także ku niebiańskiemu Kanaanowi. Jego pogrzeb był okazały. Towarzyszyli mu w drodze do grobu nie tylko członkowie rodziny, lecz także dwór królewski i wszyscy najznamienitsi ludzie królestwa. W ten sposób wyrażali wdzięczność Józefowi, a jego ojca czcili ze względu na niego.

Egipcjanie niegdyś niechętnie odnosili się do Hebrajczyków i patrzyli na nich z góry (Księga Rodzaju 43:32). Kiedy jednak lepiej ich poznali, zaczęli ich szanować. Jakub żył pośród nich tak dobrze i uczciwie, że zyskał powszechne uznanie. Ci, którzy podążają za Bogiem, również powinni starać się mądrością i miłością przełamywać uprzedzenia, jakie ludzie mogą mieć wobec nich z powodu tego, że ich nie znają.

W pogrzebie uczestniczyło wielu jeźdźców i wiele rydwanów. Towarzyszyli mu przez całą drogę, a nie tylko na jej części. Odpowiednie, uroczyste obrzędy pogrzebowe, stosowne do pozycji zmarłego, są jak najbardziej właściwe. Nie powinniśmy mówić o nich: „Co za marnotrawstwo!” (Dzieje Apostolskie 8:2; Ewangelia Łukasza 7:12).

Był to także smutny pogrzeb (Księga Rodzaju 50:10–11). Ci, którzy go widzieli, dostrzegli, jak głęboko pogrążeni w żałobie byli uczestnicy. Śmierć dobrych ludzi jest wielką stratą dla każdej społeczności i powinna budzić głęboki smutek. Szczepan zginął śmiercią męczeńską, a mimo to pobożni mężowie bardzo go opłakiwali.

Publiczna żałoba po Jakubie nadała temu miejscu nową nazwę: Abel-Misraim, czyli „żałoba Egipcjan”. Była też świadectwem przeciwko kolejnemu pokoleniu Egipcjan, którzy później uciskali potomków Jakuba, choć ich przodkowie okazali mu tak wielki szacunek.